Skradzione serce

**Porwane serce**

Zima tego roku na Podhalu była wyjątkowo surowa: mrozy sięgające czterdziestu stopni ścisnęły wszystko wokół, a nocą termometr spadał jeszcze niżej, jakby sama natura wystawiała ludzi na próbę.

— Jan, otul się ciepło! Załóż sweter, ten wełniany, który dla ciebie zrobiłam — powiedziała Katarzyna, żegnając męża przed wyjściem do pracy.

Pomimo mrozu, obowiązki w gospodarstwie nie czekały. Krowy, głodne i niecierpliwe, domagały się opieki. Jan, już niemłody, na progu emerytury, jak zawsze szykował się do pracy. Katarzyna została w domu – czekała na córkę z wnukiem, ale ta zadzwoniła z miasta:

— Mamo, dopóki mrozy nie ustąpią, nie ryzykujemy podróży. Przyjedziemy w przyszły weekend.

— Dobrze, córeczko. Co, jeśli autobus zepsuje się w taką pogodę? Dbaj o siebie i malucha — odparła Katarzyna, ukrywając niepokój.

Odłożyła telefon i zamyśliła się, pogrążając się we wspomnieniach. Przed oczami stanęła jej ta zima sprzed prawie pięćdziesięciu lat, gdy jako młoda Kasia, wraz z przyjaciółką Wandą, wybrała się do zapadłej wsi do babci Wandy. Wtedy też mrozy były siarczyste, sięgały trzydziestu pięciu stopni, ale młodość brała górę.

— Kasiu, jedź ze mną do babci! — namawiała Wanda. — Ferie zimowe, samej nudno, a ty zobaczysz naszą wieś. Prawda, że stamtąd jeszcze kawałek do wsi, ale damy radę!

Obie miały po szesnaście lat. Kasia, przekonawszy matkę, spakowała się w drogę. Ciepłe ubranie, bojowy duch – mróz im nie straszny. Autobus zawiózł je do większej wsi, ale dalej kierowca odmówił jazdy:

— Koniec, dojechaliśmy! Droga zawiana, traktor nie przejechał. Nie ruszę, utkniemy! — burknął, ignorując protesty pasażerów.

Kasia z Wandą, jak wszyscy, wysiadły.

— Kasiu, do wsi jeszcze z dziesięć kilometrów — westchnęła Wanda. — Gdzie w taką pogodę? Chodźmy do cioci Hani, siostry mamy. Tam przenocujemy, a rano zdecydujemy. Mama podpowiedziała, na wszelki wypadek.

Tak zrobiły. Ciocia Hania nakarmiła je gorącym barszczem, napoiła herbatą z miodem, ułożyła w małym pokoiku. A rano sąsiad, wujek Wojtek, zgodził się podwieźć je do wsi saniami. Ciocia Hania już wieczorem się z nim umówiła:

— Wojtek, zabierz dziewczyny, muszą do babci.

— A jak nie zabrać? — odparł dobrotliwie. — Zawiozę z wiatrem!

Kasia z Wandą wdrapały się na sanie.

— No, dziewczyny, okryjcie się kożuchem, bo zmarzniecie! — Wojtek troskliwie otulił je ciężkim futrem i ruszył koniem.

Sanie pomknęły po zaśnieżonej drodze. Za wsią ciągnął się las sosnowy, a dalej – niekończąca się równina, przykryta białym całunem. Droga była wyboista, miejscami zawiana, ale koń szedł pewnie.

— Wujku Wojtku, a ile pan ma lat? — spytała Wanda, by przerwać ciszę.

— Pod siedemdziesiąt pięć — uśmiechnął się. — Ale jeszcze daję radę! Latem pasam owce, jestem bacą. Nasza równina to piękno – wszystko kwitnie, pachnie. Przyjedźcie latem, zobaczycie!

**Opowieść z duszą**

Wujka Wojtka we wsi kochali. Dobry, otwarty, potrafił opowiadać tak, że zapominało się o mrozie i długiej drodze. Gadali o byle czym, aż nagle Wojtek, mrużąc oczy, rzekł:

— Tą drogą, dziewczyny, przywiozłem swoją Marysię. Dawno, ze pięćdziesiąt lat temu. Porwałem ją, można powiedzieć…

— Jak porwał? — wykrzyknęła Wanda. — Proszę opowiedzieć, wujku!

— Tę babcię Marysię, co nas żegnała? — dodała Kasia.

— Tak, moją Marysię — skinął głową, a w jego oczach zapłonął ogień. — Wtedy była młodziutka, jak wy.

Kasia z Wandą zamilkły, bojąc się uronić słowo.

— Dawno to było — zaczął Wojtek. — Pojechałem do tej wsi, gdzie was wiozę. Ojciec wysłał mnie do swego brata, wuja Kazimierza. Miałem dwadzieścia pięć lat, nieżonaty, szukałem dziewczyny, co by serce poruszyła. W naszej wsi takiej nie znalazłem.

Przyjechał Wojtek do wuja Kazimierza. Ten miał syna, Stasia, w wieku Wojtka.

— Witaj, Wojtek! — powitał go Staś. — Ojciec w stajni, zaraz wróci. A wieczorem pójdziemy do klubu, u nas dziewczyny jak malowane!

W klubie grała muzyka. Dziewczęta wirowały w tańcu, podbiegały do Wojtka, ciągnęły go w wir. Ale on, zaczerpnąwszy tchu, zauważył ją – tę, która właśnie weszła. Niska, z długim, jasnym warkoczem, w białych kapciach i zgrabnym kożuchu, zdejmowała chustę, a jej policzki płonęły od mrozu.

— Stasiu, kto to? — spytał Wojtek, nie odrywając wzroku.

— Marysia, córka wuja Józefa, sąsiada. Dobra, ale ojciec to zwierz. Nikt z nim nie zadziera — odparł Staś.

Wojtek nie zwlekał – podszedł do Marysi. Tańczyli cały wieczór, śmiali się, rozmawiali. Marysia była lekka, szczera. Potem on ze Stasiem odprowadzali ją do domu. Staś odszedł, zostawiając ich samych u progu.

Od tamtego wieczoru Wojtek często zaglądał do wsi. Marysia rozpalała mu krew, nie dawała spokoju. Ale gdy pewnego dnia wspomniał o ślubie, zobaczył jej łzy:

— Ojciec mnie nie wyda do innej wsi. Mówi, że za wcześnie, a i narzeczony już jest, miejscowy. Zabrania mi się z tobą widywać.

— Nie, Marysiu, ty moja — powiedział twardo Wojtek. — Czekaj, przyjadę po ciebie.

**Pogoń w nocy**

Wojtek zamilkł, patrząc na zaśnieżoną równinę, jakby na nowo przeżywał tamte dni. Wanda niecierpliwie popchnęła go:

— No i co, wujku?

— A potem odmowa — westchnął. — Ojciec Marysi, Józef, dał mi kosza. Powiedział, że córka nigdzie nie pojedzie, wyjdzie za miejscowego. Ale ja wiedziałem: Marysia mnie kocha. Bez niej żyć nie umiałem.

Wojtek wrócił do Stasia, poprosił, by przekazał Marysi, że zaWróciłem po nią w środku nocy, a gdy jej ojciec ruszył za nami w pogoń, spojrzałem mu prosto w oczy i powiedziałem: „Marysia będzie moją żoną, choćby nie wiem co”.