Spotkanie Przyjaciół

**Spotkanie przyjaciół**

Silnik samochodu mruczał usypiająco, a wnętrze pachniało skórą i odświeżaczem powietrza. Szara asfaltowa droga z równymi białymi liniami pędziła naprzód i znikała pod kołami. Słońce dopiero wschodziło, zapowiadając ciepły letni dzień. Wanda odchyliła głowę na oparcie siedzenia i przymknęła oczy.

– Prześpij się. Jazdy jeszcze z dwadzieścia minut – powiedział Marek, jej mąż.

– Wolałabym spać w domu, w ciepłym łóżku. W końcu to weekend. Mógłbyś jechać sam. To w końcu twoi przyjaciele – odparła Wanda, nie otwierając oczu.

– Co ja tam robiłbym sam? Wszyscy będą z żonami. Myślałem, że ty i Kinga też się lubicie. Poza tym, najlepszy odpoczynek na łonie natury, a nie w łóżku – Marek zamilkł na chwilę. – Długo się nie widzieliśmy. Pamiętasz, jak bywało? Aha, będzie Jacek z nową żoną. Mówiłem ci? Nie? Wyobrażasz sobie, wziął ślub. Ciekawe, kto tak bardzo podbił jego serce, że poświęcił dla niej swoją wolność.

Wanda oceniła nowinę, wyprostowała się i otworzyła oczy.

– Widziałeś się już z nim?

– Jasne, ale tylko na chwilę, bez szczegółów. A tak chce się pogadać jak dawniej, posiedzieć przy ognisku z gitarą. Ech, były czasy – westchnął Marek.

– Teraz w weekendy znów będziecie się spotykać – burknęła Wanda.

– Daj spokój. Co w tym złego? Znamy się od studiów. Tysiąc lat razem. Kiedy twojej mamie było ciężko, Jacek bez słowa dał pieniądze na operację.

Wanda znowu opadła na siedzenie.

– To prawda. Jacek to dobry człowiek. Ale Igor z Kingą…

– Co z nimi nie tak? – zdziwił się Marek.

– Jakby nie byli rodziną, tylko bawili się w rodzinę. Jacyś obcy, nie swoi. Nie wiem, jak to ująć.

– Nie zauważyłem. Wydają się w porządku. Wiesz, Kinga i Jacek kiedyś się spotykali. Wielka miłość, wszyscy myśleli, że zaręczą się już na pierwszym roku. A potem coś się popsuło. Kinga wyszła za Igora.

– Nie mówiłeś – Wanda odwróciła głowę w stronę męża.

– To było dawno. Wiele wody upłynęło – Marek zamilkł.

Silnik warczał jednostajnie, Wanda znów zamknęła oczy. Otworzyła je, gdy samochód zjechał z asfaltu na wyboistą drogę leśną. Sosny stały wzdłuż niej gęstą ścianą, nie przepuszczając promieni słońca.

– Zapomniałam, jakie tu pięknie – zachwyciła się Wanda.

– No właśnie – w głosie Marka było słychać dumę, jakby ta uroda była także jego zasługą.

Brama na działkę była otwarta – czekali na nich. Marek zaparkował obok dwóch innych samochodów przy płocie. Znaczy, wszyscy już na miejscu. Z domu wybiegł Jacek, szeroko rozkładając ramiona, jakby chciał objąć ich razem z autem.

– Nareszcie! Myśleliśmy, że bez was wyruszamy na ryby. – Jacek uścisnął Marka i klepnął go po plecach. – A ty wciąż wyglądasz lepiej. Jak ty to robisz? – zwrócił się z komplementem do Wandy. – Po co tyle jedzenia? Mamy tu pełno, na tydzień by nie zjedli. No, dawaj torby, nie zaszkodzą.

W trójkę poszli w stronę domu obwieszeni siatkami. Przed domem stał już grill, obok leżał worek z węglem. W cieniu jabłoni – drewniany stół z wiklinowymi krzesłami.

W drzwiach pojawiły się Kinga z młodziutką dziewczyną. Niosły naręcza poduszek i koców.

– O! Marek, Wanda, cześć! – zawołała Kinga.

Zrobiło się gwarnie i wesoło. Wszyscy mówili naraz, śmiali się.

– No to, dziewczyny, gospodarujcie tu, a my na ryby – oświadczył Jacek.

– No proszę… – niezadowolonym tonem przeciągnęła Kinga.

– Niedługo będziemy. Tak, pogadać po męsku. A wy się nie nudźcie. My już zrobiliśmy swoją robotę: mięso zamarynowane, grill gotowy, zakupy dostarczone. Teraz wasza kolej.

– No to, dziewczyny, wypijemy za znajomość? – Kinga postawiła na stół butelkę czerwonego wina, gdy mężczyźni odeszli.

– O, a ja wolałabym białe. Od czerwonego boli mnie głowa – powiedziała najmłodsza i nowa w ich towarzystwie Ania.

– Specjalnie dla ciebie przyniosłam. Zaraz przyniosę – odparła Kinga.

– Znacie się? – spytała Wanda Anię, wskazując głową na dom, gdzie poszła Kinga.

– Tak. Parę razy do nas zaglądała.

– Doprawdy? – zdziwiła się Wanda. – A dawno wróciliście do miasta?

Z rozmowy w samochodzie zrozumiała, że dopiero co wrócili z podróży poślubnej.

– Dwa tygodnie temu – zdążyła odpowiedzieć Ania.

– Ta-dam! – W drzwiach stanęła Kinga z butelką białego wina.

Kobiety wypiły po kieliszku i zaczęły omawiać, co przygotować na stół. Procesem kierowała Kinga. Wandzie wydawało się, że specjalnie dla Anii przejęła tę rolę. Jakby chciała pokazać: ja tu rządzę, byłam tu przed tobą. Jesteś nowa, nic nie wiesz. I w ogóle, znaj swoje miejsce.

Wandzie się to nie podobało. Kinga zachowywała się wobec Ani zbyt wyraźną wyższością. Ale nie wtrącała się. Łatwiej będzie się zorientować, kim ta Ania jest.

Gdy stół został nakryty obrusem, zastawiony naczyniami, a sałatki pokrojone, kobiety rozluźniły się, czekając na mężczyzn. A o czym mogą rozmawiać trzy kobiety? Oczywiście, o mężczyznach.

– Aniu, uważaj. Nie odpuszczaj. Twój mąż to znany kobieciarz. Wiesz, ile kobiet przyprowadził do naszej paczki? Nie zliczysz. Wszyscy faceci zdradzają – westchnęła Kinga.

– Po co ją straszysz? – stanęła w obronie Ani Wanda.

– Twój mąż cię zdradza? – spytała wprost Ania.

– Oho, jaka wygadana. Poczekaj, sama się przekonasz – nie pozostała dłużna Kinga, rzucając spojrzenie na Wandę.

Ania spojrzała na nią dziwnie, ale nic nie odpowiedziała.

– A ja, gdybym się dowiedziała, że Marek mnie zdradza, to chyba bym wybaczyła. Nie wiem – powiedziała Wanda, by odwrócić niebezpieczny temat na siebie.

– MareZ biegiem lat ich przyjaźń przetrwała wszystkie burze, a kolejne spotkania wypełniały się radością nowych pokoleń, które łączyły te same serdeczne więzi, co niegdyś rodziców.