Spacer po nieznanej ulicy

Dzisiaj niebo znowu się rozgniewało. Już kilka nocy z rzędu jest wściekłe: grzmi, stuka, jakby ktoś z góry zrzucał ogromne kamienie prosto w ziemię. Ja i mama obudziliśmy się w tej samej chwili. Szybko owinęła mnie w koc, przytuliła mocno i zaprowadziła do łazienki.

Gdy zaczyna się ten przerażający łoskot, zawsze tam się chowamy – w najmniejszym pokoju naszego mieszkania, między wiadrem a ręcznikami. Usiedliśmy na zimnej podłodze. Mama szeptała modlitwę. Patrzyłem na jej usta – drżały, ale wciąż powtarzała cicho: żebym ja, jej mały chłopczyk, zawsze był zdrowy, żeby znów nastał pokój… żeby skończyła się wojna.

Nie rozumiem do końca, czym jest wojna. Ale wiem jedno – tata tam jest. Gdzie toczy się wojna. Wiem też, że to przez nią niebo stało się złe i hałaśliwe. Tak mówili mi chłopcy z podwórka. Tyle że dawno ich nie widziałem – mama nie pozwala mi wychodzić na ulicę. Ona sama wychodzi tylko raz dziennie – do sklepu. Kupuje wyłącznie chleb.

Siedziałem, słuchałem jej modlitwy. Zrobiło mi się trochę smutno… i nudno. Przypomniałem sobie o Plusiu – moim miękkim misiu. Zawsze pomagał mi, kiedy było straszno.

— Mamo, przynieś mi Plusia, proszę — poprosiłem.

Spojrzała na mnie, mocniej przycisnęła mnie do siebie.

— Teraz?

— Tak, chcę go przytulić. On pomoże.

Mama zawsze robiła, o co prosiłem. Nawet dwa lody jednego dnia – i na to pozwalała. Skinęła głową, uśmiechnęła się i powiedziała:

— Tylko nie wychodź stąd, dobrze?

Kiwnąłem głową. I czekałem.

Minęło pewnie kilka minut. Nagle ziemia jęknęła. Coś huknęło tak głośno, że cały dom zadrżał. Po podłodze potoczyła się płytka, która oderwała się od ściany. Przestraszyłem się. Bardzo. Ale mama kazała mi nie wychodzić, więc zostałem. Zacząłem liczyć – od jednego do stu. Chciałem do dwustu, ale zapomniałem, co jest po stu. Mama obiecała, że kiedy będę miał siedem lat i pójdę do szkoły, wszystkiego się nauczę. Nie mogę się doczekać tego dnia.

Zacząłem liczyć od nowa, ale mama nie wracała. Zawołałem ją. Najpierw cicho, potem głośniej. Nikt nie odpowiadał. Wtedy, drżąc, wyszedłem do korytarza.

W powietrzu unosił się pył, gęsty jak mgła. Na podłodze – gruz. Wszystko wyglądało inaczej niż zwykle. Podeszłem do pokoju, w którym oglądaliśmy bajki. Leżała tam ściana. Połowa sufitu też się zawaliła. Gdzieś pod gruzami musiał być Plusiu… i może mama.

Chciałem krzyknąć, ale przypomniałem sobie: kiedy niebo się złości, nie można krzyczeć.

Pomyślałem, że mama wystraszyła się i wybiegła na ulicę. Pewnie na mnie tam czeka. Muszę ją znaleźć.

Zauważyłem, że jej kapcie zostały w korytarzu. Więc uciekła boso. Włożyłem kurtkę i wyszedłem.

Na zewnątrz było ciemno i strasznie. Zimno przenikało do kości. Rozejrzałem się – i nie poznałem swojej dzielnicy. Wszystko było inne. Jeden dom zamienił się w kupę kamieni. Drugiemu brakowało ściany. Sklep, w którym mama kupowała chleb, stał się czarny i martwy.

— Może ulica w nocy zawsze taka jest — pomyślałem. — Albo to wszystko zrobiła wojna…

Jeśli wojna jest taka zła i wszystko niszczy – dlaczego nikt jej nie ukarze? Dlaczego dorośli się jej boją i milczą? Dlaczego nikt nie postawi jej do kąta?

Gdyby wojna była blisko – kopnąłbym ją mocno. Krzyknąłbym: „Wynoś się stąd! Jesteś zła i niedobra!” A ona by się przestraszyła. Bo ja jestem silny.

Szedłem w stronę naszego placu, gdzie dawniej zawsze były gołębie. Dziś ich nie było. Podniosłem wzrok – i zobaczyłem: z nieba spada gwiazda. Prawdziwa. Jasna. Nie taka jak inne. Jakby leciała prosto do mnie.

Wiedziałem: gdy spada gwiazda – trzeba życzenie wypowiedzieć.

Uklęknąłem. Tak, jak robi to mama, gdy się modli. Zamknąłem oczy.

— Żeby mama się znalazła. I Plusiu też. I żeby wojna odeszła na zawsze.

Więcej nic nie chciałem.