Siostrzana więź

Halina wstała o świcie, przygotowała śniadanie, spakowała jedzenie dla męża i dopiero wtedy poszła go obudzić.

— Halinko, po co aż tyle? Wrócę przecież jutro — powiedział mąż, widząc wypchaną torbę.

— Dwa dni trzeba coś jeść. Nie będziesz miał czasu gotować, odgrzejesz i zjesz. Nie marudź. Poza jedzeniem są też ciepłe ubrania. Noce już zimne. Pij herbatę, póki gorąca — odparła Halina, machając ręką.

Mąż zjadł solidne śniadanie, ubrał się, wziął torbę.

— Jadę, ty się połóż, prześpij jeszcze — rzekł, wychodząc z mieszkania.

Halina zamknęła za nim drzwi, wróciła do kuchni i wyjrzała przez okno. Wiedziała, że na środku podwórka Szymon się odwróci i pomacha jej. Mąż rzeczywiście zatrzymał się i, patrząc w stronę domu, uniósł rękę. Odpowiedziała mu tym samym. Halina uśmiechnęła się w duchu: *Jak młode małżeństwo*. Zrobiło jej się ciepło na sercu.

Odkąd przeszła na emeryturę, zawsze tak żegnała męża przed wyjazdem do pracy lub na działkę. Żyli razem dwadzieścia sześć lat. Niewiele jak na ich wiek. Oboje mieli za sobą wcześniejsze związki.

Halina nie lubiła zostawać sama. Pojechałaby z mężem, ale obiecała córce, że dziś posiedzi z wnukiem. Westchnęła. Sen nie przychodził. Co robić? Sprzątać było za wcześnie. Nie włączy przecież odkurzacza o szóstej rano. W bloku słychać każde uderzenie, a w weekend ludzie lubią pospać.

Z nudów położyła się na łóżku w szlafroku. Leżała, myśląc o wszystkim po trochu, i niepostrzeżenie zasnęła.

Nawet śniło jej się coś. Był u babci na wsi pies Burek, wielki i kudłaty. We śnie podbiegł do Haliny, merdając radośnie ogonem. *„Burek, witaj! Skąd się tu wziąłeś?”* — spytała Halina, wyciągając rękę, by go pogłaskać. Ale Burek nagle warknął, pokazując zęby. Halina cofnęła dłoń, nie rozumiejąc, dlaczego nie dał się dotknąć…

Drgnęła i otworzyła oczy. W pokoju było pusto, żadnego Burka nie było i być nie mogło. Pies zdechł ze starości, gdy Halina miała czternaście lat. Spojrzała na zegarek — spała tylko dziesięć minut. Przymknęła powieki. *„Zmarli śnią się na niepogodę, a psy na krewnych”* — pomyślała, gdy zadzwonił dzwonek do drzwi. Kto to tak wcześnie?

Halina usiadła, zsunęła nogi z łóżka, włożyła kapcie i ruszyła do przedpokoju. Dzwonek rozległ się ponownie, jakby poganiał ją.

— Już idę, idę — burknęła Halina i otworzyła drzwi.

Na widok gościa omal nie zatrzasnęła ich przed nosem tej, której najmniej chciała zobaczyć. Mówią, że pierwsza myśl jest najlepsza. Później żałowała, że nie posłuchała instynktu. W progu stała jej młodsza siostra. Serce zabiło jak ptak złapany w sidła.

— Cześć, siostrzyczko! — powiedziała Iwona, akcentując ostatnie słowo, i uśmiechnęła się szeroko.

Jej wystające zęby rzucały się w oczy. Gdy się śmiała, widać było różowe dziąsła. *„A mówią, że proroczych snów nie ma”* — pomyślała Halina, przypominając sobie warczenie Burka. Myśl była nieprzyjemna. Wizyta siostry po latach milczenia nie wróżyła nic dobrego.

Miały różnych ojców i dziesięć lat różnicy. Ojciec Haliny zginął w wypadku, trzy lata później mama wyszła ponownie za mąż i urodziła Iwonę. Siostry nie były do siebie podobne ani wyglądem, ani charakterem. Halina — krągła, niska, o delikatnych rysach i łagodnym usposobieniu. Iwona — wysoka, szczupła, z wydłużoną twarzą i mocno wystającymi zębami.

— Co, tak mnie będziesz trzymać w progu? Nie zaprosisz do środka? — spytała Iwona.

Halina wciąż mogła zatrzasnąć drzwi. Ale to przecież siostra, choć nieproszona i niechciana.

— Wejdź — powiedziała, otwierając szerzej.

Iwona przekroczyła próg, zrzuciła buty na wysokich obcasach, poprawiła przed lustrem włosy i zwróciła się do Haliny:

— Nie spodziewałaś się? A ja tu jestem. — Iwona sięgnęła po kapcie Szymona, ale Halina wyjęła z szafki gościnne klapki. Były za małe, ale innych nie było.

— No, pokaż, jak żyjesz. — Iwona przeszła do pokoju, rozglądając się bystrym wzrokiem i notując każdy szczegół.

— To u ciebie pałac! Meble importowane, remont… — Iwona spojrzała na Halinę.

Na ułamek sekundy Halina dostrzegła w jej oczach zazdrość i złość. Ale w następnej chwili Iwona znów się uśmiechała, odsłaniając nierówne zęby. Halinie znów przypomniał się sen.

— No proszę. Wyszłaś dobrze za mąż. A mąż gdzie?

— Na działce — niechętnie odparła Halina.

— I działka macie? To wy burżuje — przeciągnęła Iwona tonem, który mówił: *„No, no, zobaczymy”*.

— Po co przyjechałaś? — spytała Halina, tracąc panowanie nad sobą.

— Stęskniłam się. Przecież nie mamy nikogo oprócz siebie — odparła Iwona, nie odwracając się i przyglądając zdjęciu córki z wnukiem. — A to kto? Córka?

Halina nie odpowiedziała.

— A ja jestem sama. Z Miłosławem szybko się rozstaliśmy. Po nim jeszcze dwa razy wychodziłam za mąż. I powiem ci, tamci dwaj niczym się od niego nie różnili. Nie warto było zmieniać — zwierzyła się Iwona.

— Tamtych też komuś odebrałaś? — zaatakowała Halina, nie mogąc się powstrzymać.

— Ale się zmieniłaś, złośnica z ciebie. Kto stare wspomina, temu oko wypłaczą. — Iwona znów się uśmiechnęła, pokazując krzywe zęby. — Nie przyjechałam się kłócić.

— To po co? Postanowiłaś wpaść po latach i spróbować znów mi wszystkiego pozazdrościć? — rzuciła Halina, puszczając emocje wodze.

— Jaka złośnica. A ile córce lat? — Iwona zignorowała jej sarkazm.

— Dwadzieścia osiem.

— To za mąż wyszłaś dwa lata później. Śpieszyłaś się z dzieckiem, żeby ci narzeczonego nie odebHalina podeszła do okna, patrząc, jak oddala się taksówka z Iwoną, i zrozumiała, że nawet teraz, po śmierci siostry, nie odzyska już tego, co zostało między nimi stracone.