Silniejsi niż śmierć

*Silniejsza niż śmierć*

Renata otworzyła oczy. Zegar na ścianie wskazywał wpół do ósmej, a obok niego wisiało zdjęcie męża z czarną wstążką w rogu. Tak zaczynał się każdy jej poranek. Spoglądała na zegar, potem na uśmiechniętego męża. Albo odwrotnie. „Dzień dobry, kochanie!” — tak witał ją dawniej. Tyle że nie mógł już pocałować, jak kiedyś.

***

Po dziewięciu dniach, przed wyjazdem, córka zdjęła żałobną wstążkę z portretu. Gdy Renata obudziła się rano i zobaczyła ramkę bez wstążki, pomyślała, że śmierć męża to tylko zły sen.

Wyszła do kuchni, gdzie córka smażyła racuchy.

— Tata już wyszedł do pracy? — spytała.

Córka gwałtownie się odwróciła i wpatrzyła w nią zmieszana.

— Mamo, straszysz mnie. Po pierwsze, dziś sobota, a po drugie… Tatę wczoraj pochowaliśmy. Nie pamiętasz?

Renata ciężko opadła na krzesło.

— Zdjęłaś wstążkę z portretu? Myślałam, że…

Zaczęła płakać. Żal znów przygniótł ją jak kamienna płyta, aż zabrakło powietrza. Córka podeszła, przykucnęła przed nią i zajrzała w oczy.

— Mamusiu, wybacz. Zaraz zawieszę ją z powrotem. Nie pomyślałam…

Gdy Renata wróciła do pokoju, portret znów miał żałobną wstążkę. Nie było lżej. Wręcz przeciwnie. Lepiej sen i złudzenie niż okrutna prawda. Nie powiedziała tego jednak głośno.

— Może pojedziesz ze mną? Odwiedzisz nas na jakiś czas, odetchniesz? — zaproponowała córka.

— Nie martw się, ze mną wszystko w porządku. Nie zwariowałam. Po prostu… gdy zobaczyłam zdjęcie bez wstążki, tak bardzo chciałam, żeby to był koszmar. Zostanę tutaj. „Z tatą” — chciała dodać, ale uznała, że to tylko przestraszy córkę jeszcze bardziej.

— Nie martwię się, tylko proponuję.
— Martwisz się — odparła Renata.
— Nie gniewaj się, mamo.

Córka wyjechała, obiecując dzwonić codziennie. Wyszła za mąż za kolegę z roku i przeprowadziła się do jego rodziców do Poznania. Podobało jej się tam.

***

Minęło osiem miesięcy, a ból nie osłabł. Renata nauczyła się z nim żyć. Weszła do łazienki, odkręciła kran. Na suficie mignęła i zgasła kolejna żarówka. „W sumie lepiej — pomyślała, zmywając z twarzy resztki snu. — Przy słabym świetle moje odbicie w lustrze nie wygląda tak przerażająco.”

Drzewa i krzewy na podwórku otulała zielonawa mgiełka pękających pąków. Gdzieniegdzie, po słonecznej stronie, przebijały się pierwsze listki. Niebo zasnuły chmury.

Renata odeszła od okna, postawiła pustą filiżankę po kawie w zlewie i zaczęła się ubierać. W weekendy często jeździła na cmentarz, zwłaszcza gdy stopniał śnieg i ziemia wyschła. Dziś mijało dokładnie osiem miesięcy od śmierci męża. Te osiem miesięcy zlało się w jeden długi dzień smutku.

Przed bramą cmentarza kobiety sprzedawały żywe i sztuczne kwiaty. Renata wybrała te pierwsze. Po ośmiu miesiącach grób męża zniknął wśród nowych nagrobków. Zebrała zwiędłe kwiaty, położyła świeże, poprawiła wstążki na wieńcach, pogładziła zdjęcie męża. Wyblakło już na słońcu, jego twarz powoli znikała. Następnym razem przywiozę nowe zdjęcie i włożę je pod szkło. Latem miała przyjechać córka z zięciem, wtedy postawią pomnik…

Ksiądz na pogrzebie powiedział, że u Boga wszyscy żyją. Te słowa utkwiły jej w głowie jak iskierka nadziei. Może dlatego ciągnęło ją na cmentarz. Wydawało jej się, że tu silniej czuje obecność męża. Nie pod ziemią, lecz gdzieś wysoko. Mówią przecież, że dusza wraca do nieba, do Królestwa Niebieskiego…

— Cześć. Masz teraz więcej towarzystwa. Wokół mnie też jest mnóstwo ludzi, a i tak czuję się bez ciebie samotna. Córka dzwoni codziennie. Wszystko u niej dobrze. Pamiętasz, jak namawiałeś ją, żeby nie wychodziła za Tomka? Są szczęśliwi, kochają się.

Wyobraź sobie, myślała, że jest w ciąży, ale test pokazał tylko opóźnienie. Ucieszyła się i zasmuciła jednocześnie. Nie chce jeszcze dzieci. Obiecała, że jeśli urodzi się chłopiec, da mu twoje imię. Nie masz nic przeciwko?

Bardzo za tobą tęsknię. Wszystko mi z rąk leci. Tyle naczyń potłukłam. Twoją ulubioną filiżankę też. Wybacz. Chciałam ją schować. Po co w ogóle po nią sięgnęłam? Wczoraj rozsypałam herbatę. W sklepie ciągle zostawiam produkty w koszyku. Niedawno świeże ogórki. Córka mówi, że karmię całe osiedle. W pracy też kiepsko. Ciągle się mylę, lada chwila mnie zwolnią. Żarówki w łazience się przepaliły. Kupiłeś zapasowe? Nie znalazłam.

Na głowę spadło kilka kropel.

— Zaczyna padać. Chyba wszystko ci już powiedziałam. Niedługo znów przyjadę. Do szybkiego zobaczenia, kochanie. — Jeszcze raz pogładziła zdjęcie, otarła łzy i odeszła, omijając świeże groby.

Autobus kazał długo czekać, Renata przemokła i zmarzła. Nie chciało jej się wracać do pustego mieszkania.

Pod samymi schodami klatki stała ciężarówka z otwartymi drzwiami. Przenosiciele wyciągali z niej kartony, meble, worki i znosili do windy. Sąsiadka stała na wąskim przejściu i krzyczała, że nie da się przejść. Mężczyźni milczeli, sapiąc pod kolejnymi pudłami.

— Dzień dobry. Wie pani, do którego mieszkania wprowadzają się nowi lokatorzy? — spytała Renata.

— Dzień dobry, Renatko. Numeru nie znam, szóste piętro. Kowalscy sprzedali mieszkanie już zimą, dom kupili. Ty chyba z siódmego? Więc pod tobą będą mieszkać. No ale ja do sklepu lecę, wnuczka sama w domu… — Ledwo wyminęły się między stosami kartonów.

Renata wjechała windą na swoje piętro, otworzyła drzwi. Powitała ją przytłaczająca cisza. Rozebrała się, poszła do kuchni i od razu wdepnęła w kałużę.Życie okazało się silniejsze niż śmierć, a nowy rozdział czekał już za progiem, gotowy na kolejne, choć niepewne jeszcze, słowa.