Spotkanie

— Dziewczyno! Dziewczyno, zaczekaj! Stój no! — Kasia odwróciła się i zobaczyła biegnącego za nią chłopaka w czapce. Czapka wydała jej się dziwnie znajoma. Ale gdzie mogła ją wcześniej widzieć? — Uff! W końcu! Trenujesz sprinty czy co? Ledwo cię dogoniłem! Ignacy. Mówią na mnie Iguś. W dokumentach Ignacy Lubomirski. Solidnie, godnie, inteligencko. Ja… Uch, chwileczkę… — Chłopak schylił się, oparł ręce na kolanach, łapiąc powietrze. Czapka zsunęła mu się z głowy, upadła na chodnik. Kasia odruchowo też się pochyliła, chciała ją podnieść, ale zderzyła się czołem z Ignacym, tym solidnym i inteligenckim.

— Ała! No wie pan! — oburzenie tupnęła butem, pocierając bolące czoło, i już miała odejść, gdy Iguś złapał ją za rękę.

— Czekaj! Przepraszam, to przypadek. Boże drogi, co za dzień! Czy ty przypadkiem nie jesteś siostrą Michałowskiego? Adama? — szepnął, wciągając czapkę z powrotem na głowę. — Widziałem cię u niego w domu, tylko byłaś taka malutka… — pokazał palcami rozmiar Kasi-dziecka.

— Opanujesz się? Upal cię zwalił? — spojrzała na niego z góry. — Gdy ja byłam taka malutka, ciebie pewnie jeszcze na świecie nie było! Czego chcesz? Zatrzymujesz mnie!

— Więc to nie Agnieszka? Nie Agnieszka Michałowska? — chłopak wyglądał na rozczarowanego, znów mierząc palcami, jak mała była Kasia, gdy ją widział.

— Nie. Jestem Katarzyna Nowak. Do widzenia! — zdecydowanym krokiem ruszyła w stronę przystanku, ale Iguś nie odpuszczał. Trafił się uparty inteligent.

— No więc, już się poznaliśmy! Ty Kasia, ja Iguś, super, prawda? Czemu taka markotna? I torbę niesiesz jakby ważyła tonę. Pomogę! — sięgnął po siatkę, ale Kasia odskoczyła, jakby ten solidny Lubomirski miał ją ukąsić albo ukraść pieniądze.

— Idź już swoją drogą! Aaa! — olśniło ją. — Tak się pan zna na dziewczyny, co? Bardzo ciekawe! Ale…

— Widzisz, już jesteś ciekawa! Daj tę torbę, nie ucieknę. Buraków i cebuli sami mamy pod dostatkiem — skinął na wystające z siatki warzywa. — Ale ja w ogóle dużo wiem! Wiem, dlaczego samoloty nie spadają, skąd się bierze piorun, co to perpetuum mobile, jak domowymi sposobami wywabić plamy po wiśniowym konfiturowaniu, jak…

Chciał mówić dalej, ale Kasia wybuchnęła śmiechem, wcisnęła mu siatkę i kazała iść przodem.

— Czytałeś dziecięcą encyklopedię? — spytała, wciąż się śmiejąc.

— No i to też. Mieszkam z babcią, Franciszką Antoniną, matką mojego ojca, Lubomira. Kobietą bardzo dbającą o edukację! Włożyła we mnie wiedzę.

Iguś próbował pokazać jedną ręką, jak babcia „wkładała” w niego wiedzę, ale wyszło niejasno.

— Co pan macha rękami? Sygnalizuje? Zaraz mnie okradną? — zaniepokoiła się Kasia.

— A niech to! Nie! To tak babcia Franciszka wciskała we mnie wiedzę. Książki, filmy dokumentalne, wykłady w letnim teatrze, słuchowiska radiowe. Ona kieruje oświatą dzielnicy, więc naturalnie uważała za swój obowiązek oświecać mnie. Mogę opowiedzieć, jak wyhodować kurczaka z jaja w domowej wylęgarni, jak rozmnożyć fikusa, jak naprawić syfon, jak…

— Nudne. Będziesz loda? — Kasi coraz bardziej podobał się ten inteligencki Iguś z jego czapką i syfonami.

— Nie, dziękuję. Laktoza mi szkodzi, wolę oddychać. Tlen odżywia mózg — odmówił. — Ale tobie kupię. — Proszę waniliowego w waflu — zwrócił się do sprzedawcy.

— Skąd wiedziałeś? — zdziwiła się, łapiąc jego rękę z pieniędzmi i płacąc sama.

— Dlaczego tak? Ja częstuję! — obruszył się Iguś.

— Ja też byłam wychowywana głównie przez babcię. Bardzo surowe zasady, wiesz? Chodźmy, nie stójmy! Uczyła mnie, bym nie była zależna od mężczyzn. „Wszystko sama, Kasiu, sama! Niezależność — o to walczyły kobiety!” — mniej więcej mówiła. Dalej były cytaty, już nie pamiętam. I tak jestem twoim dłużnikiem, nosisz zakupy. A…

— A kobiety muszą robić wszystko same, rozumiem — kiwnął głową, poruszył nosem. — Ale wiesz, ty i twoja babcia nic nie rozumiecie! — dodał, ledwo nadążając za szybko idącą Kasią.

— Jak to?! — zakrztusiła się.

— No tak! Babcia mówiła, że mężczyzna bez pracy marnieje jak mrówka bez patyka. Przepraszam, ale z babcią Franciszką cię prześcignęliśmy. I źle walczyłyście o tę niezależność. Gdzie teraz?

— Tam! — machnęła w prawo, marszcząc brwi. — Moja babcia, nawiasem mówiąc, to szanowana osoba! Nie może się mylić. Budowała metro. Ma medale.

— Metro — dobrze — zgodził się Iguś, zmieniając temat, bo kłótnie o babcie nigdy nie prowadzą do niczego dobrego. — A wiesz, dlaczego wieje wiatr? Proste pytanie, ale odpowiedź cię zaskoczy!

— Daj spokój! Wielki mędrzec! — prychnęła. — Masy powietrza o różnej temperaturze przemieszczają się…

— Ooo! Nie, Kasiu, myślisz zupełnie nie tak! Pozwól, wyjaśnię! Więc, jak mawia babcia, gdy jako trzylatek zadawałem to pytanie, wiatr powstaje, bo drzewa się kołyszą. To fakt niepodważalny. Nigdy nie udowodnisz, co było pierwsze. Babcia też nie mogła. A wykładu w domu kultury nie usłyszałem, bo złapałem anginę. Dalej! Śnieg! Nawet nie wiesz, jak piękne są pod mikroskopem płatki śniegu! I kruche! I… Kasia! Gdzie idziesz?! — Iguś zorientował się, że od pół minuty idzie sam, a Kasia skręciła w boczną uliczkę. — Kasiu, czekaj! Mam twoje buraki! I cebulę! I w ogóle, miałam cię odprowadzić! Gdzie poszłaś?! Krócej!

Ignacy pomknął z powrotem, czapka podskakiwała na głowie, w kieszeniach brzęczały monety.

— Gdzie jesteś, chodząca encyklopedio?! — zawołała, machnąwszy ręką.

— Nie jestem chodIgnacy dogonił ją z błyskiem w oku, a gdy babcie zaczęły dyskutować przez lornetIgnacy złapał ją za rękę, a wtedy oboje zrozumieli, że te wszystkie dziwne spotkania, czapki i babcine porady były tylko po to, by w końcu znaleźć się właśnie tu — razem.