Siostry, czyli Cena za Nienawiść…

Siostry, czyli Cena za brak miłości…

Mama uwielbiała aktorkę Magdalenę Zawadzką, dlatego nazwała córkę jej imieniem.

Ojciec odszedł od nich z mamą, gdy Magda miała osiem lat. Życie stało się trudniejsze, ale z drugiej strony skończyły się codzienne kłótnie. Magda była już na tyle duża, by zrozumieć, o co rodzice się sprzeczali.

Mama krzyczała, że ojciec nie może przejść obojętnie obok żadnej spódnicy. Czego Magda nie pojmowała, to dlaczego młode i ładne kobiety godziły się na związki z ojcem, wiedząc, że ma żonę i córkę.

— Mam dość. Nie zniosę twoich bezpodstawnych wyrzutów. Wolę spędzić czas z kolegami niż z tobą — wrzeszczał ojciec i wychodził, trzaskając drzwiami.

Magda cieszyła się, gdy go nie było. Mama nie płakała, nikt nie krzyczał. Poza tym ojciec i tak się nią nie zajmował. Zawsze w pracy, wracał, gdy Magda już spała. W weekendy znikał z przyjaciółmi.

Pewnego dnia rodzice kłócili się wyjątkowo głośno, Magda słyszała brzęk tłuczonego talerza.

— Nic nie znaczymy dla ciebie, nawet córka. Porzucasz nie tylko mnie, ale i ją. Oczywiście, ważniejsze są dla ciebie kobiety…

— To mogę ją zabrać ze sobą — odpowiedział ojciec.

— A twoja nowa żona nie będzie miała nic przeciwko? Ona już ma syna, którym się nie interesuje — rośnie prawdziwy bandyta…

Magda siedziała w swoim pokoju, zakrywając uszy dłońmi. Było jej strasznie. Nagle zapanowała cisza. Ostrożnie odjęła dłonie, ale bała się wyjść. W końcu przyszła mama z opuchniętymi od łez oczami.

— Płakałaś? Nie bój się. — Przytuliła Magdę. Siedziały tak w milczeniu.

— A tata? Odszedł? Do innej cioci?

— Wszystko słyszałaś? Przepraszam, zupełnie o tobie zapomniałam. Poradzimy sobie, prawda? Chcesz herbatę? Z ciasteczkami?

— Chcę.

— Poczekaj tu, posprzątam w kuchni i po ciebie przyjdę — powiedziała mama i wyszła.

Magda jednak nie wytrzymała. Podkradła się pod kuchnię i zobaczyła, jak mama zmiata szczotką odłamki porcelany, płacząc cicho. Wróciła do pokoju bez słowa.

Wakacje spędziła u babci, ojca mamy. Babcia dobrze traktowała ją i mamę, a syna beształa. Magda tęskniła, ale babcia tłumaczyła, że mama potrzebuje czasu, by znaleźć Magdzie nowego ojca.

— Nikogo nie chcę oprócz mamy — upierała się Magda. Mama przyjechała po nią pod koniec sierpnia. Radośnie się witały, Magda nie odstępowała jej na krok.

— Idź, spakuj rzeczy — odesłała ją babcia. Początkowo Magda nie słuchała dorosłych.

— Kiedy powiesz córce? — usłyszała nagle pytanie babci.

— Powiem. Dziękuję za pomoc — wymijająco odparła mama.

— To nic. Nie jesteś winna. Przyjeżdżaj, kiedy chcesz. Może zostawisz Magdę u mnie?

— Nie chcę zostać! Chcę wracać z mamą! — wpadła do kuchni Magda.

Nic nie rozumiała, ale przestraszyła się, że mama ją tu zostawi. Na szczęście wróciły razem do miasta. Teraz mama często się zamyślała, uśmiechając się. Magdzie też robiło się wtedy lżej.

Pewnego dnia mama wróciła z mężczyzną. Podarował Magdzie paczkę cukierków.

— Wujek Tadeusz będzie teraz z nami mieszkał — oznajmiła mama.

W szkole niektóre dziewczyny miały ojczymów. Jedne chwaliły się: „Lepszy niż prawdziwy tata!”, inne narzekały. Magda bała się, że wujek Tadeusz okaże się surowy. Ale kupował jej czekoladę, a mama przy nim promieniała. Mimo to Magda trzymała dystans.

Życie prawie się nie zmieniło. Nie było awantur, tylko mama rzadziej czytała jej na dobranoc.

— Jesteś duża, czytaj sama. Śpij — gasiła światło i wychodziła. Magda słyszała ich rozmowy z wujkiem do późna.

Pewnego dnia mama spytała, czy chce brata czy siostrę.

— Nikogo — odparła Magda.

Ale pół roku później w domu pojawiła się mała, wrzeszcząca Krysia. Mama wciąż ją nosiła. Magda czuła się odtrącona.

— Mama cię kocha, ale Krysia jest jeszcze malutka — tłumaczył wujek Tadeusz.

Magda patrzyła na siostrę w łóżeczku, myśląc, że to obca, jak wujek.

Gdy Krysia podrosła, mama prosiła Magdę, by się nią zajęła. Ku jej zaskoczeniu, polubiła te obowiązki. Lubiła być starsza, ważniejsza.

Nagle wujek Tadeusz zmarł. We śnie. Lekarze stwierdzili zator. Mama pogrążyła się w żałobie. Ocknęła się dopiero, gdy Magda przyniosła Krzyśkę z podbitym okiem z placu zabaw.

— To nie moja wina! — tłumaczyła się Magda. Ale Krysia oskarżyła ją przed mamą. Ta oszalała z gniewu, wyrzucając Magdę z pokoju.

Odtąd mama widziała tylko Krysię. Gdy Magda powiedziała, że czuje się odtrącona, mama odparła:

— Twój ojciec żyje, a Krysia jest sierotą.

— Jaki ojciec? Nigdy go nie widziałam! — krzyknęła Magda.

Na próżno. Miłość mamy należała tylko do Krzysi.

Magda odsunęła się. Poznała chłopaka, Jacka, i wyprowadziła się. Mama nawet się ucieszyła.

Odwiedzała je czasem, przynosząc słodycze. Mama pytała o nią dla pozoru, zaraz przechodząc do opowieści o Krzyśce.

Magda i Jacek wzięli ślub, gdy spodziewała się bliźniaków. Wzięli kredyt na mieszkanie. Nie miała czasu odwiedzać mamy, która też nie garnęła się do kontaktu.

Raz tylko zadzwoniła, skarżąc się, że Krysia zaniedbuje szkołę.

Krysia ledwo dostała się do szkoły pedagogicznej.

— To też dobry zawód — pocieszała Magda.

— Jaka z niej nauczycielka? Pal— Mogłaś mnie kochać tak samo — szepnęła Magda, patrząc na zdjęcie mamy, zrozumiawszy wreszcie, że niektóre rany nigdy się nie zabliźnią.