Spacer po obcym świecie

Dzisiaj niebo znów się rozgniewało. Już kilka nocy z rzędu jest wściekłe: grzmi, uderza, jakby ktoś z góry zrywał ogromne kamienie i rzucał nimi prosto w ziemię. Ja i mama obudziliśmy się równocześnie. Szybko owinęła mnie kocem, przytuliła mocno i zaprowadziła do łazienki.

Gdy zaczyna się ten przerażający huk, zawsze tam się chowamy — w najmniejszym pokoju naszego mieszkania, obok wiadra i ręczników. Usiedliśmy na zimnej podłodze. Mama szeptała modlitwę. Patrzyłem na jej usta — drżały, ale wciąż powtarzała cicho: żebym ja, jej mały chłopiec, zawsze był zdrowy, żeby znów zapanował pokój… żeby skończyła się wojna.

Nie do końca rozumiem, czym jest wojna. Ale wiem jedno — tata jest tam. Gdzie toczy się wojna. I wiem też, że to przez nią niebo stało się złe i hałaśliwe. Tak powiedzieli mi chłopcy z podwórka. Tylko że dawno ich nie widziałem — mama nie pozwala mi wychodzić na ulicę. Sama wychodzi tylko raz dziennie — do sklepu. Kupuje tylko chleb.

Siedziałem, słuchałem jej modlitwy. Zrobiło mi się trochę smutno… i nudno. Przypomniałem sobie o Misiu — moim mięciutkim pluszaku. Zawsze pomagał mi, gdy było strasznie.

— Mamo, przynieś Miśka, proszę — poprosiłem.

Spojrzała na mnie, przycisnęła mocniej.

— Teraz?

— Tak, chcę go przytulić. On pomoże.

Mama zawsze robiła wszystko, o co prosiłem. Nawet dwa lody jednego dnia — i na to pozwalała. Skinęła głową, uśmiechnęła się i powiedziała:

— Tylko nie wychodź stąd, dobrze?

Przytaknąłem. I czekałem.

Minęło chyba kilka minut. Nagle ziemia jęknęła. Coś uderzyło tak mocno, że cały dom zatrząsł się. Po podłodze potoczyła się płytka, która odpadła od ściany. Przeraziłem się. Bardzo. Ale mama kazała mi nie wychodzić, więc zostałem. Zacząłem liczyć — od jednego do stu. Chciałem do dwustu, ale zapomniałem, co jest po stu. Mama obiecała, że gdy będę miał siedem lat i pójdę do szkoły, wszystkiego się nauczę. Nie mogę się doczekać tego dnia.

Zacząłem liczyć od nowa, ale mama nie wracała. Zacząłem ją wołać. Najpierw cicho, potem głośniej. Nikt nie odpowiadał. Więc drżący wyszedłem do korytarza.

W powietrzu unosił się pył, gęsty jak mgła. Na podłodze — gruz. Wszystko wyglądało inaczej. Podeszłem do pokoju, w którym oglądaliśmy bajki. Tam leżała ściana. Pół sufitu też się zawaliło. Gdzieś pod gruzami musiał być Miś… a może i mama.

Chciałem krzyczeć, ale przypomniałem sobie: gdy niebo jest złe, nie wolno krzyczeć.

Pomyślałem, że mama się wystraszyła i wybiegła na ulicę. Pewnie tam na mnie czeka. Muszę ją znaleźć.

Zauważyłem, że jej kapcie zostały w korytarzu. Więc uciekła boso. Założyłem kurtkę i wyszedłem na zewnątrz.

Na ulicy było ciemno i strasznie. Zimno przenikało do kości. Rozejrzałem się — i nie poznałem swojej dzielnicy. Wszystko było inne. Jeden dom zamienił się w stos kamieni. Drugi nie miał ściany. Sklep, w którym mama kupowała chleb, stał się czarny i martwy.

— Pewnie ulica w nocy zawsze taka jest — pomyślałem. — Albo to przez wojnę…

Jeśli wojna jest taka zła i wszystko niszczy — dlaczego nikt jej nie ukarał? Dlaczego dorośli się jej boją i milczą? Dlaczego nikt nie postawi jej do kąta?

Gdyby wojna była blisko — kopnąłbym ją mocno nogą. Krzyknąłbym: „Wynoś się, skąd przyszłaś! Jesteś zła i niedobra!” I pewnie by się wystraszyła. Bo ja jestem silny.

Szedłem w kierunku naszego rynku, gdzie wcześniej zawsze latały gołębie. Dzisiaj ich nie było. Podniosłem wzrok — i zobaczyłem: z nieba spada gwiazda. Prawdziwa. Jasna. Nie taka, jak inne. Jakby leciała prosto do mnie.

Wiedziałem: gdy spada gwiazda — trzeba pomyśleć życzenie.

Uklęknąłem. Tak, jak robi to mama, gdy się modli. Zamknąłem oczy.

— Niech mama się znajdzie. I Miś też. I niech wojna odejdzie na zawsze.

Więcej nie prosiłem o nic.