Uncategorized

Sprzedany przyjaciel. Opowieść dziadka I on mnie zrozumiał! Wcale nie było mi wesoło, pojąłem, że to był głupi pomysł. Sprzedałem go. Myślał, że to zabawa, a potem zrozumiał, że naprawdę go sprzedałem. Czasy zawsze bywają różne – komuś nawet all inclusive nie wystarczy, a dla kogoś innego wystarczy kawałek czarnego chleba z kiełbasą. I myśmy różnie żyli, bywało rozmaicie. Byłem wtedy mały. Wujek mój, wujek Mirek, brat mamy, podarował mi szczeniaka owczarka i wtedy byłem najszczęśliwszy na świecie. Psiak przywiązał się do mnie, rozumiał mnie bez słów, patrzył w oczy i czekał, aż dam mu sygnał. – Leżeć, – mówiłem, przeciągając, a on kładł się, wiernie patrzył w oczy, gotów chyba umrzeć za mnie. – Waruj, – komenderowałem, a psiak natychmiast podnosił swoje grube łapy i zastygał, przełykając ślinkę. Czekał, czekał na nagrodę, czekał na smakołyk. A ja nie miałem czym go poczęstować. Sami wtedy głodowaliśmy. Takie to były czasy. Wujek Mirek, co podarował mi szczeniaka, raz powiedział mi: – Nie martw się, chłopak, zobacz, jaki on wierny, oddany. Sprzedaj go, a potem go zawołaj, to i tak do ciebie wróci. Przecież nikt nie zobaczy. Będziesz miał pieniądze – kupisz sobie i jemu oraz mamie jakąś przekąskę. Posłuchaj wujka, dobrze radzę. Spodobał mi się ten pomysł. Wtedy nie pomyślałem, że tak nie wolno. Dorosły przecież doradził, to chyba żart, przynajmniej coś kupię. Szepnąłem wiernemu psu do ciepłego, kudłatego ucha, że go oddam, ale potem zawołam i żeby przyszedł do mnie, uciekł obcym. I on mnie zrozumiał! Szczeknął, że tak zrobi. Następnego dnia założyłem mu smycz i zaprowadziłem na rynek pod domem kultury. Tam wszyscy coś sprzedawali: i kwiaty, i ogórki, i jabłka. Jak wysiadał tłum z autobusu, zaczęli kupować i się targować. Wysunąłem się trochę do przodu i przyciągnąłem psa. Ale nikt nie podchodził. Prawie już wszyscy przeszli, aż tu jakiś facet z poważną miną podszedł do mnie: – Ty, chłopak, na kogo czekasz, czy może psa sprzedajesz? Fajny szczeniak, biorę! – I wcisnął mi pieniądze do ręki. Oddałem mu smycz, Wierny zakręcił głową i wesoło kichnął. – No jazda, Wierny, idź, przyjacielu, idź – szepnąłem mu – zawołam cię, przyjdź do mnie! I poszedł z mężczyzną, a ja ukradkiem poszedłem zobaczyć, gdzie prowadzi mojego przyjaciela. Wieczorem przyniosłem do domu chleb, kiełbasę i trochę cukierków. Mama popatrzyła surowo: – Ukradłeś komuś, czy co? – Nie, mamo, rzeczy podniosłem na rynku, ktoś zapłacił. – No to brawo synku, jedz i idź spać, zmęczona jestem. Nawet nie zapytała o Wiernego, nie była nim zainteresowana. Wujek Mirek przyszedł rano. Szykowałem się do szkoły, chociaż sam chciałem biec do Wiernego, zawołać go. – No i co – zaśmiał się – sprzedałeś przyjaciela? I potargał mnie po głowie. Wyrwałem się i nie odpowiedziałem. Całą noc i tak nie spałem, chleba z kiełbasą nie jadłem, nie przechodziło przez gardło. Wcale nie było mi wesoło, pojąłem, że to był głupi pomysł. Nie na darmo mama nie lubiła wujka Mirka. – Głupi on, nie słuchaj go – powtarzała. Chwyciłem tornister i wybiegłem z domu. Do tamtego domu były trzy ulice, a ja przebiegłem je jednym tchem. Wierny siedział za wysokim płotem, przywiązany grubą liną. Wołałem go, ale tylko smutno patrzył, położył głowę na łapach, machał ogonem, próbował szczekać, ale głos się łamał. Sprzedałem go. Myślał, że to zabawa, a potem zrozumiał, że naprawdę go sprzedałem. Wyszedł na podwórze właściciel i ostrzegawczo cmoknął na Wiernego. Ten podwinął ogon i wiedziałem, że sprawa przegrana. Wieczorem nosiłem rzeczy na rynku, płacili niewiele, ale zarobiłem tyle, ile potrzeba. Bałem się, ale poszedłem pod furtkę i zapukałem. Znajomy facet otworzył: – A ty, chłopak, po co tu przyszedłeś? – Panie, ja przemyślałem, proszę, tu są pieniądze, co pan mi dał za Wiernego. – Facet zmrużył oczy, bez słowa wziął pieniądze i odwiązał psa: – Słuchaj chłopak, zabieraj go, tęskni za tobą, ze stróża z niego nic nie będzie, ale uważaj, może ci tego nie wybaczyć. Wierny patrzył na mnie ponuro. Gra zamieniła się dla nas w poważną próbę. W końcu podszedł, polizał mnie po ręce i trącił nosem po brzuchu. Od tej pory minęło wiele lat, ale zrozumiałem: nigdy, nawet dla żartu, nie sprzedaje się przyjaciół. Mama w końcu się ucieszyła: – Wczoraj byłam zmęczona, a potem myślę: a gdzie ten nasz pies? Przyzwyczaiłam się do niego, nasz jest, Wierny! A wujek Mirek odwiedzał nas coraz rzadziej – jego żarty nie były nam już do śmiechu.

