Siostrzane Więzi

**Siostry**

Halina wstała o świcie, przygotowała śniadanie, spakowała mężowi jedzenie na drogę i dopiero wtedy poszła go obudzić.

— Halinko, po co aż tyle? Wrócę przecież jutro — powiedział mąż, widząc wypchaną torbę.

— Dwa dni trzeba coś jeść. Nie będziesz miał czasu tam gotować, odgrzejesz i zjesz. Nie marudź. Oprócz jedzenia jest tam też ciepłe ubranie. Noce już chłodne. Pij herbatę, póki gorąca — machnęła ręką Halina.

Mąż zjadł solidne śniadanie, ubrał się, wziął torbę.

— Jadę, a ty się połóż, pośpij jeszcze — rzucił, wychodząc z mieszkania.

Halina zamknęła za nim drzwi, wróciła do kuchni i wyjrzała przez okno. Wiedziała, że na środku podwórka Tomek się odwróci i pomacha jej. Mąż rzeczywiście przystanął i, spojrzawszy na dom, uniósł dłoń. Pomachała w odpowiedzi. Halina uśmiechnęła się w duchu: *Jak młodzi małżonkowie*. Zrobiło jej się ciepło na sercu.

Ostatnio, odkąd przeszła na emeryturę, zawsze tak żegnała męża, gdy wyjeżdżał do pracy albo na działkę. Żyli razem dwadzieścia sześć lat. Niewiele, jak na ich wiek. Oboje mieli za sobą wcześniejsze związki.

Halina nie lubiła zostawać sama. Pojechałaby z mężem na działkę, ale obiecała córce, że dziś posiedzi z wnukiem. Westchnęła. Nie chciało się jej spać. Ale co robić? Za wcześnie na sprzątanie. Nie włączy przecież odkurzacza o szóstej rano. W blokach słychać każdy szmer. W weekend ludzie lubią pospać.

Z braku laku Halina położyła się na łóżku, nawet nie zdejmując szlafroka. Leżała i myślała o różnych rzeczach, aż niechcący zasnęła.

Nawet się jej śniło. U babci na wsi był pies Burek, duży i kudłaty. We śnie podbiegł do Haliny, merdając radośnie ogonem. *„Burek, witaj! Skąd się tu wziąłeś?”* — zapytała Halina i wyciągnęła rękę, by go pogłaskać. Ale Burek nagle warknął i pokazał zęby. Halina cofnęła dłoń, nie rozumiejąc, dlaczego pies nie pozwolił się dotknąć…

Halina drgnęła i otworzyła oczy. W pokoju było pusto, żadnego Burka. Pies zdechł ze starości, gdy Halina miała czternaście lat. Spojrzała na zegarek — spała może z dziesięć minut. Znów przymknęła oczy. *„Zmarli w snach zapowiadają słotę, a psy — wizytę krewnych”* — pomyślała, gdy nagle rozległ się dzwonek do drzwi. Kto to może być o takiej porze?

Halina usiadła, zsunęła nogi z łóżka, włożyła kapcie i poszła do przedpokoju. Dzwonek odezwał się ponownie, jakby ją poganiał.

— No idę już, idę — burknęła Halina i otworzyła drzwi.

Na widok gościa omal nie zatrzasnęła ich przed nosem tej, której najmniej chciała zobaczyć. Mówią, że pierwsza myśl jest najtrafniejsza. Później żałowała, że nie posłuchała instynktu. W progu stała jej młodsza siostra. Serce zabiło jak ptak schwytany w sidła.

— Cześć, siostrzyczko! — powiedziała Kasia, kładąc nacisk na ostatnie słowo, i uśmiechnęła się szeroko.

Duże zęby siostry wyraźnie wystawały. Gdy się uśmiechała, widać było krawędzie bladoróżowych dziąseł. *„Mówią, że proroczych snów nie ma”* — pomyślała Halina, przypominając sobie warknięcie Burka. Myśl była nieprzyjemna. Wizyta siostry po latach rozłąki nie wróżyła nic dobrego.

Miały różnych ojców i dziesięć lat różnicy. Ojciec Haliny zginął w wypadku, trzy lata później mama wyszła ponownie za mąż i urodziła Kasię. Siostry nie były do siebie podobne ani wyglądem, ani charakterem. Halina — krągła, niska, o delikatnych rysach i łagodnym usposobieniu. Kasia — wysoka, chuda, o podłużnej twarzy i wystających zębach.

— Co, tak będziesz stać w progu? Nie zaprosisz do środka? — spytała Kasia.

Halina wciąż mogła zatrzasnąć drzwi. Ale to przecież siostra, choć nieproszona i nieoczekiwana.

— Wejdź — powiedziała, szerzej otwierając drzwi.

Kasia weszła do mieszkania, zrzuciła buty na dość wysokich obcasach, poprawiła przed lustrem fryzurę i zwróciła się do Haliny.

— Nie spodziewałaś się? A ja tu jestem. — Kasia sięgnęła po kapcie Tomka, lecz Halina wyciągnęła z szafki gościnne klapki. Były za małe, ale innych nie miała.

— No, pokazuj, jak żyjesz — Kasia przeszła do pokoju, rozglądając się bystrym wzrokiem i zauważając każdy szczegół.

— U ciebie to pałace! Meble zagraniczne, remont… — Kasia spojrzała na Halinę.

Na moment w jej oczach pojawiła się zazdrość i złość. Lecz w następnej chwili znów się uśmiechała, odsłaniając duże zęby. Halina znów przypomniała sobie sen.

— To ja rozumiem. Dobrze wyszłaś za mąż. A mąż gdzie?

— Na działce — niechętnie odparła Halina.

— I działka macie? No to burżuje jesteście — przeciągnęła Kasia tonem, który mówił: *„No, no, zobaczymy”*.

— Po co przyjechałaś? — spytała Halina, tracąc cierpliwość.

— Stęskniłam się. Przecież poza nami nikogo nie mamy. Jesteśmy sobie nawzajem — odparła Kasia, nie odwracając się i przyglądając zdjęciu córki z wnukiem. — A to kto? Córka?

Halina nie odpowiedziała.

— A ja jestem sama. Z Michałem szybko się rozstaliśmy. Po nim jeszcze dwa razy byłam zamężna. I powiem ci, tamci dwaj wcale się od niego nie różnili. Nie warto było ich zmieniać — zwierzyła się Kasia.

— Tamtych też komuś zabrałaś? — warknęła Halina, nie mogąc się powstrzymać.

— A ty się zmieniłaś, złośnica z ciebie. Kto stare wspomina, temu oko wypada — Kasia znów się uśmiechnęła, ukazując nierówny rząd zębów. — Nie przyjechałam się kłócić.

— To po co? Postanowiłaś odwiedzić starszą siostrę z sentymentu, a przy okazji znów coś mi zabrać? — Halina puściła hamulce emocjom.

— Jesteś złoHalina westchnęła ciężko, patrząc na znikający za rogiem taksówki samochód siostry, i pomyślała, że czasem najtrudniej jest przebaczyć tym, którzy najmniej na to zasługują, ale właśnie to czyni nas ludźmi.