Skaczesz po świecie jak koziołek

Skaczesz po świecie jak kozica
23 czerwca, Warszawa
– Anka, zobaczysz, jakie rzeczy razem zdziałamy! powiedziała Basia, gestykulując energicznie, siedząc na parapecie w naszym akademiku. Ty w swoim konsultingu, ja w marketingu, a potem, bum otwieramy własną agencję. Całe życie przed nami, pamiętaj!
Podniosłam wzrok znad notatek i roześmiałam się, odrzucając w tył ciężki warkocz.
– Basia, sesja za tydzień, a Ty już imperium budujesz…
– A co, pomarzyć nie można? Basia zeskoczyła z parapetu i usiadła obok mnie, na starym, zapadniętym łóżku. Serio, Anka. My nie jesteśmy jak te wszystkie gąski z naszego roku. My jesteśmy bystre. Z pewnością się przebijemy!
Odłożyłam długopis i popatrzyłam na moją przyjaciółkę roztrzepaną, w spranej koszulce, ale z iskrzącymi oczami. I, choć brzmi to sentymentalnie, właśnie wtedy uwierzyłam jej bez zastrzeżeń.
– Przebijemy się, Basia. Na pewno powiedziałam cicho…
Dziesięć lat minęło jak jedno westchnienie…
…Te lata wykuwałam zębami. Staż w międzynarodowej firmie, potem bezsenne noce nad raportami, biznesowy angielski o świcie, chiński w weekendy. Fora, konferencje, nowe kontakty. Wchodziłam coraz wyżej, zdrapywałam sobie łokcie i kolana, ale nigdy się nie zatrzymałam. Do trzydziestki nosiłam już garnitury z włoskiej wełny, latałam do Tokio na negocjacje, zapomniałam, kiedy ostatni raz płakałam ze zmęczenia po prostu nie było na to czasu.
…Basia spotkała Piotra na trzecim roku. Pracował jako mechanik, pachniał benzyną i patrzył na nią tak, jakby była jedyną kobietą na świecie. Na czwartym roku zaszła w ciążę, na piątym rzuciła studia. Agencja marketingowa rozpłynęła się gdzieś pomiędzy pierwszym ząbkiem córeczki a narodzinami drugiego dziecka. Teraz jej imperium to trzypokojowe mieszkanie na Ursynowie, gdzie dowodziła garnkami, dziecięcymi fochami i wiecznie cieknącym kranem.
Spotykałyśmy się jeszcze czasami coraz rzadziej.
Przywoziłam prezenty z delegacji: jedwabny szalik z Mediolanu, zestaw wysokogórskiej herbaty z prowincji Yunnan. Pokazywałam zdjęcia, opowiadałam o świątyniach Kioto, o negocjacjach z japońskimi partnerami.
– Oni nigdy nie mówią wprost, wyobrażasz sobie? Wszystko aluzjami, półsłowami. Przez trzy miesiące uczyłam się ich etykiety, żeby nie wyjść na ignoranta w pierwszym spotkaniu.
Basia kiwała głową, obracała w dłoniach torebkę herbaty i milczała. Potem wzdychała ciężko.
– Tobie dobrze, Anka. A u mnie znowu Bartek przyniósł wirusa z przedszkola, Piotr cały czas w pracy, pieniędzy wiecznie brakuje…
Nigdy nie wiedziałam, co powiedzieć. Między nami wyrosła niewidzialna ściana inne życia, inne języki, inne zapachy moje perfumy za tysiąc złotych kontra jej dziecięcy proszek.
…Na urodziny Basi przyjechałam prosto z lotniska. Granatowy garnitur, szpilki, fryzura zrobiona jeszcze w salonie VIP. Weszłam w towarzystwo jak woda, śmiałam się, opowiadałam o nowym projekcie, łapałam zaciekawione spojrzenia mężczyzn i pełne szacunku kobiece.
Basia siedziała w kącie…
Jej sukienka była stara, ta sama, którą miała trzy lata temu na korporacyjnej imprezie Piotra. Włosy związane w zwykły kucyk rano znowu nie miała czasu na suszarkę, bo Bartek kaprysił. Patrzyła, jak błyszczę w centrum pokoju, jak wszyscy słuchają mnie z rozdziawionymi ustami, i w jej wnętrzu powoli wzbierało coś ciemnego, gorzkiego, lepkiego.
To nie była zazdrość.
To było coś gorszego…
Poszłam na kuchnię po wodę i stanęłam w progu. Basia stała przy oknie, ściskając kieliszek wina, patrząc przez szybę nieobecnym wzrokiem.
– Basia, czemu tu sama stoisz? podeszłam, dotknęłam jej ramienia. Chodź, Nadka zaraz wnosi tort.
Basia strząsnęła moją rękę.
– Idź. Czekają na ciebie.
Zmarszczyłam brwi, ale nie chciałam się wycofać. Nalałam sobie wody, zrobiłam łyk i delikatnie zaczęłam:
– Słuchaj, od dawna chciałam Ci to powiedzieć… Wiem, że tęsknisz za pracą, widzę to. U mnie w firmie jest stanowisko startowe, ale z perspektywami. Mogę pogadać z HR, wzięliby Cię na staż, a dalej…
Kieliszek uderzył o blat, wino rozlało się szkarłatną plamą.
– Staż? Basia odwróciła się, a ja cofnęłam się na widok jej twarzy. Dla mnie? Staż?!
