Siostrzane Więzi

**Siostry**

Halina wstała o świcie, przygotowała śniadanie, spakowała mężowi jedzenie na drogę i dopiero wtedy poszła go obudzić.

— Haluś, po co aż tyle? Wrócę przecież jutro — powiedział mąż, widząc wypchaną torbę.

— Dwa dni to jednak jest. Nie będziesz miał czasu gotować, więc odgrzejesz i zjesz. Nie marudź. Poza jedzeniem spakowałam też cieplejsze ubrania. Noce już chłodne. Pij herbatę, dopóki gorąca — Halina machnęła ręką.

Mąż zjadł solidne śniadanie, ubrał się, wziął torbę.

— Jadę. Ty się połóż, prześpij jeszcze — rzucił, wychodząc z mieszkania.

Halina zamknęła za nim drzwi, wróciła do kuchni i wyjrzała przez okno. Wiedziała, że w połowie podwórka Sławek się odwróci i pomacha jej. Mąż rzeczywiście zatrzymał się i, patrząc w stronę domu, uniósł rękę. Pomachała w odpowiedzi. Halina uśmiechnęła się w duchu: *Jak młodzi małżonkowie*. W sercu zrobiło się ciepło i dobrze.

Odkąd przeszła na emeryturę, zawsze tak żegnała męża, gdy wyjeżdżał do pracy albo na działkę. Żyli razem dwadzieścia sześć lat. Nie tak dużo jak na ich wiek. Oboje mieli za sobą wcześniejsze związki.

Halina nie lubiła zostawać sama. Pojechałaby z mężem, ale obiecała córce, że dziś posiedzi z wnukiem. Westchnęła. Spać się nie chciało, ale co miała robić? Sprzątać było za wcześnie — nie włączy przecież odkurzacza o szóstej rano. W bloku słychać każde stuknięcie, a ludzie w weekend lubią pospać.

Nie mając lepszego zajęcia, Halina położyła się na łóżku prosto w szlafroku. Leżała i myślała o różnych rzeczach, aż mimowolnie zasnęła.

Nawet śniło jej się coś. U babci na wsi był kiedyś duży, kudłaty pies o imieniu Burek. We śnie podbiegł do niej, merdając radośnie ogonem. *„Burek, skąd ty się wziąłeś?”* — zapytała Halina, wyciągając rękę, by go pogłaskać. Ale Burek nagle warknął, pokazując zęby. Halina cofnęła dłoń, nie rozumiejąc, dlaczego pies nie dał się dotknąć…

Drgnęła i otworzyła oczy. W pokoju było pusto — żadnego Burka nie było i być nie mogło. Pies zdechł ze starości, gdy Halina miała czternaście lat. Spojrzała na zegarek — spała może z dziesięć minut. Znów przymknęła oczy. *„Umarli śnią się na niepogodę, a psy na krewnych”* — pomyślała, gdy nagle rozległ się dzwonek do drzwi. Kto to tak wcześnie?

Halina usiadła, zsunęła nogi z łóżka, nakładając kapcie, i wyszła do przedpokoju. Dzwonek zabrzmiał ponownie, jakby ktoś ją poganiał.

— Idę już, idę — burknęła Halina i otworzyła drzwi.

Na widok gościa mało nie zatrzasnęła drzwi przed nosem tej, której najmniej chciała zobaczyć. Mówią, że pierwsza myśl jest najszczersza. Później żałowała, że nie postąpiła zgodnie z nią. Na progu stała jej młodsza siostra. Serce zabiło jak ptak w sidłach.

— Cześć, siostrzyczko! — powiedziała Krystyna, z naciskiem na ostatnim słowie, i uśmiechnęła się szeroko.

Duże zęby siostry wysuwały się do przodu. Gdy się uśmiechała, widać było bladoróżowe dziąsła. *„A mówią, że proroczych snów nie ma”* — pomyślała Halina, przypominając sobie warczenie Burka. Myśl była nieprzyjemna. Wizyta siostry po latach milczenia niczego dobrego nie wróżyła.

Miały różnych ojców i dziesięć lat różnicy. Ojciec Haliny zginął w wypadku, trzy lata później matka wyszła ponownie za mąż i urodziła Krystynę. Siostry nie były do siebie podobne ani z wyglądu, ani charakterem. Halina — krągła, niska, z delikatnymi rysami i łagodnym usposobieniem. Krystyna — wysoka, chuda, o pociągłej twarzy i wystających zębach.

— No i co, będziesz stać w drzwiach? Nie zaprosisz mnie do środka? — zapytała Krystyna.

Halina wciąż mogła zatrzasnąć drzwi. Ale to przecież siostra, choć nieproszona i nieoczekiwana.

— Wejdź — powiedziała, rozsuwając drzwi szerzej.

Krystyna weszła do mieszkania, zrzuciła buty na dość wysokich obcasach, poprawiła przed lustrem włosy i odwróciła się do Haliny.

— Nie spodziewałaś się? A ja tu jestem. — Krystyna sięgnęła po kapcie Sławka, ale Halina wyciągnęła z szafki gościnne klapki. Były za małe, ale innych nie miała.

— No to pokazuj, jak żyjesz — Krystyna przeszła do pokoju, rozglądając się bystrym wzrokiem i zauważając każdy szczegół.

— Ależ ty tu masz pałac! I meble imporHalina pożegnała siostrę w milczeniu, a gdy drzwi się zamknęły, poczuła ulgę, choć wiedziała, że przeszłość nigdy nie odpuści.