Spotkałeś ją pierwszą, z nią idź, a ja będę tęsknić

„Spotkałeś ją pierwszą, to z nią idź” – powiedział Krzysztof do psa. „Będę tęsknił”.

Pociąg podmiejski zwalniał. Ludzie w wagonie już ustawili się w kolejce do wyjścia. Za oknami coraz wolniej migały sylwetki na peronie, oświetlone jaskrawymi latarniami. Wreszcie skład drgnął parę razy i stanął. Drzwi z hukiem się rozsunęły, a pasażerowie obładowani torbami i siatkami ruszyli na wydeptaną, zadeptaną platformę małej stacji podwarszawskiej.

Krzysztof wyszedł ostatni. Nikt na niego nie czekał. Nie spieszył się do swojego wynajętego mieszkanka, gdzie przyjeżdżał tylko spać.

Kilka miesięcy wcześniej rozwód z żoną, nowonarodzona córeczka, mieszkanie zostawił im, a sam wynajął coś tańszego na obrzeżach. Poznał kiedyś dziewczynę, krótko się spotykali, potem rozstali. A trzy miesiące później zjawiła się u niego z wyraźnym brzuszkiem. Oświadczyła, że jest w ciąży. Zaproponował ślub. Cztery miesiące później urodziła zdrową córeczkę.

Ze łzami wyznała, że przed nim była z kimś, kto porzucił ją, gdy tylko dowiedział się o ciąży. A tu po prostu trafił się on, Krzysztof. Nie miała dokąd iść, nie chciała wracać do rodzinnego miasta. Nie mógł jej wyrzucić na bruk. Sam wyprowadził się i złożył pozew.

Teraz pracował niemal bez dni wolnych, oszczędzając na nowe mieszkanie. Znajomy zebrał ekipę i wciągnął go do remontów mieszkań i domków.

Krzysztof dotarł do schodów oświetlonych latarnią. Na dole stał rudawy kundel. Spojrzał na niego, potem w górę, na peron.

„Tam już chyba nikogo nie ma. Nie przyjechał twój pan? No nic, może następnym pociągiem” – mruknął Krzysztof i ruszył dalej.

Po kilku krokach odwrócił głowę. Pies wdrapał się na peron i wypatrywał. Rozległ się stuk kół odjeżdżającego składu. Kundel zaskomlał, potem zbiegł po schodach i podbiegł do Krzysztofa, siadając naprzeciw z pytaniem w oczach.

„No i co, bracie? Czekasz na następny pociąg, czy idziesz ze mną? Drugi raz nie zaproponuję” – Krzysztof odwrócił się i ruszył, nie oglądając.

Pies przez chwilę patrzył za nim, w końcu poderwał się i ruszył w ślad. Najpierw z tyłu, potem równo przy nodze.

„Samotność ci ciąży? Rozumiem. A czyj ty w ogóle jesteś? Nie widziałem cię tu wcześniej. Sam zresztą jestem tu nowy…”

Kundel maszerował obok, słuchając. Tak dotarli do czteropiętrowej kamienicy, gdzie mieszkał Krzysztof. Pies zatrzymał się przed klatką.

„Wchodzisz?” – Krzysztof otworzył szeroko drzwi. „Decyduj się, bo jestem głodny i śpiący”.

Pies wszedł powoli, mijając go w progu. „No, niełatwo z tobą, kolego” – zaśmiał się Krzysztof, puszczając drzwi.

W słabym świetle klatki schodowej ruszyli na trzecie piętro.

„Przepraszam, windy nie ma” – żartował Krzysztof.

Pies skakał po stopniach, czekając na nowego znajomego. Na górze Krzysztof otworzył drzwi.

„To tu. Zapraszam. Drugi raz nie zaproszę”.

Kundel wszedł z godnością, siadając przy wieszaku.

„Wychowany. Szanuję. Ale skoro jesteś, rozejrzyj się” – mówił Krzysztof, rozbierając się.

Pies położył się w przedpokoju, nasłuchując. Gdy z kuchni dobiegł zapach podgrzewanych makaronów z kiełbasą, poderwał się i podążył za aromatem.

„No, właśnie”. Krzysztof postawił miskę przy ścianie. Pies zlizał wszystko do czysta, potem patrzył na niego.

„Więcej nie ma. Nie spodziewałem się gościa”. – Zauważył, że pies zerka na kran. „Nigdy nie miałem psa” – przyznał, nalewając wody.

Kundel pił chciwie, rozchlapując krople.

Potem Krzysztof oglądał telewizję, pies leżał u jego stóp.

„Odpocznij” – powiedział, gasząc telewizor.

Gdy zaczął rozkładać sofę, pies odsunął się.

„Skądś ty się wziąłeś, taki mądry? Powiedz, jak masz na imię?”

Pies poszedł do przedpokoju.

„Możesz zostać w pokoju!” – zawołał Krzysztof, ale kundel nie wrócił. „Jak chcesz”.

Nad ranem obudził go szelest. W przedpokoju pies czekał przy drzwiach.

„Zapomniałem o tobie. Sam sobie poradzisz?” – otworzył drzwi, a pies pomknął na dół.

Po śniadaniu zszedł po niego przed klatkę. Tym razem kundel od razu wskoczył do kuchni.

Wieczorem szli razem na stację.

„Idź sobie. Mam pracę. Spotkamy się?” – pogłaskał go między uszami.

Po dwóch dniach nieobecności peron był pusty. „Chyba znalazł pana” – pomyślał Krzysztof. W mieszkaniu zobaczył pustą miskę i poczuł dotkliwą samotność.

Następnego ranka na peronie zobaczył psa przy dziewczynie.

„To twój?” – zapytał.

„A co?” – spojrzała zdziwiona.

„Mieszkał u mnie, gdy ciebie nie było. Mądry pies. Zazdroszczę”.

Dziewczyna się uśmiechnęła.

„Nie, nie mój. Tak samo do mnie przyszedł. Nie byłam parę dni – mama w szpitalu”.

„Jak ma na imię?”

„Burek”.

Pociąg nadjechał.

„No to pa, Burek”.

Dziewczyna przedstawiła się jako Kasia. Rozmawiali całą drogę. Okazało się, że poprzedni właściciel psa, emerytowany profesor, zmarł.

„Burek czekał na niego, potem przyszedł do mnie. Może przez zapach leków. Profesor miał chore serce”.

„A czemu wybrał mnie? Lekami nie śmierdziałem”.

„Może wyczuł, że też jesteś sam?” – uśmiechnęła się.

Umówili się na powrót razem. Pies rzucił im się na spotkanie.

„Spotkałeś ją pierwszą, to z nią idź” – powiedział Krzysztof. „Będę tęsknił”.

Ale Burek patrzył to na jednego, to na drugiego.

„Może czeka, żebyśmy poszli razem?” – zapytał Krzysztof.

„Nie mogę takW końcu Burek merdnął ogonem i ruszył przed siebie, a oni – Krzysztof i Kasia – poszli za nim ramię przy ramieniu, bo czasem wystarczy zaufać drobnej iskierce nadziei, by życie same wskazało właściwą ścieżkę.