Sprzedamy dom, a mamę przygarniemy

Wspomnienie o domu i niespełnionej obietnicy

Wojciech siedział w kuchni przy stole, trzymając w dłoni poranną kawę. Jego żona, Bogna, krzątała się przy kuchence, bez przerwy mówiąc o wszystkim i o niczym. On zaś, przygotowując się do wyjazdu do pracy, spoglądał przez okno na wschodzące słońce, starając się wychwycić sens z tej niekończącej się paplaniny.

— Wojtek, słuchasz mnie w ogóle? — Nagle paznokcie Bogny wbiły mu się w ramię.
— No pewnie, kochanie! — odparł szybko, odsuwając jej dłoń. Manicure miała zawsze idealny.
— No to powtórz, co właśnie powiedziałam! — W jej oczach pojawił się zimny błysk.
Wojciech westchnął.
— Znowu mówisz o sprzedaży domu.
— Tak. I dlaczego?
— Jeśli twoja mama zamieszka z nami, będzie nam łatwiej. Będziemy mniej oszczędzać.
— Przecież wiesz, że tam jest pustka? Nic tam dla nas nie ma. Po co ona tam miałaby tkwić? Emerytury nie starcza nawet na opłaty. Dlaczego my mamy za nią płacić? Za co? — Głos Bogny drżał z pogardy.

Miała prawie czterdzieści lat i jasne spojrzenie na świat, a jej słowa brzmiały niemal złowieszczo. Ten niski, lekko ochrypły głos potrafił czasem urzec… Już nie ten słowiczy śpiew, delikatny i jasny, jak niegdyś… Ale wciąż coś w nim było.

Wojciech był już po czterdziestce. Przyzwyczaił się robić to, co Bogna każe. Zwykle nie kończyło się źle.

— Mama musi gdzieś mieszkać — mruk— Myślałam, że to będzie nasz dom na zawsze — szepnęła Bogna, ale Wojciech tylko odwrócił wzrok, bo wiedział, że jego milczenie już wszystko powiedziało.