Śmiech mimo żalu

**Śmiech przez łzy**

Halina Stanisławówna postawiła przed wnuczką talerz z barszczem i usiadła naprzeciwko, uważnie obserwując, jak Kasia niechętnie miesza łyżką czerwone plamy na powierzchni zupy.

— Nie smakuje? — zapytała babcia, choć dobrze znała odpowiedź. Wnuczka marszczyła nos przy każdym łyku od kilku dni.

— W porządku — burknęła Kasia, nie podnosząc wzroku. — Po prostu nie jestem głodna.

— Ach, nie głodna — przeciągnęła Halina Stanisławówna. — A wczoraj widziałam, jak grzebałaś w lodówce. Szukałaś tych mrożonych pierogów, prawda? Te, które specjalnie kupiłam?

Kasia westchnęła i odłożyła łyżkę.

— Babciu, no co ty znowu? Mówiłam, że wszystko jest w porządku. Po prostu jestem zmęczona po pracy, nie mam apetytu.

— Zmęczona — pokiwała głową babcia. — W twoim wieku po pracy jeszcze podlewałam ogródek, prałam ręcznie, prasowałam. A ty cały dzień siedzisz przy komputerze i masz się za zmęczoną.

Wnuczka gwałtownie wstała od stołu, talerz zadźwięczał.

— Wiesz co, babciu? Dosyć tego! Codziennie to samo. Albo jedzenie nie takie, albo praca nieodpowiednia, albo chłopacy ci nie pasują. Mam już tego dość, słowo daję!

— Tak to się teraz rozmawia ze starszymi?! — oburzyła się Halina Stanisławówna. — Twoja matka cię tak wychowała?

— Moja matka w ogóle mnie nie wychowywała! — wyrzuciła z siebie Kasia i natychmiast zakryła usta dłonią.

Zapadła cisza. Halina Stanisławówna powoli wstała, zebrała talerze ze stołu. Jej dłonie lekko drżały, ale głos był spokojny:

— Rozumiem. Więc to wszystko moja wina. Że wzięłam cię do siebie po rozwodzie rodziców — też źle. Że cię karmię, poję — też niedobrze.

— Babciu, nie to miałam na myśli… — zmieszała się Kasia.

— A co miałaś? — Babcia odwróciła się, a wnuczka zobacz**Śmiech przez łzy**

Halina Stanisławówna postawiła przed wnuczką talerz z barszczem i usiadła naprzeciwko, uważnie obserwując, jak Kasia niechętnie miesza łyżką czerwone plamy na powierzchni zupy.

— Nie smakuje? — zapytała babcia, choć dobrze znała odpowiedź. Wnuczka marszczyła nos przy każdym łyku od kilku dni.

— W porządku — burknęła Kasia, nie podnosząc wzroku. — Po prostu nie jestem głodna.

— Ach, nie głodna — przeciągnęła Halina Stanisławówna. — A wczoraj widziałam, jak grzebałaś w lodówce. Szukałaś tych mrożonych pierogów, prawda? Te, które specjalnie kupiłam?

Kasia westchnęła i odłożyła łyżkę.

— Babciu, no co ty znowu? Mówiłam, że wszystko jest w porządku. Po prostu jestem zmęczona po pracy, nie mam apetytu.

— Zmęczona — pokiwała głową babcia. — W twoim wieku po pracy jeszcze podlewałam ogródek, prałam ręcznie, prasowałam. A ty cały dzień siedzisz przy komputerze i masz się za zmęczoną.

Wnuczka gwałtownie wstała od stołu, talerz zadźwięczał.

— Wiesz co, babciu? Dosyć tego! Codziennie to samo. Albo jedzenie nie takie, albo praca nieodpowiednia, albo chłopacy ci nie pasują. Mam już tego dość, słowo daję!

— Tak to się teraz rozmawia ze starszymi?! — oburzyła się Halina Stanisławówna. — Twoja matka cię tak wychowała?

— Moja matka w ogóle mnie nie wychowywała! — wyrzuciła z siebie Kasia i natychmiast zakryła usta dłonią.

Zapadła cisza. Halina Stanisławówna powoli wstała, zebrała talerze ze stołu. Jej dłonie lekko drżały, ale głos był spokojny:

— Rozumiem. Więc to wszystko moja wina. Że wzięłam cię do siebie po rozwodzie rodziców — też źle. Że cię karmię, poję — też niedobrze.

— Babciu, nie to miałam na myśli… — zmieszała się Kasia.

— A co miałaś? — Babcia odwróciła się, a wnuczka zobaczyła łzy błyszczące w jej oczach. — Że jestem starą głupią babą, która przeszkadza ci żyć? Może i tak. Młodych ze starymi niełatwo, rozumiem.