Sprzedany przyjaciel. Opowieść dziadka

I on mnie zrozumiał!
Nie było mi wesoło, zrozumiałem, że to głupi pomysł.
Sprzedałem go. Myślał, że to zabawa, a potem dotarło do niego, że go sprzedałem.
Czasy bywają różne, każdy ma swoje. Jeden marzy o all inclusive, a drugi by się cieszył kromką razowego chleba z kiełbasą.

Tak sobie żyliśmy, każdy inaczej.

Byłem wtedy mały. Wujek, brat mamy, podarował mi szczeniaka owczarka. Szczęście miałem wypisane na twarzy. Szczeniak, którego nazwałem Wierny, był ze mną zawsze, kładł się u moich nóg i czekał, aż coś mu powiem.

Leżeć po chwili mówiłem, a on posłusznie kładł się, patrząc mi w oczy, gotów chyba oddać za mnie życie.

Do nogi rzucałem drugą komendę, a szczeniak natychmiast podrywał się na swoje grube łapki i zastygł w oczekiwaniu na nagrodę.

A czym miałem go ucieszyć? Sami głodowaliśmy.

To były takie czasy.

Wujek mój, pan Zbyszek, ten co mi szczeniaka dał, powiedział kiedyś:

Nie przejmuj się, chłopak, zobacz jaki on wierny. Sprzedaj go, potem przywołasz on ucieknie nowemu właścicielowi i wróci do ciebie. Nikt się nie zorientuje, a ty będziesz miał trochę grosza. Kupi się coś i dla siebie, i dla mamy, i dla psa. Posłuchaj wujka, mądrze mówię.

Pomyślałem, że to ciekawy pomysł. Nie wpadło mi wtedy do głowy, że to niemoralne. W końcu dorosły podsunął ten pomysł, co złego może być? A zjem coś dobrego.

Wyszeptałem Wiernemu do ciepłego, kudłatego ucha, że go oddam, a potem zawołam, żeby do mnie wrócił i odszedł od obcych.

I on mnie zrozumiał!
Szczeknął, że tak zrobi.

Nazajutrz założyłem mu smycz i ruszyłem na dworzec. Tam sprzedawali wszystko: kwiaty, ogórki, jabłka.

Tłum wysiadł z pociągu, zaczęły się zakupy, targowanie.

Podciągnąłem psa, wyszedłem trochę przed wszystkich, ale nikt nie zwracał uwagi.

Już prawie wszyscy odeszli, gdy nagle jakiś pan ze srogą twarzą podszedł:

Ej, chłopcze, na kogo czekasz, może psa sprzedajesz? Ładny piesek, biorę. I wcisnął mi do dłoni kilka banknotów.

Oddałem mu smycz, Wierny zakręcił łbem i kichnął radośnie.

Idź, Wierny, idź, przyjacielu szepnąłem. Zawołam cię, przyjdź.

Poszedł z nowym panem, a ja skrycie podążyłem za nimi, żeby zobaczyć, gdzie mieszkać będzie mój przyjaciel.

Wieczorem przyniosłem do domu chleb, kiełbasę i krówki. Mama spojrzała na mnie podejrzliwie:

Ukradłeś komuś, co?

Nie, mamo, rzeczy nosiłem na dworcu, dali za pomoc.

No, dzielny chłopak, idź spać, ja już zmęczona jestem, najedz się.

Nawet się nie zapytała o Wiernego, jakby jej wcale na nim nie zależało.

Wujek Zbyszek przyszedł rano. Ja już pakowałem tornister, ale myślami byłem u Wiernego.

No i co zaśmiał się sprzedałeś przyjaciela? poczochrał moje włosy. Odsunąłem się i milczałem.

Całą noc nie spałem, a kanapki nawet nie tkwiłem, nic nie chciało przejść przez gardło.

Nie było mi wesoło, zrozumiałem, że to był głupi pomysł.
Mama zawsze nie ufała wujkowi Zbyszkowi.

Głupi on, nie słuchaj go mawiała.

Szybko chwyciłem tornister i wybiegłem na ulicę.

Dom, gdzie mieszkał nowy właściciel, był trzy przecznice dalej biegłem nie czując nóg.

