Siostra, która w dzieciństwie była moim wrogiem

— Nie dotykaj mojej lalki! — wrzasnęła Kinga, wyrywając starszej siostrze porcelanową piękność z złotymi lokami. — Mamo! Ela znów bierze moje zabawki!

— Daj spokój, sknero! — odgryzła sięła ośmioletnia Elżbieta, ale lalkę i tak puściła. — Niech będzie ta twoja księżniczka!

— Dziewczynki, skąd te krzyki od rana! — Jadwiga wyszła z kuchni, ocierając ręce w ścierkę. — Elżbieta, zostaw siostrę w spokoju. Masz własnych zabawek pod dostatkiem.

— Ja mam same stare, a ona nowe! — oburzyła się Ela. — To niesprawiedliwe!

— Bo ja jestem młodsza — oznajmiła z zadowoleniem Kinga, przyciskając lalkę do piersi. — Mama sama mówiła.

Elżbieta zacięła zęby i milczała. Tak, mama naprawdę tak mówiła. I babcia też. I ciotka Ewa. Wszyscy w kółko powtarzali: „Kingusia jest mała, trzeba jej ustąpić”, „Kingusia chorowita, trzeba ją oszczędzać”, „Kingusia taka śliczna dziewczynka”.

A co z Elżbietą? Elżbieta duża, Elżbieta silna, Elżbieta musi rozumieć. Zawsze musi rozumieć i ustępować.

— Idź na śniadanie — powiedziała zmęczona matka. — I zawołaj siostrę.

W szkole Elżbieta starała się zapomnieć o domowych kłopotach, ale nawet tam ścigał ją cień młodszej siostry. Nauczycielka, pani Hanna, często pytała, jak się miewa Kingusia, czy nie choruje, czy wkrótce pójdzie do pierwszej klasy.

— A ty, Elu, pomagasz siostrzyczce przygotować się do szkoły? — zapytała raz po lekcji.

— Pomagam — skłamała Elżbieta.

Naprawdę nie znosiła tych lekcji. Kinga grymasiła, nie chciała uczyć się liter, narzekała, że jest zmęczona. A mama za każdym razem mówiła: „Daj jej spokój, widzisz, że dziecko zmęczone”.

— Kinga, litera „A” nie pisze się tak! — złościła się Ela, ścierając krzywo narysowany zawijas. — Patrz, jak się to robi!

— Nie chcę! — marudziła siostra. — Ręka mnie boli!

— Nic cię nie boli! Po prostu jesteś leniwa!

— Mamo! Ela mnie wyzywa! — wrzeszczała natychmiast Kinga.

I mama, rzecz jasna, beształa Elżbietę. Zawsze beształa Elżbietę.

Gdy Kinga poszła do szkoły, Ela miała nadzieję, że siostra wreszcie zrozumie, jak to jest uczyć się, starać, dostawać dwóje i tróje. Ale gdzie tam. Kinga uczyła się lekko, zbierała same szóstki, a nauczyciele ją uwielbiali.

— Jaka twoja siostra jest zdolna! — zachwycała się wychowawczyni Eli. — Prawdziwa prymuska. A ty powinnaś się u niej uczyć, jak się przykładać.

Elżbieta milczała, zaciskając pięści. Co tu powiedzieć? Że Kinga nie jest zdolna, tylko miała szczęście? Że wszystko przychodzi jej łatwo, bez wysiłku? Podczas gdy ona musiała kuć nocami, żeby dostać choć czwórkę?

W domu też nie było spokoju. Kinga rosła na prawdziwą piękność — jasnowłosą, niebieskooką, o delikatnej cerze. Sąsiadki aż piszczały na jej widok: „Oj, jaka laleczka! Jak aniołek!”.

A Elżbieta? Elżbieta była zwyczajna. Nie piękność, nie brzydula — przeciętna dziewczyna z kasztanowymi włosami i szarymi oczami. Takich — miliony.

— Nasza Kingusia będzie aktorką — marzyła mama, czesząc córce włosy. — Albo modelką. Z taką urodą grzech nie skorzystać.

Elżbieta udawała, że nie słyszy, ale każde słowo bolało jak nóż w sercu. Wychodzi na to, że jej uroda to żaden grzech? Wychodzi na to, że z niej nic dobrego nie wyrośnie?

— A ja zostanę lekarzem — powiedziała cicho któregoś dnia.

— Lekarzem? — zaskoczyła się mama. — Cóż, jak się uda. Trzeba się jednak uczyć.

„Jak się uda”. Nie „na pewno zostaniesz” czy „dasz radę”, tylko „jak się uda”. Jakby mama wcale w nią nie wierzyła.

Tymczasem Kinga rosła i piękniała. W liceum już za nią łazili chłopcy. Kokietowała, robiła słodkie oczy, dostawała prezenty i kwiaty. Elżbieta obserwowała to z goryczą i zazdrością.

— Patrz, jakie kolczyki dostałam od Krzysia! — świergotała Kinga, kręcąc się przed lustrem. — Mówi, że pasują do koloru oczu!

— Ładne — przecedziła przez zęby Elżbieta.

A przecież i ona marzyła, żeby ktoś jej dawał prezenty, mówił komplementy. Ale kto by zwracał uwagę na szarą myszkę, gdy obok świeci takie piękno?

— Ela, czemu taka kwaśna? — spytała Kinga, wyczuwając nastrój siostry. — Chcesz, też ci kolczyki kupię?

— Nie trzeba — odcięła Elżbieta.

Nie chciała jałmużny. Nie chciała litości. Chciała, żeby ktoś ją samą zauważył, docenił docenił, pok
I tak odtąd już zawsze wspierały się wzajemnie, tworząc więź silniejszą niż wszystkie dawne urazy.