Sprzedany przyjaciel. Opowieść dziadka I zrozumiał mnie! Wcale nie było wesoło, pojąłem, że to głupi pomysł. Sprzedałem go. Myślał, że to zabawa, a potem zrozumiał, że go sprzedałem. Każde czasy są inne dla każdego. Dla jednych all inclusive to niedostatek, innym wystarczy czarny chleb z kiełbasą do syta. Tak i my żyliśmy różnie, bywało różnie. Byłem wtedy mały. Wujek, brat mojej mamy, przyniósł mi szczeniaka owczarka, byłem przeszczęśliwy. Szczeniak od razu się do mnie przywiązał, rozumiał mnie bez słów, patrzył mi w oczy i czekał, czekał aż mu dam komendę. – leżeć – mówiłem, a on kładł się, patrząc mi wiernie w oczy, jakby gotów był dla mnie umrzeć. – służyć – wydawałem komendę, a szczeniak wstawał na grube łapki i czekał, śliniąc się, aż go poczęstuję. A ja nie miałem czym go poczęstować. Sami wtedy głodowaliśmy. Takie to były czasy. Wujek, wujek Staszek, brat mamy, ten sam co przyniósł mi szczeniaka, któregoś dnia powiedział: – No nie martw się, chłopaku, patrz jaki on wierny, oddany. Sprzedaj go, a potem zawołaj – i tak przybiegnie do ciebie. Nikt nie zauważy. A będziesz miał parę groszy, dla siebie i dla mamy, coś dobrego kupisz. Posłuchaj wujka, wiem co mówię. Pomysł mi się spodobał. Nie pomyślałem, że tak nie wolno. Przecież dorosły radzi, to musi być żart, a kupię coś dobrego. Szepnąłem Wiernemu do ciepłego futrzanego ucha, że oddam go, a później go zawołam, żeby przyszedł do mnie i uciekł obcym. I on mnie zrozumiał! Szczeknął, że tak zrobi. Następnego dnia założyłem mu obrożę i poszedłem z nim na dworzec. Tam wszyscy coś sprzedawali: kwiaty, ogórki, jabłka… Z pociągu wysiadali ludzie, zaczynali kupować, targować się. Wyszedłem trochę do przodu, przyciągnąłem psa na smyczy. Ale nikt nie podchodził. Wszyscy już prawie minęli, ale nagle podszedł do mnie jakiś mężczyzna z surową miną: – Ty, chłopaku, po kogo stoisz, a może psa chcesz sprzedać? No, ładny szczeniak, wezmę. I wcisnął mi pieniądze w dłoń. Podałem mu smycz, Wierny pokręcił głową i wesoło kichnął. – No chodź, Wierny, idź, przyjacielu, idź – wyszeptałem – ja cię zawołam, wracaj. I poszedł z tym panem, a ja skrycie śledziłem, dokąd prowadzi mojego psa. Wieczorem przyniosłem do domu chleb, kiełbasę i cukierki. Mama zapytała surowo: – Ukradłeś skądś? – Nie, mamo, rzeczy zanosiłem na dworcu, dali parę groszy. – No dobrze, synku, zjedz i chodź spać, zmęczona jestem. Nawet nie spytała o Wiernego — właściwie nie miała do niego serca. Wujek Staszek wpadł rano. Szykowałem się do szkoły, choć sam chciałem biec po Wiernego, zawołać go. – No i co – zaśmiał się – sprzedałeś przyjaciela? I potargał mnie po głowie. Uciekłem i nie odpowiedziałem. I tak nie spałem w nocy, a chleba z kiełbasą nie tknąłem — nie wchodziło. Wcale nie było wesoło, zrozumiałem, że to głupia sprawa. Nie na darmo mama nie lubiła wujka Staszka. – Głupek on, nie słuchaj go – mówiła mi. Chwyciłem tornister i wybiegłem z domu. Do tamtego domu było trzy ulice, pobiegłem bez tchu. Wierny siedział za wysokim płotem, przywiązany grubym sznurem. Wołałem go, ale patrzył smutno, głowę na łapach, merdał ogonem, próbował szczekać, ale głos mu się łamał. Sprzedałem go. Myślał, że to zabawa, a potem zrozumiał, że go sprzedałem. Wyszedł właściciel, ostro fuknął na Wiernego. Ten podwinął ogon i wiedziałem, że klops. Wieczorem znów nosiłem rzeczy na dworcu. Mało płacili, ale zarobiłem potrzebną kwotę. Bałem się, ale podszedłem do furtki i zapukałem. Znajomy pan otworzył: – Aaa, chłopaku, po co przyszedłeś? – Wie pan, ja się rozmyśliłem, tutaj są pieniądze za Wiernego – wyciągnąłem do niego pieniądze, które dał za psa. Spojrzał podejrzliwie, bez słowa wziął pieniądze i rozwiązał sznurek: – Bierz go, chłopaku, tęsknił tu, nic z niego nie będzie na stróża, tylko uważaj, może ci już nie wybaczyć. Wierny patrzył na mnie ponuro. Zabawa zamieniła się dla nas w nauczkę. Potem podszedł, polizał mnie po dłoni i wtulił nos w mój brzuch. Od tego czasu minęło wiele lat, ale zrozumiałem, że nigdy, nawet w żartach, nie sprzedaje się przyjaciół. A mama bardzo się ucieszyła: – Wczoraj byłam zmęczona, ale potem myślę – a gdzie nasz pies? Przywykłam już, nasz on, Wierny! A wujek Staszek zaczął rzadziej do nas wpadać — jego żarty przestały nam się podobać.

