Spotkanie Absolwentów: Opowieść.

Siedziałem w domu i myślałem, że już nie rozpoznam Grażynę. Ostatni raz widziałem ją, kiedy mieliśmy po piętnaście lat, a teraz już trzydzieści w mojej małej rodzinnym mieście w Sandomierzu nie mogłem nawet wyobrazić, jak mogła wyglądać.

Na pewno ma troje dzieci i męża, który ciągle pije przeszło mi głową ze złością. Nie rozumiałem, czemu mam do niej pretensje, skoro to ja wyjechałem, a nie ona.

Kiedy przybyłem na spotkanie, przywitali mnie, jakby był gwiazdą filmową, aż poczułem się niezręcznie. Grażyny wśród dawnych uczniów nie było i pomyślałem, że to chyba lepiej nie ma co roztrząsać starą nostalgię, nie potrzebuję już tej Grażyny!

A potem ją zobaczyłem. Miała smukłe dłonie z niebieskimi żyłkami, twarz jak mała lisiczka, puszyste jasne włosy zawsze przycięte krótko i ułożone w kształcie kłaczka, jak zmiażdżony mniszek. Wyglądała naprawdę pięknie, i kiedy przypadkiem powiedziałem na głos:

Ale Grażyna jest piękna

Moja koleżka z klasy, Paweł Gubanowski, rozbawił się i dodał:

Mówisz tak samo! Zobacz Arka ma długie włosy i gładką skórę. Grażyna zaś ma kilka pryszczy i jest bladą jak nocą ćmą.

Rzeczywiście, Grażyna miała drobne pryszcze, ale nie psuły jej urody. Paweł się zgodził:

No właśnie, pewnie tak.

Nie wiedziałem, jak się z nią przyjaźnić dziewczyny już nie gadają z chłopakami jak kiedyś, a jak się do nich podchodzę i po prostu zaczynam rozmowę, to od razu zaczynają się tarapaty, jakby Arka wyciągała już pierwszego narzeczonego.

Pomysł wpadł Paweł, gdy zaprosił nas wszystkich na swoje urodziny. Jego mieszkanie nie było tak duże jak moje, więc było ciasno, ale i tak świetnie się bawiliśmy: mama Pawła wymyślała zagadki, a potem graliśmy w Transformersy, które dostały od kolegów. Największy z nich, według nas, był Igor.

Mamo powiedziałem w przeddzień urodzin mogę zaprosić całą klasę?

Całą klasę? zdziwiła się mama. Gdzie ich postawimy?

Proszę, mamo!

I tak i tak nie przyjdą dorzekł z innego pokoju tata. Zróbmy im bufet, niech się kręcą, nie muszą przy stole siedzieć.

A rodzina?

Rodzina przyjdzie innego dnia odpowiedział tata spokojnie. Trzeba będzie już obrus, serwetki i siedem dań…

Tak się umówiliśmy. Oczywiście bałem się, że Grażyna odmówi i nie przyjdzie, zwłaszcza że nie stać ją na prezent. Wszyscy wiedzieli, że pochodzi z wielodzietnej rodziny, matka jest bibliotekarką, a ojciec pijakiem, słodycze widzi tylko przy świętach, a kurtki nosi od starszej siostry. Dlatego, gdy podszedłem do Grażyny, żeby zaprosić ją na urodziny, wymówiłem to jakby to był językowy sprint:

Chciałbym cię prosić o mały prezent mogłabyś narysować okładkę płytki?

Grażyna nie zrozumiała, o co mi chodzi, więc wyjaśniłem, że mój pies, Burek, podarł okładkę z płyty, a zostawił tylko białą kartkę, co mi nie podoba się wcale.

A nie macie magnetofonu? spytała niepewnie, bo wszyscy wiedzieli, że ojciec mojego tata właściciel sieci restauracji w mieście ma najnowszy sprzęt, a stare odtwarzacze już nie są w modzie.

Mamy, odrzekłem. Ale kocham słuchać winyli. Narysujesz?

Grażyna była świetna w rysowaniu, dostawała same piątki, a jej prace wystawiano nie tylko w szkole, ale i na wystawach w dzielnicy.

Dobrze, zgodziła się. Narysuję.

Na urodzinach, kiedy połowa ziomków grała na konsoli, a druga część oglądała film na wideo, pokazałem Grażynie, Michałowi i dwóm dziewczynom mój odtwarzacz i płytki. Słuchałem różnej muzyki, ale najchętniej The Beatles, tak jak tata, a płyta, którą pociął Burek, to był ich album, którego okładkę podzielił na kawałki.

