Sprawiedliwość uratuje Mariolę

Kiedy przyszło jej zamknąć ostatni punkt z odzieżą, Mariola miała ochotę się rozpłakać. Tyle energii, czasu, cierpliwości i zdrowia poświęciła na ten interes. Ukończyła szkołę hotelarsko-gastronomiczną, ale tak naprawdę nie lubiła biegać po restauracji z tacą, stać w recepcji ani uprzejmie opowiadać kolejnemu gościowi o usługach ich hotelu.

Po kilku latach pracy w branży restauracyjnej i hotelarskiej Mariola zdecydowała, że już ​​wystarczy. Nie na żarty zaangażowała się w zupełnie inną branżę. Najpierw zdecydowała się na kwiaty: kupowała różne nasiona, cebulki, doniczki, nawozy. Całą kuchnię zastawiła różnymi doniczkami, które później zaczęła sprzedawać. Trzeba powiedzieć, że zysk był z tego całkiem niezły. Ale wtedy Mariola zdała sobie sprawę, że jej córka jest uczulona na niektóre z roślin. Musiała porzucić to zajęcie.

Wtedy razem ze swoją przyjaciółką Sarą Mariola wpadła na pomysł, żeby otworzyć mały sklepik z odzieżą dla biznesmenów. Dziewczyny zaczęły szukać lokalu, potem kupiły meble, lustra, stojaki, wieszaki. Kolejnym krokiem był zakup ubrań. Dla Marioli to się okazało tak prostym i ciekawym zajęciem, że zastanawiała się, dlaczego wcześniej nie pomyślała o tej branży.

Biznes rozwijał się całkiem dobrze. Po pewnym czasie dziewczyny miały już swoich stałych klientów. Byli wśród nich znani mieszkańcy ich miasta, biznesmeni, ich żony, sędziowie, lekarze i inni zamożni ludzie. Półtora roku później Mariola otworzyła kolejny sklep po drugiej stronie miasta.

Przyjaciółki nie były chciwe i nie liczyły każdej złotówki. Często robiły takie promocje i dawały takie rabaty, że ledwie wychodziły na swoje. Nigdy nie oszukiwały swoich klientów – ceny miały odpowiednie, modele zgodne z najnowszą modą i uszyte z wysokiej jakości tkanin. Mariola i Sara ponad wszystko ceniły swoją reputację i zadowolenie klientów.

Przyjaciółki już miały zamiar otworzyć trzeci punkt, kiedy zagraniczna sieć podobnych sklepów wkroczyła z rozmachem do ich miasta. Bardzo szybko Mariola musiała pogodzić się z faktem, że jeden sklep trzeba zamknąć z powodu niskich obrotów. Nie było z czego zapłacić czynszu i wynagrodzeń pracowników.

Ale kiedy zrobiło się naprawdę źle, Mariola po prostu siedziała w kuchni i płakała. Nie chciały z Sarą zamykać swojego wspólnego dziecka – małego biznesu, który dawał im tyle przyjemności i uśmiechniętych twarzy klientów. Kobiety głęboko wierzyły, że ich uczciwość i sprawiedliwość uratuje je i podaruje im nową szansę.