Sprzedany przyjaciel. Opowieść dziadka I on mnie zrozumiał! Nie było wesoło, zrozumiałem, że to głupi pomysł. Sprzedałem go. Myślał, że to zabawa, a potem zrozumiał, że go zdradziłem. Czasy, cóż, każdy ma swoje. Dla jednych all inclusive wydaje się skromne, innym starczy pajda chleba z kiełbasą. Różnie u nas bywało, żyliśmy po swojemu. Mały byłem wtedy. Wujek, wujek Staszek, brat mamy, podarował mi szczeniaka owczarka – szczęście nie do opisania. Szczeniak szybko mnie pokochał, rozumiał bez słów, patrzył mi w oczy i czekał, aż wydam mu komendę. – leżeć – mówiłem i kładł się od razu, patrząc z oddaniem, gotowy dla mnie na wszystko. – służ – wydawałem polecenie, a on zrywał się na grube łapy i zastygł, łykając ślinkę z niecierpliwości. Czekał na nagrodę, na pyszny kąsek. A ja nie miałem czym go poczęstować. Sami głodowaliśmy. Takie były czasy. Wujek Staszek kiedyś powiedział: – nie smuć się, chłopie, patrz, jaki wierny i oddany. Sprzedaj go, a potem zawołaj – i tak ucieknie do ciebie z powrotem. Przecież nikt nie zauważy. Będziesz miał trochę grosza. Kupi się coś do zjedzenia dla was i dla niego. Słuchaj wujka, ja źle nie radzę. Spodobał mi się ten pomysł. Nie pomyślałem, że to nie w porządku. Przecież dorosły radzi, to może żart, ale kupię coś pysznego. Wyszeptałem mojemu Wiernemu w kudłate ucho, że go oddam, a potem zawołam – by przyszedł do mnie, uciekł obcym. I on mnie zrozumiał! Szczeknął, że tak zrobi. Następnego dnia ubrałem mu smycz i poszedłem z nim na dworzec. Tam wszyscy coś sprzedawali – kwiaty, ogórki, jabłka. Ludzie wysiadali z pociągu, robili zakupy. Wyszedłem trochę do przodu, przyciągnąłem psa, ale nikt się nie zatrzymywał. Już prawie wszyscy odeszli, gdy podszedł do mnie jakiś mężczyzna o surowej twarzy: – Chłopaku, po co tu stoisz, kogoś czekasz, czy pieska sprzedajesz? Porządny szczeniak, wezmę go. I wręczył mi pieniądze. Oddałem mu smycz, a Wierny zakręcił głową i wesoło kichnął. – Idź, Wierny, idź przyjacielu – wyszeptałem – zawołam cię, chodź potem! I poszedł z mężczyzną, a ja ukradkiem śledziłem, dokąd zabrał mojego przyjaciela. Wieczorem przyniosłem do domu chleb, kiełbasę i cukierki. Mama spytała surowo: – Ukradłeś komuś? – Nie, mamo. Pomogłem ludziom z bagażem na dworcu, dali mi za to. – No to dobrze, synku, idź spać, zmęczona jestem. Najedz się i chodź. Nawet nie spytała o Wiernego, nie miała do niego wielkiej sympatii. Rano zajrzał wujek Staszek. Szykowałem się do szkoły, choć najbardziej chciałem polecieć po Wiernego, zawołać go. – No i co, sprzedałeś przyjaciela? – zaśmiał się i potargał mnie po głowie. Wyrwałem się i nie odpowiedziałem. I tak nie spałem całą noc, chleba z kiełbasą nie przełknąłem. Nie było wesoło – wiedziałem już, że to był głupi pomysł. Nie bez powodu mama nie lubiła wuja Staszka. – Durny on, nie słuchaj go – mawiała. Chwyciłem tornister i wybiegłem z domu. Do tamtego domu były trzy przecznice – pokonałem je biegiem na jednym oddechu. Wierny siedział za wysokim płotem, przywiązany grubym sznurem. Zawołałem go, ale patrzył na mnie smutnym wzrokiem, z głową na łapach, machając ogonem. Próbował szczekać, ale głos mu się łamał. Sprzedałem go. Myślał, że to zabawa, a potem zrozumiał, że go zdradziłem. Wtedy gospodarz wyszedł na podwórko i surowo zawołał na Wiernego. Ten podwinął ogon – i zrozumiałem, że to już koniec. Wieczorem pomagałem na dworcu z bagażami. Dali mi parę groszy, wystarczyło. Byłem przerażony, ale poszedłem pod znajome ogrodzenie, zapukałem. Otworzył ten sam mężczyzna: – A to ty, chłopcze, po co wróciłeś? – Proszę pana, zmieniłem zdanie, tu są pana pieniądze – i oddałem, co mi dał za Wiernego. Spojrzał podejrzliwie, ale wziął pieniądze i rozwiązał Wiernego: – Bierz go, tęskni – z niego nie będzie stróża. Ale pamiętaj, może ci nie wybaczyć. Wierny patrzył na mnie ponuro. Ta zabawa stała się dla nas ciężką próbą. Potem podszedł, polizał mnie po ręce i wtulił nos w mój brzuch. Minęły lata, a ja już wiem – przyjaciela nie sprzedaje się nigdy, nawet dla żartu. Mama wtedy się ucieszyła: – Wczoraj byłam zmęczona, a potem myślę: a gdzie nasz pies? Przywykłam, nasz on – Wierny! A wujek Staszek już rzadko bywał u nas – jego żarty nie były nam w smak.

