Skrzydła Śniegu w Drodze ku Sobie

Śnieżynki lecą na spotkanie

Po dwudziestu latach wspólnego życia wiele par przeżywa napięte chwile. Krysia i Marek też tego nie uniknęli.

— Dwadzieścia lat przeżyliśmy z Markiem, wiele przeszliśmy, wychowaliśmy syna Jacka, który teraz studiuje. Powinnam zadzwonić, jak mu się wiedzie. Chciał samodzielności, więc mieszka w akademiku. I nawet nie narzeka — myślała Krysia, otulona kocem w swoim fotelu.

Ich syn od dziecka był uparty jak ona. Wiedziała to, więc łatwo jej było go zrozumieć — w końcu był jej odbiciem. Dlaczego z mężem nie zdecydowali się na drugie dziecko? Chociaż marzyła o dwójce. Ale życie okazało się tak skomplikowane, że teraz była pewna, że podjęli słuszną decyzję.

Poznali się na studiach, pobrali na trzecim roku, na czwartym urodził się Jacek. Na szczęście pomogła mama, więc nie musiała brać urlopu dziekańskiego. Jakoś się udało. Razem z mężem skończyli studia.

Oczywiście nie od razu było łatwo. Żyli w biedzie, ciągle brakowało pieniędzy. Ale z czasem, jak to mówią: „przeszło jak po maśle…”

Marek złapał się dobrej roboty w dużej firmie, dostał prestiżowe stanowisko i piął się po szczeblach kariery. Teraz był zastępcą dyrektora generalnego. Krysi w tym względzie nie poszło tak dobrze, ale ona nie marzyła o wysokich stanowiskach. Pracowała jako zwykła menedżerka, tylko w innej firmie.

Marek od razu postawił sprawę jasno:

— Mógłbym cię zatrudnić u nas, ale nie chcę, żebyśmy pracowali razem. Józek wziął swoją żonę do firmy i teraz mają w domu same awantury. Ona go zazdrości o wszystko, nawet o sprzątaczkę.

— Marku, rozumiem. Praca to praca, a rodzina to rodzina. Ja też tak uważam — odpowiedziała, a mąż był zadowolony, że myślą podobnie.

Marek to zasadniczo poważny mężczyzna. Nie łasi się na inne kobiety. Oczywiście nie bez grzechu — jak każdy, lubi piękne kobiety i czasem ma różne myśli, ojej. Ale żonie nie zdradzał, najwyżej trochę flirtował. No bez tego ani rusz, czasem same się narzucają.

Krysia bywała zazdrosna. Czasem nie wytrzymywała i urządzała sceny. Teraz siedziała w fotelu, za oknem cicho sypał śnieg. A ona wpatrywała się w ekran telefonu, gdzie uśmiechało się do niej znajome, ukochane, lekko nieogolone oblicze męża.

W mieszkaniu panowała cisza, a twarz Marka wciąż się do niej uśmiechała. Myślała:

— Uśmiecha się, a mnie boli. Mógłby zadzwonić, cały czas czuję się jak obca, sama. A to przez tę głupią dumę, przez którą zagryzłam zęby i zgodziłam się na tymczasowe rozstanie. I co teraz? Mogłabym to naprawić, ale nie…

Pół roku temu Marek powiedział żonie:

— W pracy mamy firmową imprezę, rocznica powstania firmy. Szef powiedział, że wszyscy mają przyjść z żonami lub mężami, jeśli ktoś ma — uśmiechnął się. — Więc, żono, szykuj się…

— Ojej, Mareczku, muszę kupić nową sukienkę… Muszę wyglądać pięknie…

— No dobrze, kupimy. Kiedy?

— W weekend przejedźmy się po centrach handlowych — zdecydowali.

Krysia wybrała suknię elegancką, wręcz olśniewającą. Nawet Marek aż przełknął ślinę, gdy ją zobaczył w niej i nowych butach.

— Wow, Krysia, ale z ciebie jeszcze piękność! — zachwycił się.

— A myślałeś! — zaśmiała się, dumnie unosząc głowę.

Krysia siedziała w fotelu i wspominała tamtą imprezę. Przed oczami stał jej jeden obraz: Marek, uśmiechnięty, prowadził w tańcu inne kobiety z pracy. Najczęściej tę czerwoną suknię nosiła księgowa Hanna, która w obcisłej sukience prezentowała się wyjątkowo, uśmiechała się słodko do jej męża, coś szeptała mu do ucha, aż oboje wybuchali śmiechem.

Krysię zostawiał na swojego kumpla Józka, który był po rozwodzie i przysiadł się do niej, by nie była sama. Owszem, Marek zapraszał ją do tańca, był wesoły, pytał, czy jej się podoba. Kiwała głową, ale w środku czuła, jak koty drapią jej serce, gdy widziała męża z innymi.

Gdy Józek nudził opowieściami o wakacjach w Tajlandii, Krysia udawała, że słucha z zainteresowaniem. Po imprezie wrócili do domu. Marek widział, że żona jest czymś zdenerwowana. Nie pytał — i tak wygarnie mu wszystko, a on mniej więcej wiedział, o co chodzi.

W końcu, po przebraniu się i zmyciu makijażu, Krysia wyrzuciła z siebie:

— Nie podobało mi się, jak się zachowywałeś. Dlaczego zostawiałeś mnie ciągle z twoim kumplem Józkiem? On gadał bez końca, myślisz, że słuchanie go to była dla mnie przyjemność?

— A ty uważasz, że przez całą imprezę powinienem był stać przy tobie jak zaklęty i uciekać przed każdą kobietą, która chciała ze mną zatańczyć? Przy okazji, to częściej one mnie zapraszały niż ja je. Chyba zauważyłaś?

— Owszem — odparła wyzywająco, czując, że przesadza, ale nie mogąc się powstrzymać. — Wolałabym, żebyś tańczył ze mną, a nie ignorował żonę, gadał z szefem i wirował z tą księgową Hanną.

— Krysia — powiedział zmęczonym głosem, siadając przy stole — mam już dość twojej zazdrości. I to nie pierwszy raz… Twoje pretensje, histerie, bezpodstawne podejrzenia — mam tego dosyć. Zachowujesz się jak… paranoiczna zazdrośnica.

— Lepiej być paranoikiem niż kobieciarzem — odcięła się ostro.

— No dobrze… W takim razie chyba powinniśmy odpocząć od siebie na jakiś czas.

Krysia ledwo powstrzymała łzy, odwracając się do okna. Jej duma nie pozwoliła się wycofać i powiedzieć, że tego nie chce, że zazdrości, bo go kocha. I boi się go stracić.

— Ja też tak uważam — wypaliła.

A za oknem nagle lunął deszcz, nadciągnęła chmura, zahuczał grzmot, błyskawice rozświetliły niebo i pokój.

Następnego dnia Marek spakował rzeczy i wyszedł. Krysia była gotowa wyć z rozpaczy.

Często wieczorami myślała:

— Może powinnam była częściej mówić Markowi, że go kocham. Może mniej zazdrościć, a bardziej ufać. W głębi duszyPo spotkaniu w centrum handlowym i tej chwili, gdy Marek znów ją przytulił, Krysia zrozumiała, że choć życie potrafi być dziwne i pełne sprzeczności, to ich miłość wciąż jest jak te śnieżynki za oknem—płynąca ku sobie, mimo wiatru i zamieci.