Sprzedany przyjaciel. Opowieść dziadka

I zrozumiał mnie!
Nie było mi wtedy do śmiechu, dotarło do mnie, że to był głupi pomysł.
Sprzedałem go. Myślał, że to zabawa, a potem zrozumiał, że naprawdę go sprzedałem.
Czasy zawsze bywają różne dla każdego. Jednemu luksusy nie wystarczą, a innemu pajda chleba z kiełbasą to już święto.

I u nas bywało różnie, los nie szczędził nam przeciwności.

Byłem wtedy małym chłopcem. Wujek, brat mamy, podarował mi szczeniaka owczarka. Szczęścia miałem po uszy. Szczenię przywiązało się do mnie od pierwszych chwil, rozumiało mnie bez słów, patrzyło prosto w oczy i czekało, aż wydam mu komendę.

Leż mówiłem po chwili namysłu. Wierny kładł się i patrzył oddanymi oczyma, gotów chyba nawet dla mnie umrzeć.

Służ rozkazywałem, a on pospiesznie podnosił się na masywnych łapkach i nieruchomiał, oblizując pyszczek. Czekał nagrody, czekał na smakowitość.

A ja nie miałem go czym poczęstować. Sami wtedy ledwie wiązaliśmy koniec z końcem.

Takie to były czasy.

Wujek mój, Władysław, co mi tego psa dał, pewnego dnia powiedział:

Nie martw się chłopcze, spójrz, jaki to wierny pies. Sprzedaj go komuś, potem zawołasz i on ucieknie z powrotem do ciebie, kto cię zobaczy? Zostaną złotówki, kupisz sobie i mamie coś dobrego, i psu też. Posłuchaj wujka, wiem co mówię.

Pomysł mi się spodobał. Nie zastanowiłem się, czy to aby w porządku. Dorosły mówił to chyba żart, a ja sobie łakoci kupię.

Szepnąłem Wiernemu do ciepłego, kudłatego ucha, że oddam go do kogoś, a potem będę wołał, żeby wrócił, i żeby nie szedł z nikim obcym.

I on mnie zrozumiał!
Zaszczekał cicho, jakby chciał powiedzieć, że tak zrobi.