Sprzedany przyjaciel. Opowieść dziadka

I on mnie zrozumiał!
Nie było wesoło, zrozumiałem, że to głupi pomysł.
Sprzedałem go. Myślał, że to zabawa, a potem pojął, że go sprzedałem.
Czasy zawsze są własne i różne dla każdego. Dla jednych wakacje all inclusive wydają się przeciętne, dla innych kromka chleba z kiełbasą to wielkie szczęście.

Nam też się różnie wiodło, bywało bardzo różnie.

Mały jeszcze byłem. Mój wujek, brat mamy Wujek Marek, podarował mi szczeniaka owczarka. Radość mnie wtedy ogarnęła bez granic. Szczeniak szybko się do mnie przywiązał, rozumiał wszystko jakby od połowy słowa, patrzył mi w oczy i tylko czekał, aż coś mu powiem.

Waruj mówiłem z namysłem, a on natychmiast kładł się na ziemi, wpatrzony we mnie, gotów chyba oddać za mnie życie.

Do nogi! rzucałem komendę, a on szybko wstawał na grube łapki i czekał, aż coś dobrego dostanie.

Ale nie miałem czym go ucieszyć. Sami wtedy ledwo wiązaliśmy koniec z końcem głód czasem zaglądał w oczy.

Takie były czasy.

Wujek Marek, ten który sprawił mi szczeniaka, pewnego dnia powiedział:

Nie martw się, chłopak, zobacz, jaki wierny, oddany ci pies. Sprzedaj go, a potem zawołaj, to zaraz wróci. Przecież nikt nie zauważy, a trochę grosza wpadnie. Kupisz sobie i mamie coś słodkiego, a i psu się może coś trafi. Posłuchaj wujka, wiem co mówię.

Wydało mi się to dobrym pomysłem. Nawet nie pomyślałem wtedy, że to coś złego. Przecież dorosły tak doradził miał być z tego żart, przy okazji jakieś smakołyki dla wszystkich.

Szepnąłem Wiernemu, tak nazwałem psa, do mięciutkiego ucha, że dziś go oddam, ale potem przyjdę i zawołam, żeby wrócił do mnie i uciekł od innych.

I zrozumiał mnie!
Szczeknął krótko jakby na znak, że tak właśnie zrobi.

