Spotkałeś ją jako pierwszą, więc idź z nią – powiedział Igor psu. – Będę tęsknił

Pociąg podmiejski zwalniał. Ludzie w wagonie już ustawiali się w kolejce do wyjścia. Za oknami coraz wolniej migały postacie na peronie w świetle jaskrawych latarni. Wreszcie pociąg zatrzymał się z lekkim szarpnięciem. Drzwi otworzyły się z hałasem, a pasażerowie obładowani torbami i paczkami ruszyli na zadeptany peron małej stacji podwarszawskiej.

Ludzie rozmawiali, rozciągali zdrętwiałe nogi i kierowali się w stronę schodów. Krzysztof wyszedł z wagonu ostatni. Nikt na niego nie czekał. Sam też nie śpieszył się do swojej wynajętej nory, dokąd przyjeżdżał tylko spać.

Kilka miesięcy temu rozwiódł się z żoną, zostawiając jej i nowo narodzonej córce mieszkanie, a sam wynajął coś tańszego na przedmieściach.

Poznał kiedyś dziewczynę, spotykali się krótko, potem rozstali za obopólną zgodą. A po trzech miesiącach niespodziewanie zjawiła się u niego z widocznym brzuchem, oznajmiając ciążę. Zaproponował ślub. Cztery miesiące później urodziła zdrową dziewczynkę.

Z płaczem wyznała, że przed nim była z kimś, kto porzucił ją, gdy tylko dowiedział się o ciąży. A tu trafił się on, Krzysztof. Nie miała dokąd iść, nie chciała wracać do rodzinnego miasta. Nie mógł jej przecież wyrzucić na ulicę. Odszedł sam i podał na rozwód.

Teraz pracował prawie bez przerwy, zbierając pieniądze na nowe mieszkanie. Znajomy zorganizował ekipę remontową i zaprosił Krzysztofa. Zajmowali się wykańczaniem mieszkań i domów.

Krzysztof doszedł do oświetlonych schodów. Na dole zauważył rudego psa. Spojrzał na niego, a potem wzrok skierował w górę, na peron.

— Tam już chyba nikogo nie ma. Co, pan nie przyjechał? Nic, może nadjedzie ostatnim pociągiem — mruknął Krzysztof i ruszył dalej.

Po kilku krokach obejrzał się. Pies wszedł na peron i wypatrywał kogoś. Rozległ się stukot kół odjeżdżającego pociągu. Pies zaskomlał, śledząc wzrokiem wagony, potem zbiegł po schodach i podbiegł do Krzysztofa, siadając przed nim z niemym pytaniem w oczach.

— Co zamierzasz, stary? Czekać na następny pociąg czy jednak pójdziesz ze mną? Uważaj, drugi raz nie zaproszę — Krzysztof odwrócił się i ruszył przed siebie, nie oglądając się.

Pies przez chwilę patrzył za nim, jakby się zastanawiał, w końcu poderwał się i podążył za nim. Najpierw trzymał się z tyłu, potem szedł już obok.

— Co, samotnie smutno? Rozumiem. A czyj ty jesteś? Nie widziałem cię wcześniej. Sam zresztą niedawno tu mieszkam…

Pies dreptał obok, słuchając. Tak dotarli do czteropiętrowej kamienicy, w której mieszkał Krzysztof. Przed klatką pies przystanął.

— Wchodź — Krzysztof szeroko otworzył drzwi. — Decyduj się, bo strasznie chce mi się jeść i spać. — Wszedł do środka, ale drzwi przytrzymał.

Pies powoli wszedł po schodach, mijając Krzysztofa. — Oj, niełatwo z tobą, stary — uśmiechnął się Krzysztof, puszczając drzwi.

Znaleźli się w półmroku klatki schodowej, oświetlonej słabą żarówką.

— No dalej, na trzecie piętro. Wybacz, windę mają tylko bogacze — żartował Krzysztof.

Pies skakał po schodach, zatrzymując się na półpiętrach i czekając na nowego znajomego. Na trzecim piętrze Krzysztof zatrzymał się przed drzwiami, wyjmując klucz.

— Jesteśmy. Tu mieszkam. — Otworzył drzwi, wszedł pierwszy i zapalił światło w przedpokoju. — Wchodź. Dwa razy nie proszę.

Pies zawahał się na chwilę, potem z psą godnością wszedł do środka i usiadł przy wieszaku.

— Wychowany. Szacun. Skoro już jesteś, rozgość się — mówił Krzysztof, zdejmując kurtkę.

Pies położył się w przedpokoju, nasłuchując. Gdy z kuchni dobiegł brzęk naczyń i zapach rozgrzewanego jedzenia, poderwał się i podążył za aromatem makaronu z gulaszem.

— No właśnie. — Krzysztof wyjął z zlewu głęboki talerz, nałożył jedzenie i postawił przy ścianie.

Pies podszedł, obwąchał i w mgnieniu oka wyczyścił talerz do połysku. Potem usiadł, patrząc na Krzysztofa.

— Wybacz, więcej nie ma. Nie spodziewałem się gościa. — Zauważył, że pies spogląda w stronę zlewu. — Rozumiem, chcesz pić. Nigdy nie miałem psa. — Wstał, wziął talerz. — Dobrze, nawet myć nie trzeba. — Opłukał go pod kranem i nalał wody.

Pies łapczywie pił, rozpryskując krople.

Później Krzysztof siedział na kanapie, oglądając telewizję. Pies ułożył mu się u nóg, ale przy każdym szmerze podnosił głowę.

— Odpocznij sobie — powiedział Krzysztof, gasząc telewizor.

Gdy już miał zasnąć, wstał, przeciągając się. Pies też się podniósł.

— Wybacz, muszę rozłożyć kanapę.

Pies jakby zrozumiał, odszedł na bok.

— Skąd ty się wziąłeś, taki mądry? Powiedz, jak się nazywasz? — Krzysztof spojrzał na niego z uznaniem.

Gdy łóżko było gotowe, pies poszedł do przedpokoju.

— Hej, możesz spać w pokoju, nie mam nic przeciwko — zawołał Krzysztof, ale pies nie wrócił. — Jak chcesz. — Wzruszył ramionami i zgasił światło.

Przez sen słyszał szuranie i skrobanie. Rano, gdy otworzył oczy, światło raziło go po zmęczonych powiekach. Z przedpokoju znów dobiegały odgłosy. Przypomniał sobie o psie. Wyszedł w samych bokserkach — pies siedział przy drzwiach.

— A, to ty. Wybacz, zapomniałem. Sam znajdziesz drogę? — Otworzył drzwi, a pies zbiegł po schodach.

Krzysztof usłyszał, jak w dole zatrzasnęły się drzwi wejściowe.

Po prysznicu zrobił kanapki dla obojga, nastawił czajnik, narzucił kurtkę i w kapciach zszedł na dół. Pies czekał przedPies spojrzał na niego wiernie, jakby mówiąc: „Nie zostawię cię samego, bo wiem, że potrzebujesz przyjaciela tak samo jak ja”.