Ślub córki w kameralnym gronie: tylko 35 bliskich gości.

Zofia wydawała za mąż córkę. Gości było niewiele, może trzydziestu pięciu, prawie sami krewni i przyjaciele pana młodego.

Córka, Kinga, była piękna, jak wszystkie panny młode. Dla Zofii jej wczesne małżeństwo w wieku dziewiętnastu lat okazało się zaskoczeniem. Mimo wszystko marzyła, jak każda matka posłusznych i dobrych dziewcząt, że Kinga najpierw skończy studia, a dopiero potem…
Ale stało się, jak się stało. Córka była na drugim roku, narzeczony Wojtek na ostatnim. Postanowili się pobrać i koniec. Wojtek uważał, że życie bez ślubu to niepoważne, jego dziewczyna zasługuje na to, by od razu zostać jego żoną!

Były mąż Zofii, ojciec Kingi, na wesele nie przybył, choć został zaproszony. Co prawda podarował córce pewną sumę, za co należało się choć podziękowanie. Minęło już pięć lat, odkąd odszedł z rodziny, nie garnął się do kontaktu z córką, ograniczał się do alimentów przelewanych przez księgowość.

Wesele w pełni. Wszystko było wspaniałe, wodzirej znał swoje rzemiosło. Zofię niepokoił jeden z gości, zdaje się, daleki krewny pana młodego, który nie spuszczał z niej wzroku. Gdziekolwiek się w sali znalazła, czuła na sobie jego spojrzenie. Ten wzrok dosłownie „przewiercał” ją na wylot. Nawet się rozgniewała — jak śmie ten chłopak tak na nią patrzeć?

Zabrzmiała muzyka walca, rzadkiego na współczesnych młodzieżowych weselach, bo mało kto potrafi go tańczyć.

Zofia uwielbiała walca, więc z radością ruszyła w taniec z tym samym chłopakiem, na którego gniewała się jeszcze pięć minut wcześniej. Tańczył bosko. Byli najpiękniejszą parą na środku parkietu. Zofia i tak zwykle dobrze wyglądała, lecz tego dnia wydawała się raczej siostrą, a nie matką panny młodej. Elegancka suknia w szmaragdowym odcieniu opływała jej smukłą sylwetkę, niedbale modna fryzura i błysk w oczach czyniły ją nieodpartą.

— Gdzieś się tak nauczył tańczyć? — spytała go Zofia, gdy odprowadzał ją po tańcu.
— Przez wiele lat trenowałem tańce towarzyskie. Mam wprawne oko — od razu zauważyłem, że nikt nie tańczy tu lepiej od pani — odparł z uśmiechem.

Wszystkie kolejne tańce Marek — tak się przedstawił — tańczył tylko z Zofią. Nie odstępował jej na krok, by nie przegapić kolejnej okazji. Zofii trochę kręciło się w głowie od wypitego szampana i uczucia niezwykłej lekkości, jak za dawnych lat.
— No i co z tego, że młody? Dzisiaj potańczę do upadłego, kiedy jeszcze będzie okazja? — myślała.

Po ślubie Kinga wyprowadziła się od matki do męża. Na razie wynajmowali mieszkanie. Zofia skończyła tygodniowy urlop i wróciła do pracy. Była mocno zaskoczona, gdy po skończonym dniu zobaczyła przed budynkiem ośrodka pomocy społecznej — tam pracowała — Marka z bukietem kwiatów.

— Po co tu jesteś, i to jeszcze z kwiatami? Jutro cały zespół będzie się ze mnie śmiał i pytał, w której klasie się uczy mój adorator! — oburzyła się.
— Już pracuję po studiach. Mój dzień kończy się godzinę wcześniej i paliła mnie ochota, by panią zobaczyć. Adres wzięłem od córki, ot co. I nie wyglądam aż tak młodo przy pani — mam dwadzieścia pięć lat, proszę pamiętać — odparł urażony.

— A ja czterdzieści, widzisz różnicę? Mówię uczciwie — nie kręć się za mną! Nie marnuj czasu! Rozejrzyj się, tyle młodych i pięknych dziewczyn wokół — Zofia zdecydowanie ruszyła w stronę przystanku.
— Czterdzieści? Nie wierzę! Nawet jeśli, to nic strasznego. Będę panią kochał w każdym wieku i nikt mi nie zabroni, nawet pani! Uwierzyłem w miłość od pierwszego wejrzenia — zobaczyłem panią na weselu i przepadłem — mówił pośpiesznie Marek, idąc za nią.

Marek zaczął spotykać Zofię każdego dnia. Jeździli razem autobusem pod jej dom, a on wracał do siebie. Nic nie wymuszał, był niezwykle uprzejmy i troskliwy.

Cóż, trudno ukrywać — Zofię łechtała jego adoracja, lecz wiedziała, że różnica wieku jest duża. Nie chciała psuć mu życia, powinien znaleźć młodą dziewczynę.
Jakkolwiek się go odtrącała, w końcu ich relacja zaczęła się rozwijać, a Marek okazał się czułym, uczciwym i poważnym człowiekiem. Gdy Zofia zachorowała na zapalenie płuc, on się nią zaopiekował. Właściwie to on ją wyleczył. Wtedy zrozumiała, że jego uczucia są prawdziwe.

Takiego natarcia jego miłości Zofia nie wytrzymała i poddała się. A która kobieta by to zniosła?
Marek oświadczył się. Córka i zięć namawiali ją, by została jego żoną. Zofia się wahała. Była pewna, że prędzej czy później ją porzuci.
Dalej by się wahała, gdyby nie niespodziewana ciąża, którą chciała przerwać. Jakie dziecko? Przecież niedługo będzie miała wnuki. Marek pewnie odejdzie, a ona zostanie sama z dzieckiem.

Lecz Marek przekreślił jej plany. On i jego rodzice przekonali Zofię, że nawet gdyby się rozstali, pomogą wychować dziecko.
Marek i Zofia wzięli ślub. Uroczystość była skromna, w gronie najbliższych, bo sylwetka panny młodej zdradzała jej stan.

Teraz ich synowi, Jakubowi, jest dwadzieścia lat.
Zofia i Marek wciąż są razem. Łączy ich wiele wspólnych pasji. Rozumieją się bez słów, czasem wystarczy jedno spojrzenie. Krótko mówiąc, są szczęśliwi w małżeństwie.

Jest tylko jedno „ale”. Dziś Zofia ma sześćdziesiąt lat, a Marek zaledwie czterdzieści pięć. Zofię wciąż dręczy myśl, że zrujnowała mu życie.
A on uważa się za najszczęśliwszego człowieka…