Następnego dnia założyłem mu smycz i poszliśmy na dworzec. Tam wszyscy coś sprzedawali kwiaty, ogórki, jabłka.

Kiedy ludzie wysiedli z pociągu, zaczęli się rozchodzić, targować, kupować.

Podszedłem bliżej, lekko pociągnąłem psa, ale nikt się nie interesował.

Już prawie wszyscy przeszli, gdy nagle podszedł do mnie mężczyzna o surowej twarzy i spytał:

Ty, młody, na kogo tutaj czekasz, czy może psa chcesz sprzedać? Fajny szczeniak, wezmę go. I wcisnął mi do ręki sto złotych.

Oddałem mu smycz, a Wierny trochę się rozejrzał i wesoło kichnął.

Idź, Wierny, idź, przyjacielu szepnąłem mu ja przyjdę po ciebie, uciekaj, jak tylko zawołam. Poszedł z obcym, a ja, skryty za płotem, śledziłem, dokąd prowadzi mojego psa.

Wieczorem wróciłem do domu z chlebem, kiełbasą i landrynkami. Mama, patrząc surowo, spytała:

Ukradłeś gdzieś coś?

Nie, mamo, pomogłem na dworcu z bagażem i dali mi.

Dobrze zrobiłeś, synku. Zjedz, ja już nie mam sił, chodź spać.

Nawet nie zapytała o Wiernego, nie było jej do niego wielkiej sprawy.

Wujek Marek wpadł rano. Szykowałem się do szkoły, choć najbardziej chciałem biec do Wiernego, zawołać go z powrotem.

I co zaśmiał się sprzedałeś przyjaciela? Poklepał mnie po głowie. Wyrwałem się i nie odpowiedziałem.

Całą noc nie spałem, nie wziąłem do ust ani chleba, ani kiełbasy.

Nie było mi wesoło, zrozumiałem, że to była wyjątkowo głupia decyzja.
Nie na darmo mama nie lubiła Wujka Marka.

On nie mądry, nie słuchaj go powtarzała.

Chwyciłem tornister i wybiegłem z domu.

Do domu nowego właściciela były trzy przecznice. Przebiegłem je niemal bez tchu.

Wierny siedział za wysokim ogrodzeniem i był przywiązany grubą liną.

Wołałem go, lecz tylko patrzył na mnie z tęsknotą, głowa na łapach, merdał ogonem, próbował szczekać, ale głos ugrzązł mu w gardle.

Sprzedałem go. Myślał, że to żart, a potem pojął naprawdę go sprzedałem.
Na podwórze wyszedł gospodarz i ostro pogroził Wiernemu. Wierny podkulił ogon, a ja już wiedziałem, że przegraliśmy.

Wieczorem nosiłem torby na stacji. Niewiele dali, ale wystarczyło. Bałem się, ale podszedłem do furtki i zapukałem. Znany mi już mężczyzna uchylił drzwi:

A, młody, czego tu szukasz?

Wuja, ja… zmieniłem zdanie wyjąkałem i oddałem mu banknot, który dostałem za Wiernego. Popatrzył na mnie spod łba, wziął pieniądze i odwiązał psa:

No bierz go, chłopak, bo tęskni. Nie będzie z niego stróża, ale pamiętaj, może ci nie wybaczyć.

Wierny patrzył na mnie smutno.

Zabawa zmieniła się dla nas w ciężką próbę.

W końcu sam podszedł, polizał mnie po dłoni i wcisnął nos w mój brzuch.

Od tego czasu minęło wiele lat, ale wiem, że przyjaciół, nawet w żartach, się nie sprzedaje.

Mama wtedy się ucieszyła:

Wczoraj byłam zmęczona, a potem myślę, psa nie ma. Przyzwyczaiłam się nasz on, Wierny!

A Wujek Marek zaglądał do nas już rzadko, bo jego żarty przestały nas bawić.