Nazajutrz założyłem mu obrożę i zaprowadziłem na targ przy dworcu. Tam wszyscy coś sprzedawali. Kwiaty, ogórki, jabłka.

Ludzie wysiadali z pociągów, zaczynali się rozglądać, targować.

Stanąłem trochę z przodu, pies u boku. Ale nikt nawet nie podchodził.

Już prawie wszyscy przeszli, kiedy nagle pojawił się mężczyzna z poważną miną i podszedł do mnie:

A ty, chłopcze, na kogo czekasz, czy może pieska chcesz sprzedać? Porządny szczeniak, biorę! powiedział i wcisnął mi do ręki kilka złotych.

Oddałem mu smycz, Wierny rozglądał się dookoła i kichnął z radości.

No, Wierny, idź już, przyjacielu, idź szepnąłem zawołam cię, chodź. I poszedł z tym mężczyzną, a ja chyłkiem podążyłem za nimi, żeby zobaczyć dokąd pójdą.

Wieczorem przyniosłem do domu chleb, kiełbasę i cukierki. Mama spojrzała surowo:

Co, Krzysiek, ukradłeś komuś?

Nie, mamo, przecież nie. Pomagałem ludziom na stacji zapłacili mi.

No to dobrze, zjedz, zmęczona jestem, chodź spać.

Nie spytała nawet o Wiernego, zresztą nigdy za nim szczególnie nie przepadała.

Nazajutrz wujek Władysław wpadł rano. Szykowałem się do szkoły, choć myślami byłem już u Wiernego chciałem go zawołać.

I jak tam, sprzedałeś przyjaciela? zaśmiał się, czochrając mnie po głowie. Wyrwałem się, nic nie odpowiedziałem.

I tak nie spałem tej nocy, suchy chleb z kiełbasą nie chciał przejść przez gardło.

Nie było mi wesoło, zrozumiałem, że to była głupia sprawa.
Nic dziwnego, że mama nie lubiła wujka Władka.

On głupi jest, nie słuchaj go mawiała.

Chwyciłem tornister i wybiegłem z domu.

Do tego domu były trzy ulice i przebiegłem je jednym tchem.

Wierny siedział za wysokim płotem, przywiązany grubą liną.

Wołałem go, ale tylko smutno patrzył na mnie, głowę miał na łapach, merdał trochę ogonem, próbował szczekać, lecz głos mu się łamał.

Sprzedałem go. Myślał, że to gra, potem zrozumiał, że naprawdę go oddałem.
Wtedy na podwórko wyszedł właściciel i pogroził Wiernemu. Pies podkulił ogon. Zrozumiałem wtedy, że sprawy mają się źle.

Wieczorem znowu pomagałem nosić bagaże na dworcu. Mało płacili, ale uzbierałem potrzebną sumę. Było mi strasznie, ale podszedłem do furtki i zapukałem. Znajomy mężczyzna otworzył drzwi:

O, czego tu chcesz, chłopcze?

Wie pan, ja się rozmyśliłem… wyciągnąłem w jego stronę te same złotówki. Mężczyzna spojrzał badawczo, bez słowa przyjął pieniądze i rozwiązał Wiernego:

Bierz go, widać, że się za tobą stęsknił. Na stróża się nie nadaje, ale uważaj, może już ci nie zaufać.

Wierny patrzył na mnie ponuro.

Zabawa stała się dla nas ciężką próbą.

W końcu podszedł, polizał mnie po ręce i przytulił się nosem do brzucha.

Od tego czasu minęło już tyle lat, ale wiem, że nigdy, nawet dla żartu, nie wolno sprzedawać przyjaciela.

Mama potem tylko się ucieszyła:

Wczoraj byłam zmęczona, a potem myślę gdzie się nasz pies podział? Przywykłam, nasz on przecież, Wierny!

A wujek Władysław rzadko już do nas przychodził nie podobały nam się jego żarty.