Śmiech mimo zranienia

**Śmiech przez łzy**

Weronika Stanisławska postawiła przed wnuczką talerz z barszczem i usiadła naprzeciw, uważnie obserwując, jak Krysia miesza łyżką czerwone kręgi na powierzchni zupy.

— Nie smakuje? — spytała babcia, choć doskonale znała odpowiedź. Wnuczka krzywiła się przy każdej łyżce od kilku dni.

— W porządku — burknęła Krysia, nie podnosząc wzroku. — Tylko nie jestem bardzo głodna.

— Ach tak, nie głodna — przeciągnęła Weronika. — A wczoraj widziałam, jak grzebałaś w lodówce, szukałaś czegoś. Chciałaś te mrożone pierogi, co? Te, które specjalnie kupiłam?

Krysia westchnęła i odłożyła łyżkę.

— Babciu, no przestań! Mówiłam, że wszystko w porządku. Po prostu zmęczona po pracy, brak apetytu.

— Zmęczona… — Weronika pokiwała głową. — W twoim wieku ja po pracy jeszcze podlewałam ogród, prałam ręcznie, prasowałam. A ty cały dzień siedzisz przy komputerze i „zmęczona”.

Wnuczka gwałtownie wstała od stołu, talerz zadzwonił.

— Wiesz co, babciu? Dość już! Codziennie to samo. Albo jedzenie nie takie, albo praca nieodpowiednia, albo chłopcy ci nie pasują. Mam dość, naprawdę!

— I tak się rozmawia ze starszymi?! — oburzyła się Weronika. — Matka cię tak wychowała?

— Matka w ogóle mnie nie wychowywała! — wyrzuciła z siebie Krysia i natychmiast zakryła usta dłonią.

Zapadła cisza. Weronika powoli wstała, zebrała talerze ze stołu. Jej ręce lekko drżały, ale głos brzmiał spokojnie:

— Rozumiem. Więc to wszystko moja wina. I to, że wzięłam cię do siebie po rozwodzie rodziców — też źle. I to, że karmię, poję — też nie tak.

— Babciu, nie to miałam na myśli… — zmieszała się Krysia.

— A co? — Weronika odwróciła się, a wnuczka zobaczyła, że jej oczy błyszczą od łez. — Że jestem starą głupią babą, która ci przeszkadza? Pewnie tak. Młodym z nami trudno, rozumiem.

Krysia chciała coś powiedzieć, ale babcia już poszła do kuchni. Słychać było szum wody, stukanie naczyń. Dziewczyna stała przez chwilę zdezorientowana, w końcu poszła do swojego pokoju.

Weronika myła talerze i cicho płakała. Gorące łzy spływały do mydlanej wody, a w piersi paliło od żalu. Czy naprawdę stała się ciężarem? Czy wszystko, co robi dla wnuczki, widzi jako zrzędzenie i moralizowanie?

Przypomniała sobie, jak trzy lata temu Krysia przyszła do niej z jedną walizką i zapłakanymi oczami. Rodzice się rozwodzili, ojciec odszedł do młodej sekretarki, matka sięgnęła. Gdzie miała iść dwudziestoletnia dziewczyna? Oczywiście, do babci. Weronika przyjęła ją bez pytań, oddała najlepszy pokój, gotowała, prała, dbała.

A teraz wychodzi na to, że to wszystko było niepotrzebne? Że tylko irytuje swoją troską?

— Weroniko Stanisławska! — rozległ się głos z korytarza. — Jesteś w domu?

Babcia szybko otarła twarz ręcznikiem i poszła otworzyć. W drzwiach stała sąsiadka, Barbara Nowak, z paczką w rękach.

— Wejdź — zaprosiła Weronika, starając się brzmieć pogodnie. — Herbatę napijesz się?

— Nie, nie mam czasu. Wnuczka przywiozła mi coś z Warszawy — Barbara podała paczkę. — Czekoladki jakieś zagraniczne. Pomyślałam, że się podzielę.

— Dziękuję bardzo — Weronika wzięła paczkę. — Wnuczka na długo przyjechała?

— Na tydzień tylko. Praca, wiesz, nie pozwala. Ale jak tylko przyjechała — od razu do babci! Kwiaty przyniosła, perfumy podarowała. Mówi: „Babciu kochana, tak się za tobą stęskniłam!” — Barbara promieniała. — Taka radość!

Weronika kiwała głową i uśmiechała się, ale w środku wszystko się ściskało. U Barbary wnuczka kochająca, wdzięczna. A u niej? Same pretensje i niezadowolenie.

— A twoja Krysia jak? Wciąż pracuje? — zainteresowała się sąsiadka.

— Pracuje, pracuje — pospiesznie odpowiedziała Weronika. — Dobra dziewczyna, we wszystkim pomaga.

— Oczywiście, że dobra! Taka ładna, mądra. Masz szczęście z wnuczką — uśmiechnęła się Barbara. — Dobrze, lecę. Jeszcze raz dzięki za czekoladki!

Gdy sąsiadka wyszła, Weronika oparła się o drzwi i zamknęła oczy. Jak boleśnie było kłamać, udawać, że wszystko gra! A przecież kiedyś naprawdę była z niej dumna, wszystkim opowiadała, jaka Krysia zdolna, jak pięknie tańczy…

— Babciu, kto był? — z pokoju wyjrzała Krysia. Miała winny wyraz twarzy.

— Barbara Nowak. Czekoladki przyniosła — sucho odparła babcia.

— Słuchaj, może napijemy się herbaty? Z tymi czekoladkami? — Krysia podeszła bliżej. — Chciałam… przeprosić. Nagadałam głupot.

Weronika w milczeniu przeszła do kuchni, nastawiła czajnik. Krysia usiadła przy stole, rozłożyła czekoladki na spodku.

— Ładnie wyglądają — mruknęła. — W złotych opakowaniach.

— Wnuczka Barbary przywiozła z Warszawy — zauważyła babcia, wyjmując filiżanki. — Dba o babcię.

Krysia zarumieniła się, zrozumiała aluzję.

— Babciu, no co ty? Ja też cię kocham, tylko… czasem mi się wydaje, że się czepiasz. Jak dziś z tym barszczem.

— Czepiam się? — Weronika odwróciła się. — A ja myślę, że po prostu się martwię. Schudłaś, blada jesteś. Może chorujesz?

— Nie, nie choruję. Tylko w pracy teraz gorąco. Projekt trzeba skończyć, wszyscy nerwowi.

Weronika nalała herbatę, usiadła obok wnuczki.

— Dlaczego mi nic nie mówisz? Wcześniej przecież opowiadałaś — o pracy, o znajomych. A teraz milczysz jak zaklęta.

Krysia wzięła czekoladkę, pokręciła nią w palcach.

— Nie wiem… Myślałam, że cię to nie interesuje. Przecież nie rozumiesz programów, projektowania…

— A spróbuj wytłumaczyć! — oburzyła się babcia. — Może coś zrozumiem. Nie jestem taka zacofana.

— Nie jesteś,Krysia przytuliła babcię mocno, a Weronika poczuła, jak wszystkie nieporozumienia topnieją w tym uścisku, jakby od początku była to tylko zwykła rodzinna burza, po której zawsze wraca spokój i ciepło.