Wierny siedział za wysokim płotem, przywiązany do słupa grubą liną.

Wołałem go, ale tylko smutno na mnie patrzył, głowę na łapach, ogonem lekko machając. Próbował szczekać, ale głos mu się łamał.

Sprzedałem go. Dla niego to była gra, aż w końcu zrozumiał, że nie wróci do domu.

Stary właściciel wyszedł na podwórko i pogroził Wiernemu. Ten podkulił ogon i zrozumiałem, że nasza sprawa jest przegrana.

Wieczorem przenosiłem rzeczy na dworcu. Płacili mało, ale uzbierałem potrzebną kwotę. Ze strachem podszedłem pod furtkę i zapukałem. Znajomy mężczyzna otworzył:

Aaa, chłopcze, czego szukasz?

Proszę pana, zmieniłem zdanie, tutaj są pieniądze oddałem mu wszystkie banknoty, które dostałem za Wiernego. Popatrzył na mnie spod oka, bez słowa wziął pieniądze i odwiązał psa:

Zabierz go, chłopcze, tęskni strasznie. Do stróża się nie nadaje, ale pamiętaj, może ci już nie wybaczyć.

Wierny patrzył na mnie ponuro.

Zabawa stała się dla nas próbą.

Potem podszedł, poliżał mnie po dłoni i przytulił nosem do brzucha.

Od tamtego czasu minęło wiele lat, ale nauczyłem się, że nawet dla zabawy nie wolno sprzedawać przyjaciół.

Mama wtedy się ucieszyła:

Wczoraj byłam zmęczona, dopiero po czasie zauważyłam, że naszego psa nie ma. Przyzwyczaiłam się do niego, nasz on, Wierny!

A wujek Zbyszek coraz rzadziej nas odwiedzał nie lubiliśmy już tych jego żartów.

Nasz Kraj

Uncategorized

Piotrek wsadził kota do worka – syn sąsiada przypadkiem zobaczyłChłopiec natychmiast pobiegł do domu, aby powiedzieć o tym swojej mamie.

Piotrowicz wepchnął kota do worka – chłopiec sąsiada przypadkiem to zobaczyłWieść o tym wydarzeniu błyskawicznie obiegła całe osiedle, a Piotrowicz musiał się tłumaczyć przed zbulwersowanymi sąsiadami.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam obrączkę przez okno.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam pierścionek zaręczynowy przez okno.

– Potrzebuję bardzo starego psa, – prosiła kobieta w schronisku.

– Potrzebuję bardzo starego psa – błagała kobieta w schronisku.

Porzucony pies wrócił po trzech miesiącach do swojego właściciela – ten nie spodziewał się go zobaczyć.

Pies wrócił do porzucającego go właściciela po trzech miesiącach: nie spodziewał się go zobaczyćGdy otworzył drzwi, pies rzucił mu się do nóg, a w oczach mężczyzny pojawiły się łzy wzruszenia i żalu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPies leżał spokojnie na kanapie, otoczony resztkami jedzenia i balonami, jakby sam z siebie urządził sobie najlepsze przyjęcie w swoim życiu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPrzed nimi stał pies, który przez całą noc samodzielnie otworzył lodówkę i zjadł cały zapas świątecznych przysmaków, a teraz spokojnie spał wśród pustych opakowań.

„Mamo, podpisz i zwolnij działkę – to teraz moje”. Córka nie wiedziała, że od dwóch miesięcy nie jestem już jej matką na papierze.

Mąż nie pracuje od pół roku, śpi do obiadu i uważa, że powinnam go karmić. A ja zwolniłam się w odpowiedzi.

Tylko obejrzymy działkę i wracamy! — obiecała teściowa w piątkowy wieczór. Wyjechali w niedzielę. Przyjechałam w poniedziałek — i założyłam kłódkę.

Mąż powiedział, że bez niego przepadnę. Nie dyskutowałam – i zrobiłam wszystko po swojemuI udowodniłam mu w najpiękniejszy możliwy sposób, że potrafię radzić sobie doskonale sama.

Mąż postanowił odpocząć ode mnie i dzieci i uciekł do teściowej. Wrócił – i aż go zatkało.

Teściowa była przekonana, że po rozwodzie nadal zamieszka w mieszkaniu byłej synowej i będzie dostawać od niej pomoc.

— Skoro urodziłaś córkę, a nie syna, zwalniaj mieszkanie — oświadczyła teściowa. Mąż stanął po stronie żony.

— Żyjesz za dobrze po rozwodzie, — powiedziała była teściowa i postanowiła „przywrócić sprawiedliwość”

— Po wizycie bezczelnej rodziny lodówka pustoszała, a góra naczyń rosła, — gospodarze wymyślili, jak położyć temu kresOd tej pory przed każdą wizytą na drzwiach lodówki wieszali kartkę z listą obowiązków domowych dla gości.

No co, pokaż swoją wieśniaczkę! – uśmiechnęła się matka. Ale na widok Wiki zamilkła.