Spotkanie po 30 latach: niespodziewane emocje w sklepie

Spotkałem swoją byłą po trzydziestu latach, w sklepie, przy kasie. Wykładam swój kefir z szynką i papierosy. Kasjerka szybko wita się, nie patrząc na mnie, pyta: „To wszystko?” I odgarnia farbowany grzyb. Znany gest. Ale pewnie bym sobie poszedł, gdybym nie spojrzał na identyfikator, który wszyscy kasjerzy mają przypięte na piersi. *Małgorzata Nowak*.

– Gosia, to ty?

Podnosi w końcu na mnie oczy:

– Tak… A co?… O Boże! Leszek?

– No, ja. Nie spodziewałam się ciebie tu spotkać.

… Lato 1988 roku. Idziemy z Gosią po Warszawie, niedziela. Ona w czarnej mini, chuda. Gosia ma piękne nogi, lekką, rozpustną chód i wieczny uśmieszek. Jakby mi umykała, a ja próbuję ją złapać. Gosia jest niesamowicie seksowna, mężczyźni się oglądają. Jestem dumny, że ze mną taka dziewczyna, ale i zły, bo nawet nie pozwala się przytłulić.

Mówię jej, że marzę zostać dziennikarzem, Gosia się śmieje:

– Moim zdaniem to nudne. Ja będę piosenkarką. To jest pewne.

Mamy po dwadzieścia lat. Gosia kończy szkołę muzyczną, fortepian. Ale teraz wakacje, zajęć nie ma, więc ma długie paznokcie, pomalone na czerwono. Te ręce i te paznokcie też mnie zawały.

Gosia mówi stanowczo:

– Chcę jeść! Tam kawiarnia!

Mam w kieszeni tylko dziesiątkę. Zbierałem się z niej wyżyć cały tydzień, mama zostawiła przed wyjazdem. A ta kawiarnia pewnie kosztuje majątek, chyba jakaś spółdzielcza, zrujnuję się. Ale udaję obojętnego: no jasne, chodźmy! W myślach: oby tylko starczyło tej dziesiątki…

W kawiarni Gosia zamówiła pizzę i szampana. Wypiliśmy, a ja już myślałem tylko, jak zabrać Gosię do siebie na noc. Ale wtedy zagrał zespół *Kombi*. Gosia poderwała się i zaczęła tańczyć sama, dziko, namiętnie. Wszyscy goście gapili się na nią, zapominając o wódce. A Gosia jeszcze podśpiewywała: *”Przeżyj to sam…”*. Wyglądała, jakby czuła się gwiazdą.

Prawie nie starczyło mi pieniędzy, ale Gosia niedbale rzuciła złotówkę na stół:

– No dobra, idziemy! Co dalej?

I poszliśmy do mnie. To była chyba najdłuższa i najlepsza noc w moim życiu. Znakomita aerobika we dwoje. *”Przeżyj to sam”* – brzęczało w mojej szczęśliwej, pijanej głowie.

A trzy miesiące później, jesienią, rozstaliśmy się. Gosia mnie rzuciła:

– Słuchaj, poznałam faceta, bardzo fajnego, sorry. Powiedział, że mnie przedstawi komuś ze studia nagraniowego. Chcę nagrać płytę, już mam tytuł – *”Moje szczęście”*.

– Głupi tytuł – odparłem.

I poszedłem. Chciało mi się wyć. Chciałem się jej jakoś strasznie zemścić. I strasznie chciałem znowu zabrać ją do siebie na noc. Ile emocji w głowie młodego głupca.

Teraz minęło trzydzieści lat. Boże, trzydzieści lat. Przed kasą siedziała pulchna Gosia, kasjerka Gosia.

– Pamiętasz, jak chciałaś zostać piosenkarką? – uśmiechnąłem się.

Gosia nerwowo się zaśmiała:

– Wszyscy czegoś chcieli… Ale wiem, że ty zostałeś dziennikarzem. Czasem cię czytam, dobrze ci idzie.

Wyszedłem ze sklepu. Myślałem o Gosi. Cóż, można powiedzieć, że się zemściłem, nawet po trzydziestu latach. Celowo nie wziąłem reszty. Jakieś dziesięć złotych. Tylko że to już nie te same dziesięć złotych, nie kupisz za nie szampana w kawiarni. Muzyka umilkła, Gosia przytyła, jej życie kończy się przy kasie, pod akompaniament skanera kodów. Tęsknota.

A po paru dniach znów wszedłem do tego sklepu. Rzadko tam bywam, ale wpadłem. Bez powodu.

Znowu tam była. Zobaczyła mnie, ucieszyła:

– Palisz? Chodź! Niech Krysia zastąpi mnie przy kasie.

Narzuciła kurtkę, zapaliliśmy. Gosia powiedziała:

– Słuchaj, byłam wtedy głupia, wybacz…

– Gosia, to już nie ma znaczenia. Minęło trzydzieści lat. Mam trzeDziewczyna z przeszłości stała teraz przede mną jako szczęśliwa kobieta, a ja zrozumiałem, że najlepsza zemsta to po prostu dobrze przeżyte życie.