Grażyna najpierw nie była zachwycona odtwarzacz już nikogo nie zadziwi, nawet jeśli jest nietypowy, ale kiedy puściła się muzyka, zamknęła oczy, wyprostowała się i wsłuchała się tak, jakby to był marsz wojskowy. Michałowi znudziło się, poszedł grać w konsolę, a dziewczyny postanowiły zrobić małą dyskotekę. Do pokoju wpadło jeszcze kilka osób, które kręciły się i podskakiwały, jakby były porażone prądem, a Grażyna siedziała na skraju łóżka, nie ruszając się.

Kilka dni po urodzinach podeszła do mnie i spytała:

Czy mogłabyś pożyczyć płytkę? Obiecuję, że będę ostrożna!

To jest tatowy, odparłem. Nie wolno go nikomu oddawać. Ale możesz przychodzić do mnie i słuchać, kiedy tylko chcesz.

Trochę niewygodnie zawstydziła się Grażyna.

Nie wygodnie jak włożyć spodnie przez głowę i spać na półce, kiedy koc spada, zażartował tata. Reszta jest w porządku, więc przyjeżdżaj i nie myśl.

Tak zaczęła się nasza przyjaźń najpierw połączona wspólną miłością do legendarnej grupy, a potem już sama, bez żadnych zasad i podstępów.

Igoru, naprawdę cię to interesuje? zaskoczyła mnie mama. Ona nic nie potrafi powiedzieć, patrzy w twoją twarz i kiwa na każde słowo. Rozumiem, że facetom to się podoba, ale to już za dużo. Co macie ze sobą wspólnego, ona jest biedna! Wiesz co, powinnaś go wysłać do liceum!

Mamo, nie chcę jeździć na drugi koniec miasta jęknąłem. Ta szkoła mi się podoba, nauczyciele są dobrzy, a nawet moja nauczycielka mówi, że mam świetną wymowę i bogaty zasób słów.

Mama już nie raz namawiała mnie na liceum, ale nie chciałem nie tylko przez Grażynę, ale po prostu, bo lubiłem swoją szkołę.

Niech dziewczynom się kręci w głowie powiedział tata. To młodzieńcze.

Nie kręcę! krzyknąłem, a uszy mi się zarumieniły, co tylko podgrzało mój gniew.

Dostałem prawie rok wolności, kiedy mama przewracała oczami, że przyprowadzam Grażynę do domu, ale nie wspominała już o liceum. W dziewiątej klasie mama nagle weszła do pokoju, gdy podglądałem szczegóły figurki Grażyny, i potem wszystko się stało.

Na początku myślałem, że to tylko przeżylenie, bo kiedy Grażyna uciekła do domu, mama nic mi nie powiedziała. Wieczorem wrócił tata i było cicho. Po trzech dniach tata oznajmił:

Ruszamy do Warszawy.

Jak do Warszawy? nie zrozumiałem.

Rozszerzam biznes, chcę otworzyć restaurację w stolicy. Ty też się przygotuj, nie będziesz już uczył się tutaj, a w Warszawie konkurencja wielka. Już załatwiłem liceum i znalazłem korepetytorów.

Nie jadę odparłem.

No i gdzie więc?

Nie miałem dokąd pójść. Grażyna, kiedy się o tym dowiedziała, płakała, a ja obiecałem, że dokańczę szkołę i przyjadę po nią. Grażyna westchnęła, jakby była już dorosła, i powiedziała:

Nigdy już nie wrócisz

Na pożegnanie podarowałem jej tę samą płytkę, do której narysowała okładkę, i przy której po raz pierwszy się pocałowaliśmy.

Wszystko wskazywało, że pomysł przeprowadzki do Warszawy wymyśliła mama. Byłem na nią bardzo zły, a także na tatę. Kiedy w dziesiątej klasie koleś wyjechał na studia do Londynu, powiedział tata:

Ja też chcę do Londynu.

Mama zaczęła płakać, jęczeć, że nie zostawi go samego. Wiedziałem, że mam starszego brata, który urodził się z chorą sercem i zmarł w wieku roku, a potem mama długo nie mogła zajść w ciążę, więc rozumiałam jej strach, ale i tak czułem pewną satyrę.

W Londynie podobało mi się. Zwiedzałem wszystkie miejsca związane z moimi idolami, zacząłem palić, zmieniłem fryzurę i co tydzień zmieniałem dziewczyny. Chciałem zapomnieć Grażynę i wybierałem zupełnie inny typ, ale każda z nich szybko mnie nudziła.

