Sprzątacz naszego podwórka

Oto opowieść dostosowana do polskiej kultury, z odpowiednimi imionami, miejscami i realiami:

Weronika wracała do domu w jesiennych ciemnościach. Latarnie uliczne, jak zwykle, świeciły się tylko częściowo, a na podwórku było całkiem ciemno. Przed klatką zwykle jesienią stała wielka kałuża, a zaparkowane samochody uniemożliwiały jej obejście. Ale dziś kałuży nie było, mimo że cały dzień mżyło. Kałuża zniknęła.

Weronika otworzyła drzwi wejściowe i rozglądnęła się. Światło z klatki schodowej padało na mokry, połyskujący asfalt. „Nie wydawało mi się. Ciekawe, co się stało.”

Winda czekała na parterze, co również było niecodzienne. Zwykle wieczorem stała na górze. Drzwi windy rozsunęły się, zapraszając ją do środka. „Niewiarygodne. Z pewnością stało się coś niezwykłego” – pomyślała Weronika i weszła do kabiny. Wcisnęła przycisk i rzuciła szybkie spojrzenie na swoje odbicie w zabrudzonym lustrze.

Patrzyła na nią zmęczona twarz o smutnych oczach. Weronika odwróciła wzrok i zaczęła poprawiać kosmyk włosów, który wymykał się spod beretu. W tej chwili winda drgnęła i zatrzymała się, drzwi z brzękiem otworzyły się, wypuszczając Weronikę na jej piętro.

„Jestem w domu” – powiedziała głośno i włączyła światło, rozpraszając zgromadzone w mieszkaniu ciemności.

Pół roku temu zmarła jej matka. Od tamtej pory w opustoszałym mieszkaniu czekały na Weronikę samotność, pustka i wspomnienia. Nie spieszyła się do domu, często zostając dłużej w redakcji. Wszyscy pracownicy wychodzili punktualnie o osiemnastej, a ona zostawała. Porządkowała dokumenty, planowała następny dzień. Koledzy nie lubili Weroniki, uważali ją za pedantyczną i nieustępliwą. A ona po prostu przyzwyczaiła się wykonywać pracę dokładnie i szybko, czego oczekiwała też od innych.

Wcześniej w domu czekała na nią chora matka, nie było czasu na odpoczynek czy rozczulanie się nad sobą. Przed chorobą mama pracowała jako nauczycielka, wychowując córkę w surowości. Weronika przywykła robić wszystko na „piątkę”, by nie zawieść matki, choć nie bez wewnętrznego buntu. Teraz sama stała się równie wymagająca.

Miała tylko jeden poważny związek w życiu. Ale relacje się rozpadły, nie doszło do ślubu. Matka już wtedy źle się czuła i Weronika odmówiła przeprowadzki do narzeczonego, nie mogła zostawić jej samej. A on nie zgodził się żyć w małym mieszkaniu z chorą przyszłą teściową.

I tak w wieku trzydziestu dwóch lat Weronika została sama. Mężczyźni w redakcji byli albo żonaci, albo łapczywie podrywali każdą spódnicę. A poza pracą nigdzie nie bywała. Wcześniej z powodu matki, teraz z powodu zmęczenia i obojętności wobec własnego życia. Czekał ją samotny wieczór przed telewizorem lub z książką.

W sobotę Weronika wstała późno, przeciągnęła się i wyjrzała przez okno. Podwórko pokrywała cienka warstwa śniegu, na której wyraźnie rysowały się ciemne ślady. Więc nie było bardzo mroźno, śnieg szybko się roztopi. I nagle zapragnęła przejść po tym białym puście, zostawić własne ślady. Weronika pospieszyła do łazienki.

Czy trzeba wiele do szczęścia? Spadły śnieg i dwa przytulne dni wolnego przed nią. Weronika zjadła śniadanie, ubrała się i wyszła na ulicę.

„Weronka, idziesz do sklepu? Nie kupiłabyś mi chleba i bułek?” – usłyszała za plecami.
To z uchylonego okna wyglądała sąsiadka z pierwszego piętra.

„Dobrze. Może jeszcze coś?” – zapytała Weronika.

Staruszka zastanowiła się przez chwilę.

„Nie, nic więcej, tylko chleb i bułki.” – Okno zamknęło się.

No cóż, przynajmniej miała teraz cel. Weronika poszła do sklepu, starając się stąpać z dala od cudzych śladów.

Oddając chleb sąsiadce, zapytała, gdzie podziała się kałuża przed klatką.

„To nowy woźny ją usunął. Dobry chłopak, prawda?”

„A co się stało ze starym?” – Nie żeby to szczególnie obchodziło Weronikę. Zapytała raczej z grzeczności.

„Zmarł tydzień temu. Ale wejdź, opowiem ci wszystko” – zaprosiła sąsiadka.

Nie miała nic lepszego do roboty, więc Weronika weszła do przytulnego, zastawionego ciężkimi meblami mieszkania.

„Idę sobie kilka dni temu z poczty, a na podwórku siedzi na ławce jakiś mężczyzna. Przygnębiony, ale nie pijany. Pijaków znam, bo mój mąż pił, niech spoczywa w pokoju. Ten nie wyglądał na menela. Jak tylko wyjrzałam przez okno, on ciągle tam siedział. A już zimno, listopad przecież. Myślę sobie, że nie ma gdzie pójść.”

„Wyszłam do niego, pytam, na co czeka. A oczy ma takie nieszczęśliwe. Chodź, mówię, do klatki, ogrzejesz się. Jeśli szukasz pracy, mówię, nasz woźny umarł. Patrz, jak liście zasypały podwórko. Idź, mówię, rano do administracji, zatrudnią cię jako wońnego, po co tak siedzieć?”

„Patrz, jak podwórko wyczyścił. Pracowity, kulturalny, wita się. I mieszka w komórce. Widać, że nie ma gdzie pójść. A o, proszę, jak na zawołanie” – sąsiadka skinęła w stronę okna.

Po podwórku szedł wysoki mężczyzna, wyraźnie nie stary, ale zarost dodawał mu lat.

Następnego dnia Weronika z okna obserwowała, jak nowy woźny skrobie asfalt miotłą. Szur-szur, szur-szur. Długo patrzyła na monotonne ruchy miotły. Nie wyglądał na zwykłego robotnika. Ciekawość rozpierała Weronikę. I wkrótce los zetknął ją z woźnym. Szła wynieść śmieci i potknęła się. Czyjaś silna dłoń uchroniła ją przed upadkiem.

„Dziękuję” – powiedziała Weronika, rozpoznając w wybawcy nowego woźnego.

Spod nasuniętej na czoło wełnianej czapki, która pewnie należała do poprzedniego woźnego, patrzyły na nią inteligentne szare oczy. Zarost nadawał twarzy niezdrowy wygląd.

„Pan jest naszym nowym woźnym” – powiedziała Weronika, przyglądając mu się z ciekawością.

„Coś w tym rodzaju” – burknął i odszedł.

„Jakiś oschły”Tego samego wieczoru Weronika ugotowała rosół, zapakowała do termosu i zaniosła do komórki woźnego, nie mówiąc ani słowa, a gdy w marcu słońce stopiło ostatnie zaspy, już wiedziała, że jej życie, podobnie jak podwórko, zostało starannie wysprzątane z samotności.