– Basia, chciałam tylko pomóc…
– Pomóc? Basia parsknęła śmiechem, ale ten śmiech był zły, skruszony. Słyszysz siebie? Wielka Anna Kowalska zstąpiła do biednej koleżanki, postanowiła obdarować łaską. Dzięki wielkie!
– Źle to rozumiesz próbowałam zachować spokój. Widzę, że Ci źle, że chcesz czegoś więcej, więc proponuję opcję.
– A pytałam Cię o to? Basia zbliżyła się, a ja cofnęłam się odruchowo. Zmieniłaś się, Anka. Kiedyś byłaś normalna, teraz… Dumna, wyniosła. Patrzysz na wszystkich z góry, z tym swoim Tokio i garniturkami.
– To nie fair.
– Nie fair?! Basia wybuchnęła, gość z salonu zerknął, szybko wracając do reszty. A fair, że wszędzie pokazujesz swoją idealną rzeczywistość? Każdy dzień na Instagramie tu w samolocie, tu na konferencji, tu Twój smoothie za pięćset złotych! Myślisz, że przyjemnie się na to patrzy?
Zatkało mnie…
– Dzielę się radością, Basia. To normalne.
– Radością? prychnęła. Ty po prostu się popisujesz! Chcesz pokazać wszystkim, jaka jesteś ważna, a my to przegrańcy. Zwykłe kobiety w trzydziestce mają rodzinę, dzieci, a Ty? Skaczesz po świecie jak kozica, bez męża, bez dziecka. Pusty kwiat!
To słowo zabolało najbardziej.
– Ciężko pracowałam głos mi drżał. Zasuwałam po nocach, kiedy Ty oglądałaś seriale. Uczyłam się języków, Ty gotowałaś rosoły. To był mój wybór, mam do niego prawo.
– O, przestań. Po głowach szłaś, wszystko dla siebie! Myślisz, nie wiem, jak podsiadłaś Martę w tamtej pracy? Egoistka! Całe życie myślałaś tylko o sobie!
Zamilkłam, patrząc na dawną przyjaciółkę. Na jej trzęsące się usta, czerwone plamy na policzkach, tę wieloletnią złość, która znalazła ujście.
Nagle wszystko było jasne. Przerażająco jasne.
– Nie mnie nienawidzisz, Basiu powiedziałam cicho. Siebie nienawidzisz. Za to, że bałaś się zaryzykować. Za to, że odpuściłaś. Łatwiej myśleć, że jestem zła, niż przyznać, że zwyczajnie zabrakło Ci odwagi.
Basia zbielała.
– Wynoś się.
– Już odstawiłam szklankę i ruszyłam do drzwi. Żegnaj, Basiu. Powodzenia z Twoim przytulnym życiem.
Zabrałam torebkę i wyszłam przez drzwi. Chłodny deszcz uderzył mnie w twarz, ale ani drgnęłam, idąc wprost w tę szarą mgłę.
Obcasy stukotem odbijały się od mokrego chodnika. Garnitur przemókł, kleił się do pleców, tusz pewnie rozmył się na policzkach, ale co za różnica. Szedłam w stronę metra, z każdym krokiem oddychając coraz swobodniej.
Ciekawe spodziewałam się bólu. Myślałam, że zaraz zaleje mnie tęsknota za piętnastoma latami przyjaźni, za tą dziewczyną z iskrami w oczach na parapecie akademika, za wspólnymi marzeniami i planami. Zamiast bólu przyszło tylko ulga głucha i trochę wstydliwa.
Nasza przyjaźń nie umarła dziś. Gasła powoli rok po roku, rozmowa po rozmowie. Za każdym razem, kiedy dzieliłam się szczęściem, a ona tylko zaciskała usta. Za każdym razem, gdy opowiadałam o planach, a Basia przewracała oczami. Za każdym razem, gdy chciałam wyciągnąć ją ze stagnacji, a ona jeszcze mocniej trzymała się mnie, ciągnąc w dół.
Zjechałam na dół do metra, usiadłam na pustej ławce, nie zwracając uwagi na mokre ślady. Wyjęłam lusterko z torebki, spojrzałam na siebie rozmazany makijaż, potargane włosy, czerwone oczy. Uśmiechnęłam się i schowałam lusterko.
Jutro wstanę o szóstej, zrobię fryzurę, założę inny garnitur i pojadę do pracy. Bo życie nie kończy się z powodu cudzej zazdrości…
Miesiąc później dyrektor wezwał mnie do siebie. Weszłam do gabinetu gotowa na wszystko nowy projekt, krytykę, kolejny maraton rozmów. Ale pan Krzysztof tylko wręczył mi teczkę. Przejrzałam pierwszą stronę.
Mianowanie na stanowisko regionalnej dyrektorki ds. Azji.
Roczny kontrakt w Singapurze.
– Zasłużyła Pani, Anno powiedział spokojnie. Zarząd jednogłośnie wybrał Panią. Wylot za trzy tygodnie, zdąży Pani się przygotować?
Podniosłam wzrok z dokumentów i skinęłam głową.
– Zdążę.
Wyszłam z gabinetu, ściskając teczkę do piersi, pozwalając sobie na chwilę w pustym korytarzu. Za oknem zachodziło listopadowe słońce, malując niebo paskami złota i czerwieni. Gdzieś tam, na Ursynowie, Basia pewnie właśnie gotowała kolację i żaliła się Piotrowi na niesprawiedliwość świata.
A ja pakowałam walizki do Singapuru.
Nigdy, ani razu w życiu nie żałowałam swojego wyboru. Jak mawiała moja babcia każdy jest kowalem własnego losu.