Po powrocie do Polski pomagałem tacie w restauracjach. Do tego miałem już za sobą dwa dłuższe związki: z Greczynką, która wtrącała się w moje życie jak kleszcz, i z brytyjską studentką Jane, bladą i puszystą. Mama, zaraz po moim powrocie, zaczęła szukać mi odpowiednich żon, a ja prawie nie bywałem w domu, mieszkając w mieszkaniu, które tata podarował mi na 18. Mama dzwoniła, a ja nie odbierałem. Tata prosił, żebym był łagodniejszy, a ja odpowiadałem:

Chciała mnie uczynić sukcesem? Udało mi się. Nie wyjdę za nią za mąż, niech sobie to zapisze na nosie.

Kiedy Michał napisał do mnie, nie od razu rozpoznałem go jego zdjęcie nie przypominało tego, co pamiętałem. Gdy się wyjaśniliśmy, cieszyło mnie, że przyjmę zaproszenie na spotkanie absolwentów, choć nie byłem już absolwentem, i odpowiedziałem twierdząco.

Patrzyła na mnie z uśmiechem i nie była wcale rozgniewana, w przeciwieństwie do mnie.

Cześć wymamrotałem. Niewiele się zmieniłaś.

To prawda, Grażyna wciąż była szczupła, blada, z niebieskimi żyłkami w dłoniach. Tylko włosy trochę dłuższe. Od tego momentu przestałem zwracać uwagę na inne dziewczyny. Rozmawialiśmy i rozmawialiśmy. Grażyna naprawdę była mężatką, ale już rozwiedzioną, i miała jednego dziesięcioletniego syna, który nosił moje imię. Usłyszeć własne imię mnie zawstydziło, ale nie mogłem zaprzeczyć, że było mi miło.

Jedźmy ze mną nagle powiedziałem, choć sam wiedziałem, jak to brzmi głupio. Zabierz syna i jedźmy, w Warszawie jest lepiej niż tutaj.

Nadal jesteś marzycielem powiedziała smutno.

Czy to znaczy nie?

Grażyna nic nie odpowiedziała i odwróciła się do domu. Nie mogłem jej powstrzymać, nie znalazłem słów, by namówić ją do zostania.

A ja pojadę z tobą uśmiechnęła się Arka. W którym hotelu stacjonujesz?

W Centralnym, oczywiście.

Pozwól, że cię odprowadzę zażartowała.

Nie musiałem się pytać. Zawołałem taksówkę i odjechaliśmy.

Kiedy zapukano do drzwi, pomyślałem, że to sprzątanie, że jest tak późno. Może pomyłka pomyślałem.

Na progu stała Grażyna w tym samym sukni, włosy związane w kucyk, a jej nozdrza drżały z gniewu.

Gdzie ona?

Kogo?

Arka! Najpierw zabrała mnie męża, a teraz chce mnie zabrać?

Śmiałem się.

Nie ma tu żadnej Arki. Chodź, sprawdź sama.

Odsunąłem się, Grażyna weszła do pokoju, rozejrzała się, usiadła na krześle.

Dzwoniła do mnie Yulka i powiedziała, że razem wyjechaliście.

Zawoziłem ją taksówką do domu, jak dżentelmen, i to koniec.

Nawet się nie pocałowaliście?

Podniosłem ręce i żartobliwie odpowiedziałem:

Niewinny!

Co tak? Ma wypełnione usta i jeszcze coś.

Nie przyjechałem po to, odparłem.

To po co? Żeby się spotkać po piętnastu latach, przypomnieć obietnicę?

Czyżbyś czekała?

Byłaś wczoraj! Zapomniałaś mnie w kolejny dzień!

No i super, ja też nie pamiętam cię długo.

To mam iść?

Idź. Tylko może najpierw posłuchajmy płytki?

Płytki?

Tak, przywiózłem odtwarzacz.

Grażyna zmrużyła oczy, spojrzała złośliwie i zapytała:

Czyli mnie zapomniałeś, a odtwarzacz przywiózłeś?

Dokładnie tak.

Wzięła torbę, którą zostawiła przy drzwiach, wyciągnęła coś i podała mi. To była ta płytka, której okładkę narysowała i którą podarowałem jej na pożegnanie.

Zapomniałaś mnie na następny dzień, ale płytkę przechowywałaś przez te lata? zapytał żartobliwie Igor.

Ona wzruszyła ramionami. Wyjąłem płytkę z koperty, delikatnie przesunąłem po niej palcem żadna rysaW końcu, trzymając się za ręce, zatańczyli powoli w półmroku pokoju, a ich serca biły w rytm jedynej piosenki, którą kiedyś obiecali sobie grać razem.