Spotkałeś ją jako pierwszą, idź więc z nią – powiedział Igor psu. – Będę tęsknił

„Ty spotkałeś ją pierwszy, z nią idź” – powiedział Marek do psa. „Będę tęsknił.”

Pociąg zwalniał, a ludzie w przedziale ustawili się już w kolejce do wyjścia. Za oknami migały coraz wolniej twarze na peronie, oświetlone jaskrawym blaskiem latarni. Wreszcie skład zatrzymał się z gwałtownym szarpnięciem. Drzwi otwarły się z hałasem, a pasażerowie, obciążeni torbami i siatkami, wysypali się na brudny, wydeptany przez tysiące stóp peron małej stacji podwarszawskiej.

Marek wyszedł ostatni. Nikt na niego nie czekał. Nie spieszył się do swojej wynajętej norki, do której wracał tylko na noc.

Kilka miesięcy temu rozwód z żoną pozostawił ją z nowo narodzoną córeczką i mieszkaniem. On sam wynajął coś tańszego na obrzeżach.

Pewnego dnia poznał dziewczynę – krótki romans, potem rozstanie w zgodzie. A po trzech miesiącach zjawiła się u niego z widocznym brzuchem. „Jestem w ciąży”. Zaproponował ślub. Cztery miesiące później urodziła zdrową dziewczynkę.

Ze łzami wyznała mu prawdę: przed nim była z kimś, kto uciekł na wieść o ciąży. Wtedy trafił na Marka – bez wyjścia, bo do rodzinnego miasta wracać nie chciała. Nie mógł jej wyrzucić. Odszedł sam, podał na rozwód.

Teraz pracował niemal bez odpoczynku, zbierając na nowe mieszkanie. Kumpel zwołał ekipę do remontów mieszkań i domków.

Marek leniwie dotarł do schodów oświetlonych latarnią. Na dole stał rudawy kundel. Spojrzał na Marka, potem w górę, na peron.

„Chyba nikogo już nie ma. Nie przyjechał twój pan? Trudno, może na ostatnim pociągu” – mruknął Marek i ruszył przed siebie.

Po kilku krokach odwrócił się. Pies wskoczył na peron i węszył. Rozległ się stukot kół odjeżdżającego pociągu. Zwierzę zaskomlało, śledząc wzrokiem skład, potem zbiegło po schodach i podbiegło do Marka, siadając naprzeciw z niemym pytaniem w oczach.

„No i co, brachu? Czekasz na następny pociąg czy idziesz ze mną? Nie będę dwa razy prosił” – Marek odwrócił się i ruszył przed siebie, nie oglądając się.

Pies przez chwilę patrzył za nim, jakby ważąc decyzję, w końcu poderwał się i podreptał za nim. Najpierw z tyłu, potem równym krokiem u boku.

„Samotność gryzie, co? Rozumiem. A czyj ty właściwie jesteś? Nie widziałem cię wcześniej. Sam zresztą niedawno tu jestem…”

Pies dreptał obok, słuchając. Tak doszli do czteropiętrowej kamienicy, w której mieszkał Marek. Przed klatką pies przystanął.

„Wchodzisz?” – Marek szeroko otworzył drzwi. „Decyduj się, bo strasznie chce mi się jeść i spać.” – Wszedł do środka, ale drzwi przytrzymał.

Pies powoli wszedł po schodach, mijając Marka. „Niełatwo z tobą, stary” – zaśmiał się cicho Marek, puszczając drzwi.

Znaleźli się w półmroku klatki, rozjaśnionej tylko słabą żarówką.

„No dalej, na trzecie piętro. Wybacz, windę mam w serwisie” – żartował Marek.

Pies podskakiwał po stopniach, czekając na nowego znajomego. Na trzecim Marek wyjął klucz.

„Jesteśmy. Tu mieszkam.” – Otworzył drzwi, wszedł pierwszy i zapalił światło w przedpokoju. „Wchodź. Drugi raz nie zaproszę.”

Pyskiem potrącił drzwi, wchodząc z godnością i siadając przy wieszaku.

„Wychowany. Szacun. Skoro już jesteś, rozejrzyj się” – mówił Marek, rozbierając się.

Pies położył się w przedpokoju, nasłuchując. Gdy dobiegł go dźwięk naczyń i zapach jedzenia, poderwał się i podreptał w stronę kuchni.

„Aha, więc tak.” – Marek wyciągnął głęboki talerz, nałożył makaron z mięsem i postawił pod ścianą.

Pies wąchał, aż talerz został wylizany do czysta. Siedział, patrząc na Marka.

„Wybacz, więcej nie mam. Nie spodziewałem się gościa.” – Zauważył spojrzenie psa w stronę zlewu. „Nigdy nie miałem psa” – przyznał, nalewając wody do talerza.

Pies pił chciwie, rozchlapując krople.

Później Marek oglądał telewizję, a pies leżał u jego stóp.

„Zrelaksuj się” – mruknął Marek, gasząc telewizor.

Gdy poczuł, że zasypia, wstał. Pies też się podniósł.

„Przepraszam, muszę rozłożyć kanapę.”

Pies odszedł, stukając pazurami.

„Skąd ty się wziąłeś, taki mądry? Powiedz, jak masz na imię?”

Gdy kanapa była gotowa, pies poszedł do przedpokoju.

„Możesz zostać w pokoju” – zawołał Marek, ale pies nie wrócił. „Jak chcesz.”

W nocy słyszał szelesty i skrobanie. Rano w przedpokoju pies czekał przy drzwiach.

„A, to ty. Przepraszam, zapomniałem. Wiesz drogę?” – Otworzył drzwi, a pies zbiegł na dół.

Po prysznicu Marek zrobił kanapki, wyszedł w kapciach przed blok. Pies czekał.

„Wchodź.”

Tym razem pies od razu poszedł do kuchni. Wyszli razem na stację.

„Będziesz czekał? Nie obrażę się, jeśli nie.” – Poklepał psa i przeszedł na drugi peron.

Wieczorem wyszedł ostatni z pociągu. Pies czekał.

„Znów twój pan nie przyjechał? Czy czekałeś na mnie?”

Następnego ranka Marek przykucnął przed psem.

„Słuchaj, dziś nie wrócę. Może zostanę w mieście na dwa dni. Do zobaczenia.”

Dwa dni później peron był pusty. Psa nigdzie nie było.

W domu pusty talerz przypomniał mu o samotności. Nawet pies go opuścił.

Rano na peronie zobaczył psa obok dziewczyny.

„To twój?” – spytał.

„A co?” – zdziwiła się.

„Mieszkał u mnie, gdy cię nie było. Zazdroszczę ci.”

Dziewczyna się uśmiechnęła.

„Nie, nie mój. Tak samo przyplątał się do mnie. Nie było mnie parę dni – mama w szpitalu.”

„Jak ma na imię?”

„Burek.”

Pociąg nadjeżdżał.

„Do zobaczenia, Burek.” – Wsiedli doMarek i Kasia spojrzeli na siebie, a Burek, merdając ogonem, wskoczył między nich, jakby chciał powiedzieć, że od teraz ich drogi już zawsze będą wspólne.