Sprawiedliwy Układ

**Sprawiedliwa umowa**

Natalia odchodziła powoli i boleśnie. Jej wyczerpany organizm, zmęczony niekończącą się chemią, nie miał już sił walczyć z chorobą. Ona sama marzyła tylko o uwolnieniu od cierpienia, które gnębiło ją od miesięcy. Leki przeciwbólowe trzymały ją w półśnie – raz po raz wyłaniała się na krótko, jakby wynurzając się z wody, by zaraz znów zatonąć w kojącej mgle nieświadomości.

Ola wracała ze szkoły, wchodziła do pokoju przesiąkniętego zapachem ciężkiej choroby i wpatrywała się w mamę długo, uważnie. Nie było w niej już śladu tej dawnej, śmiejącej się i radosnej kobiety. Leżała z zamkniętymi oczami, a dziewczynka śledziła nerwowo ruchy kołdry – oddycha czy nie?

„Mamo. Mamo, słyszysz mnie?” – wołała cicho.

Powiek Natalii drgnęły, ale nie miała siły ich unieść. Wtedy przychodziła babcia i zabierała Olę do kuchni.

„Chodź, słoneczko, nakarmię cię, potem odrobimy lekcje. Niech mama śpi.”

„Ale ona ciągle śpi! Kiedy w końcu wyzdrowieje? Chcę, żeby było jak dawniej…”

„Oj, dziecko, ja też bym tak chciała. Sen to najlepsze lekarstwo.” – Babcia postawiła przed wnuczką talerz gorącego żurku i usiadła naprzeciw, powstrzymując łzy.

*Jak to niesprawiedliwe, że ja żyję, a moja córka odchodzi. I nic nie można zrobić. Tyle modlitw, tyle kościołów… Czym zasłużyłam na to?* – myślała, wzdychając ciężko.

Natalia zmarła nad ranem. Maria obudziła się około trzeciej, wstała do toalety, zajrzała do pokoju córki – leżała nieruchomo, ale oddychała. Babcia była pewna. Położyła się z powrotem, ale sen nie przychodził. A gdy w końcu zasnęła, przyśniła jej się mała Natalia – śmiała się, machała rączką i uciekała, raz po raz oglądając się za siebie. „Zaczekaj! Gdzie ty? Wróć!” – krzyczała we śnie Maria i obudziła się zlana potem.

Natychmiast zerwała się i pobiegła do pokoju córki. Leżała tam spokojna, obca. Maria zamknęła drzwi. Na kuchni zagotowała wodę, podgrzała dla Oli racuchy i dopiero wtedy ją obudziła.

Dziewczynka zjadła śniadanie, włożyła mundurek i podeszła do drzwi mamy. Zawsze żegnała się przed szkołą.

„Nie wchodź, niech śpi” – zatrzymała ją Maria. „Weź lepiej jabłko do plecaka.” Wsunęła wnuczce rumiane jabłko.

Szły razem ulicą, ale babcia słuchała Oli roztargniona.

„Coś ty dziś taka?” – zapytała dziewczynka.

„Źle spałam, nie wyspałam się” – wyjaśniła pośpiesznie.

Gdy wróciła do domu, od razu zadzwoniła po pogotowie.

„Kiedy zmarła? Dlaczego dopiero teraz dzwonicie?” – pytała surowo lekarka.

„Wnuczkę musiałam odprowadzić do szkoły. Nie powinna tego widzieć…”

Potem czekała na transport. Na szczęście przyjechali szybko – zdążyli zabrać Natalię przed powrotem Oli. Przez całą drogę do szkoły myślała, jak powiedzieć dziewczynce, że mamy już nie ma, ale w głowie miałBabcia Maria w końcu zebrała się na odwagę i tej samej nocy, gdy Ola zasnęła zmęczona po dniu szkoły, usiadła przy jej łóżku, wzięła ją za rękę i cichym, lecz stanowczym głosem powiedziała: „Słoneczko, twoja mama odeszła dziś rano, ale zawsze będziemy o niej pamiętać, i teraz musimy być dla siebie silne, bo ona by tego chciała.”