Siedzę w domu, tracąc czas

Dzisiaj znów miałam ten sam dzień, jakby w kółko odtwarzana ta sama płyta.

„Mamo, chodź pobawić się w samochody, obiecałaś…” – pięcioletni Kacper wsunął się do kuchni, patrząc na mnie tymi swoimi wielkimi, niebieskimi oczami. Patrzyłam najpierw na niego, potem na stertę brudnych naczyń i kurczaka, który czekał cierpliwie na deskce do krojenia. Znów spojrzałam na synka. Stał i wpatrywał się we mnie, czekając na odpowiedź, choć bardziej brzmiało to jak błaganie.

„Kacperku, jeszcze troszkę poczekaj, mama zaraz przyjdzie, dobrze?” – powiedziałam cicho, bo sama nie wierzyłam w to „zaraz”.

„Znowu tak mówisz! Zawsze tak mówisz, a potem nie przychodzisz! Nie chcę bawić się sam! Nie chcę!” – krzyknął i pobiegł do pokoju.

Od krzyku obudziła się mała Zosia i natychmiast dała o tym znać głośnym płaczem. Usiadłam na krześle, objęłam głowę rękami, tak jakbym chciała zatkać uszy. Zamknęłam oczy na chwilę.

…Zawsze chciałam dzieci i kocham je nad życie. Ale w tej chwili marzyłam tylko o tym, żeby być sama. Gdzieś, gdzie nie ma tych wiecznych sprzątania, gotowania, pieluch, logopedy, spacerów, wieczornych kąpieli, kolacji, bajek na dobranoc…

Wiele kobiet żyje tak samo, ale większość ma babcie, dziadków, mężów, którzy pomagają. U mnie sytuacja wygląda inaczej. Moi rodzice mieszkają tysiąc kilometrów stąd, teściowa pracuje i zajmuje się sobą – nie ma czasu na wnuki. A mąż, Piotr, prawie zawsze wraca z pracy, gdy dzieci już zasypiają. Zjada kolację, siada przed komputerem albo telewizorem. Pomocy – zero. Ostatnio nasze relacje stały się napięte, bolesne, jakby między nami rosła niewidzialna ściana.

„Maaaamo…” – rozległ się przeciągły głos półtorarocznej Zosi.

„Idę, córeczko, idę!” – odkrzyknęłam i pośpieszyłam do pokoju dziecięcego.

Zajęłam się dziećmi, zrobiłam małe porządki. Po obiedzie Kacper miał zajęcia z logopedą. Gdy był na terapii, ja z Zosią poszłyśmy na plac zabaw.

Wróciłyśmy pod wieczór. Wykąpałam dzieci, nakarmiłam je kolacją. Sama nawet nie jadłam, tylko napiłam się herbaty. Potem posprzątałam po nich, spojrzałam na kurczaka i wydałam wyrok – „nie zdążę”. Żeby nakarmić męża, postanowiłam ugotować pierogi.

Piotr wrócił około dziewiątej. Już przywykłam, że mój mąż często wpada w zły humor.

„Jestem! Nikt mnie nie wita?” – krzyknął z przedpokoju.

„Piotrek, nie krzycz, proszę, Zosię już ułożyłam spać…” – mówiłam spokojnym, łagodnym głosem, żeby go nie denerwować.

„No tak! Witaj, rodzinny dom! Wracam, a tu tylko cisza!” – burknął i poszedł do łazienki umyć ręce.

Nakryłam do stołu – nałożyłam pierogi, osobno postawiłam śmietanę i posiekaną pietruszkę. Zagotowałam wodę na herbatę, pokroiłam chleb.

„Ola, znowu pierogi z promocji kupiłaś i teraz będę je jadł, aż się nie skończą?” – spytał z przekąsem Piotr.

„Piotrek, dzisiaj jeszcze pierogi, a jutro, jak obiecałam, usmażę kurczaka” – odpowiedziałam przepraszająco.

„To ostatni raz. Jutro już nie jem! W poniedziałek były pierogi i dzisiaj to samo!” – zirytował się i zaczął jeść.

Nawet nie spytał, czy dziś coś jadłam. Ostatnio w ogóle przestał się mną interesować.

„Piotrek, oderwij się na pięć minut od telefonu. Opowiedz, co u ciebie w pracy?”

„Co tam praca – jak zawsze. Jestem zmęczony, a ty jeszcze chcesz, żebym o tym w domu opowiadał!” – rzucił ostro i znów wpatrzył się w ekran.

„No to smacznego, idę sprawdzić dzieci.”

„Idź” – odparł sucho.

Ułożyłam dzieci, zgasiłam światło i wróciłamOtworzyła szufladę, wyjęła stary pamiętnik i zaczęła pisać: „Dzisiaj w końcu zrozumiałam, że moje szczęście nie zależy od niego – zależy tylko ode mnie.”