Skrzynka z tajemniczym pierścionkiem

**Pudełko z pierścionkiem**

Ania i Kuba przyjaźnili się od podstawówki. Mieszkali w tym samym bloku, w sąsiednich klatkach, chodzili do jednej klasy. Przez pierwsze dwa lata nauki babcia Kuby odbierała ich ze szkoły. Mama Ani pracowała na zmiany, a tata często wyjeżdżał w delegacje.

— Aniu, chodź do nas, nakarmię cię obiadem — co dzień proponowała babcia Kuby.

Podchodząc pod blok, Ania z drżeniem serca czekała, czy babcia znów ją zaprosi. Z przyjemnością jadła aromatyczny barszcz, kotlety z ziemniakami albo makaron z sosem.

— Co ty, znowu nic nie jadłaś? Dla kogo ja gotuję? Jakbyś w domu była głodna — krzyczała mama, otwierając wieczorem lodówkę.

Ania tłumaczyła, że sama nie ma apetytu, że babcia ją zaprosiła i nie mogła odmówić. Ale od trzeciej klasy zaczęli mieć lekcje po południu. Babcia już nie zapraszała Ani, bo mama czekała na nią w domu. A potem przestała w ogóle przychodzić po Kubę i Anię.

— Co to, ja przedszkolak? Nikt mnie nie odbiera, tylko mnie. Wstyd — odpowiedział Kuba, gdy Ania spytała, dlaczego babcia już po nich nie przychodzi.

Ania zauważyła, że Kuba nie czeka już na nią w szatni, ucieka, zanim się ubierze. Albo szedł z kolegami, ignorując Anię, która wlokła się z tyłu.

W szkole też się od niej odsuwał. A wszystko przez chłopaków, którzy dogadywali, że to „narzeczeni”. Ania dąsała się na Kubę. Gdy prosił o odpisywanie zadań, odmawiała, dumnie unosząc podbródek.

W liceum większość kolegów zaczęła chodzić z dziewczynami. Kuba przestał się krępować Ani. Znowu wracali razem. Często wpadał do niej, żeby odpisać zadanie albo przygotować referat.

Pewnego dnia Ania wróciła ze szkoły i zastała mamę w łzach.

— Coś się stało tacie? — przestraszyła się.

— Stało. Rzucił nas. Poszedł do innej. Żeby mu… no, wiesz.

Od tej pory mama zamknęła się w sobie, płakała albo gapiła się w pustkę. Atmosfera w domu stała się nie do zniesienia. Ani nie chciało się wracać. U Kuby zachorowała babcia. Zapominała nawet o jedzeniu. Kuba musiał pilnować ją po szkole, żeby nie wyszła i nie zginęła, nie zapomniała zakręcić gazu. Widywali się tylko na lekcjach.

Przed maturą wszyscy gadali, kto gdzie będzie studiować. Ania wiedziała, że nie stać ich na płatne studia, więc od razu poszła do technikum. Kuba dostał się na uniwersytet.

Teraz widywali się rzadko, chyba że przypadkiem na ulicy. Najpierw zamieniali kilka słów. Potem tylko „cześć” i w swoją stronę. Czasem Ania widziała Kubę z dziewczyną. Udawał, że jej nie zna.

Ania była zazdrosna, zła i urażona. Kuba jej się podobał. Czy to była miłość, czy przyjaźń? Nie wiedziała, nie myślała o tym. Ale widzieć go z kimś innym było okropne.

Na ostatnim roku do technikum przyszedł nowy nauczyciel, świeżo po pedagogice. Wstydził się, na dziewczyny nawet nie patrzył. Nosił ogromne okulary w grubej czarnej oprawce.

Pewnego dnia na dworze lało, wiosenna ulewa. A Ania zapomniała parasola. Stała pod daszkiem i czekała, aż przestanie.

Wyszedł pan Tomasz, wyjął parasol z teczki.

— Aniu, daleko mieszkasz? — spytał nagle.

— Cztery przystanki autobusem — odpowiedziała.

— Mam samochód, mogę podwieźć — zaproponował.

— Nie trzeba, panie Tomaszu. Za chwilę przestanie — odmówiła Ania.

— Wątpię. Chodźmy. — Nakrył ją parasolem i podeszli do srebrzystej Skody.

Pan Tomasz usiadł za kierownicą i zdjął okulary.

— A pan bez okularów jeździ? — spytała Ania, zer— One są ze zwykłego szkła – roześmiał się z tajemniczą miną – noszę je dla powagi, ale to nasza mała tajemnica, dobrze? — i uśmiechnął się jak niesforny chłopak.