Skradzione serce

Zima tamtego roku na Podlasiu była wyjątkowo srogą: mróz sięgał czterdziestu stopni, ściskając wszystko w lodowym uścisku, a nocą termometr opadał jeszcze niżej, jakby sama natura chciała wystawić ludzi na próbę.

„Janusz, otul się porządnie! Załóż ten sweter, który dla ciebie zrobiłam, wełniany” – żegnała męża Katarzyna, gdy wychodził do pracy.

Mimo zamieci, obowiązki w gospodarstwie nie mogły czekać. Krowy, głodne i niespokojne, domagały się opieki. Janusz, już starszy, na progu emerytury, jak zwykle szykował się do wyjścia. Katarzyna została w domu – czekała na córkę z wnukiem, lecz ta zadzwoniła z miasta:

„Mamo, dopóki mróz nie puści, nie ryzykujemy podróży. Przyjedziemy w następny weekend”.

„Słusznie, córeczko. A nuż autobus zepsuje się w taką pogodę? Trzymajcie się ciepło” – odparła Katarzyna, ukrywając niepokój.

Odłożywszy słuchawkę, zastygła w zadumie, powracając myślą do tamtych dni. Przed oczami stanęła jej zima sprzed blisko półwiecza, gdy jako młoda Kasia z przyjaciółką Wandą wybrały się do zapadłej wioski, do babci Wandy. Wtedy też mróz szczypał niemiłosiernie, sięgając trzydziestu pięciu stopni, lecz młodość nie znała strachu.

„Kasieńko, pojedź ze mną do babci!” – namawiała Wanda. „Ferii zimowych nie spędzisz sama, a zobaczysz naszą wieś! Prawda, że trzeba jeszcze kawał drogi, ale damy radę!”

Obie miały po szesnaście lat. Kasia, przekonana przez matkę, spakowała się w drogę. Ciepłe ubrania, zapalczywy duch – mróz był im niestraszny. Autobus dowiózł je do większej wsi, lecz kierowca odmówił jazdy dalej:

„Koniec trasy! Zawieje zasypały drogę, nawet traktor nie przejedzie. Nie ruszę, ugrzęznę!” – burknął, ignorując protesty pasażerów.

Kasia z Wandą, jak wszyscy, wysiadły.

„Kasiu, do wsi jeszcze z dziesięć kilometrów” – westchnęła Wanda. „Gdzie w taką pogodę? Chodźmy do ciotki Hanny, siostry mamy. Przenocujemy, a rano zobaczymy. Mama dała namiar na wszelki wypadek”.

Tak też zrobiły. Ciotka Hanna nakarmiła je gorącym żurem, napoiła herbatą z miodem, ułożyła w małej izdebce. A rano sąsiad, wujek Stanisław, zgodził się je podwieźć do wsi saniami. Ciotka Hanna jeszcze wieczorem się z nim umówiła:

„Stasiek, zabierz dziewczęta, trzeba do babci”.

„A jakże nie zabrać?” – odparł dobrodusznie. „Zawieję pod wiatr!”

Kasia z Wandą wgramoliły się na sanie.

„No, dziewczyny, przykryjcie się kożuchem, bo zmarzniecie!” – wujek Stanisław troskliwie otulił je ciężką burką i ruszył koniem.

Sanie sunęły po zaśnieżonym szlaku. Za wsią ciągnął się sosnowy las, dalej zaś – bezkresna równina, okryta białym całunem. Droga była wyboista, w niektórych miejscach zawiana, lecz koń szedł pewnie.

„Wujku Stanisławie, a ile pan ma lat?” – spytała Wanda, by rozproszyć ciszę.

„Siedemdziesiątdziesiątkę stuknęło” – uśmiechnął się. „Ale jeszcze się trzymam! Latem owce pasę, bacą jestem. Nasza równina – cud na oko, wszystko kwitnie, pachnie. Przyjedźcie latem, sami zobaczycie!”

Wujka Stanisława we wsi lubili. Życzliwy, otwarty, umiał opowiadać tak, że zapominało się o mrozie i długiej drodze. Gadali o byle czym, gdy nagle Stanisław, zmrużywszy oczy, rzekł:

„Tędy to ja, dziewczęta, swoją Jadwigę przywiozłem. Dawno, ze pięćdziesiąt lat temu. Ukradłem ją, można rzec…”

„Jak to ukradł?” – zdziwiła się Wanda. „Proszę opowiedzieć, wujku!”

„Tę babcię Jadwigę, co nas żegnała?” – dodała Kasia.

„Ona, moja Jadźka” – skinął głową, a oczy mu rozbłysły. „Wtedy była młodziutka, jak wy”.

Kasia z Wandą przytknęły, by nie uronić słowa.

„Dawne to czasy” – zaczął Stanisław. „Pojechałem do tej wsi, gdzie was wiozę. Ojciec wysłał mnie w sprawach do stryja Wojciecha. Miałem dwadzieścia pięć lat, nieżonaty, wciąż szukałem dziewczyny, co by serce poruszyła. W naszej wsi takiej nie znalazłem”.

Przyjechał Stanisław do stryja Wojciecha. Ten miał syna, Kazika, rówieśnika Stanisława.

„Witaj, Stachu!” – powitał go Kazik. „Ojciec w oborze, zaraz wróci. A wieczorem do świetlicy pójdziemy, u nas dziewczyny jak malowane!”

W świetlicy huczała muzyka. Dziewczęta wirowały w tańcu, ciągnęły Stanisława w wir, lecz on, ochłonąwszy, ujrzał ją – tę, która właśnie weszła. Niska, z długim, lnianym warkoczem, w białych kapciach i zgrabnej burce, ściągała chustę, a policzki miała rozpalone mrozem.

„Kazik, kto to?” – spytał Stanisław, nie mogąc oderwać wzroku.

„Jadzia, córka wuja Marcina, sąsiada. Dobra dziewczyna, ale ojciec to bestia. Nikt z nim nie zadziera” – odparł Kazik.

Stanisław nie zwlekał – podszedł do Jadzi. Cały wieczór tańczyli, śmiali się, rozmawiali. Jadzia była pogodna, szczera. Potem on z Kazikiem odprowadzali ją do domu. Kazik odszedł, zostawiając ich samych przed progiem.

Odtąd Stanisław często zaglądał do wsi. Jadzia rozpalała mu krew, nie dawała spokoju. Lecz gdy raz wspomniał o ślubie, zobaczył jej łzy:

„Ojciec mnie nie wyda do innej wsi. Mówi, że za wcześnie, a i swat już jest, miejscowy. Zabrania mi się z tobą widywać”.

„Nie, Jadziu, ty moja” – rzekł twardo Stanisław. „Czekaj, przyjadę po ciebie”.

Stanisław zamilkł, patrząc na śnieżną równinę, jakby znów przeżywał tamte chwile. Wanda niecierpliwie pociągnęła go za rękaw:

„No i co było dalej, wujku?”

„A dalej – odmowa” – westchnął. „Ojciec Jadzi, Marcin, pokazał mi drzwi. Rzekł, że córka nigdzie nie pojedzie, wyjdzie za swojegoAle Stanisław nie dał za wygraną i w mroźną noc przyjechał po swoją Jadzię, by już nigdy nie rozłączyli się na tym świecie.