Kasia chciała coś powiedzieć, ale babcia już wyszła do kuchni. Rozległ się szum wody i stukanie naczyń. Dziewczyna stała przez chwilę zdezorientowana, po czym poszła do swojego pokoju.

Halina Stanisławówna myła naczynia i cicho płakała. Gorące łzy spływały do mydlanej wody, a w piersi palił ją żal. Czy naprawdę stała się ciężarem? Czy wszystko, co robi dla wnuczki, jest tylko źródłem irytacji?

Przypomniała sobie, jak trzy lata temu Kasia przyszła do niej z jedną walizką i załzawionymi oczami. Rodzice się rozwodzili, ojciec odszedł do młodszej sekretarki, matka zaczęła pić. Gdzie miała iść dwudziestoletnia dziewczyna? Oczywiście, do babci. Halina Stanisławówna przyjęła ją bez pytań, oddała najlepszy pokój, gotowała, prała, dbała.

A teraz okazuje się, że to wszystko było niepotrzebne? Że tylko narzucała się ze swoją troską?

— Halina Stanisławówna! — rozległ się głos z przedpokoju. — Jest pani w domu?

Babcia szybko otarła twarz ręcznikiem i podeszła do drzwi. Na progu stała sąsiadka, Bogna Michałówna, z paczuszką w dłoni.

— Proszę wejść — powiedziała Halina Stanisławówna, starając się brzmieć pogodnie. — Herbaty się napije?

— Nie, nie mam czasu. Wnuczka przywiozła mi z Warszawy jakieś zagraniczne czekoladki — Bogna Michałówna podała paczkę. — Pomyślałam, że się podzielę.

— Dziękuję bardzo — wzięła paczkę Halina Stanisławówna. — Wnuczka na długo przyjechała?

— Na tydzień tylko. Praca, wiesz. Ale jak tylko przyjechała, od razu do babci! Kwiaty mi przyniosła, perfumy podarowała. Mówi: *”Babciu kochana, tak się stęskniłam!”* — Bogna Michałówna promieniała. — Taka radość!

Halina Stanisławówna skinęła głową i uśmiechała się, ale w środku ściskał ją ból. U Bogny Michałówny wnuczka kochająca, wdzięczna. A u niej? Same pretensje i niezadowolenie.

— A wasza Kasia jak? Ciągle pracuje? — zainteresowała się sąsiadka.

— Tak, tak — pośpiesznie odpowiedziała Halina. — Dobra dziewczyna, we wszystkim mi pomaga.

— Oczywiście, że dobra! Taka ładna, mądra. Szczęście macie z wnuczką — uśmiechnęła się Bogna Michałówna. — No to lecę, jeszcze raz dzięki za czekoladki!

Gdy sąsiadka wyszła, Halina Stanisławówna oparła się o drzwi i zamknęła oczy. Jak boleśnie było kłamać, udawać, że wszystko jest w porządku! A jeszcze niedawno naprawdę była z Kasi dumna, chwaliła się wszystkim, jaka to zdolna, jak pięknie rysuje…

— Babciu, kto był? — z pokoju wyjrzała Kasia. Miała winny wyraz twarzy.

— Bogna Michałówna. Przyniosła czekoladki — sucho odpowiedziała babcia.

— Słuchaj, może napijemy się herbaty? Z tymi czekoladkami? — Kasia podeszła bliżej. — Chciałam… przeprosić. Nagadałam głupot.

Halina Stanisławówna w milczeniu weszła do kuchni, nastawiła czajnik. Kasia usiadła przy stole, ułożyła czekoladki na spodeczku.

— Ładne — mruknęła. — W złotych papierkach.

— Wnuczka Bogny Michałówny przywiozła z Warszawy — zauważyła babcia, wyjmując filiżanki. — Dba o babcię.

Kasia zrozumiała aluzję i poczerwieniała.

— No babciu, co ty? Ja też cię kocham, tylko… czasem mam wrażenie, że się czepiasz. Jak dziś z tym barszczem.

— Czepiam się? — Babcia odwróciła się. — A ja się martwię. Schudłaś, blada jesteś. Może chorujesz?

— Nie, nie choruję. Po prostu dużo stresu w pracy. Projekt trzeba skończyć, wszyscy nerwowi.

Halina Stanisławówna nalała herbatę, usiadła obok wnuczki.

— Dlaczego mi nic nie mówisz? Wcześniej opowiadałaś — o pracy, o znajomych. A teraz milczysz jak zaklęta.

Kasia wzięła czekoladkę, pokręciła nią w dłoniach.

— Nie wiem… Myślałam, że cię to nie interesuje. Nie znasz się na programach komputerowych, na grafKasia nagle objęła babcię mocno, tuląc się jak w dzieciństwie, i szepnęła: „Wiesz, babciu, czasem zapominam, że twoje gadanie o jedzeniu i pierogach to po prostu twój sposób mówienia 'kocham cię’.”