Serhij kupił najpiękniejszy bukiet kwiatów i wyruszył na randkę – w doskonałym nastroju stał przy warszawskiej fontannie, trzymając bukiet w dłoni. Lecz nigdzie nie było widać Lesi. Rozejrzał się, zadzwonił do niej, ale nikt nie odebrał. „Może się spóźnia”, pomyślał i spróbował ponownie. Tym razem Lesia odebrała, lecz nagle wypaliła: „Między nami wszystko skończone! Wszystko przez ten bukiet!” – „O co chodzi z bukietem?” – zdumiał się Serhij, nie rozumiejąc niczego.

Seweryn kupił najpiękniejszy bukiet kwiatów, trzymał go kurczowo i podążał na spotkanie, które miało otworzyć przed nim nowe rozdziały. Stał przy zabytkowej fontannie na Starym Rynku w Poznaniu, a powietrze wokół miało zapach piwonii i rozmokłej kostki brukowej, jakby w mieście długo padał deszcz, choć tego dnia niebo było czyste. Kasia jednak nigdzie nie było. Seweryn zadzwonił do niej machinalnie, a telefon miękko rozbrzmiewał po drugiej stronie rzeczywistości, gdzie nikt nie podnosił słuchawki.

Może się spóźnia pomyślał z dziwną pewnością, po czym zadzwonił ponownie. Tym razem Kasia odebrała.

Gdzie jesteś? Już czekam!

To koniec między nami rzuciła nagle Kasia, a jej głos zabrzmiał jak echo w pustym kościele.

Jak to? Dlaczego?

Przez twój bukiet usłyszał odpowiedź, z taką logiką, jakiej nie sposób ogarnąć we śnie.

Ale co z nim? zapytał, całkiem zagubiony w tej mgławicy sensów.

Jeszcze tego ranka Seweryn długo błąkał się między regałami kwiaciarni na Jeżycach. Bordowe róże, żółte tulipany, białe lilie, pelargonie w doniczkach, kompozycje majaczące na półkach jak małe lasy. Przypominał sobie rozmowy z Kasią, sprzed tygodni, sprzed miesięcy, a może z poprzedniego życia. Wtedy mówiła mu coś o kwiatkach, ale z treści tej rozmowy został mu tylko lekki powiew zapomnianej melodii.

Pamiętał, że jedne kwiaty Kasia uwielbia, nad innymi przechodzi zupełnie obojętnie a niektórych wręcz nie znosi. Mówiła to gdzieś pod koniec długiego wieczoru w kawiarni, kiedy Sewerynowi plątał się język od prosecco i od zachwytu nad jej prostymi, polskimi rysami.

Zazwyczaj bywał wygadany. Tego dnia milczał i chłonął każdą fałdkę światła ze skóry Kasi, każdy łuk pełnych warg i dołeczek na policzku. Zakochanie musiało wyglądać jak ten sen.

Czy to naprawdę takie ważne, jakie kwiaty? Przecież najważniejsze jest, że jest piękny wieczór. A on jest gotów zanurzyć się w ten wieczór razem z Kasią.

Proszę spojrzeć, jakie gerbery! Przebił się do niego głos kwiaciarki. To rzadki okaz, nie sezon na nie.

Czas mijał nieubłaganie. Musiał w końcu podjąć decyzję.

Nagle zadzwonił telefon matka, ostatnio dzwoniła za często. Głos z drugiej strony brzmiał ciepło i sennie, jakby pochodził z innej opowieści.

Semana, przyjedziesz w weekend? Babcia czeka, spogląda w okno.

Nie, mamo, mam sprawy

Oj, babcia ciągle wypatruje na ulicę i pyta o ciebie

Przepraszam, mamo, naprawdę mam dużo na głowie

Matka żyła z babcią w maleńkiej wsi pod Kaliszem. Seweryn czuł już drobną irytację przecież nie rzuci wszystkiego i nie zostanie tam na tydzień.

A jednak myśli krążyły wokół innej sprawy tej dzisiejszej, znajomości świeżej jak poranna mgła i gorącej jak płomień, który nie do końca można było zrozumieć. Jeśli randka się uda może zaprosi Kasię na weekend nad Gopło, gdzie nad wodą stoi cichy ośrodek.

Matka bardzo chciała, by syn ułożył sobie życie, cokolwiek to znaczyło w tej śniącej przestrzeni.

Tylko żeby sobie przypomnieć, które kwiaty Kasia kocha najbardziej? Czemu pamięć jest taka płynna, taka ulotna?

Kwiaciarka już nie mówiła nic, śniła na jawie za ladą, patrząc na Seweryna miotającego się wśród kwiatów jak na potańcówce w remizie.

Chyba coś było o kolcach róż Może nie brać róż? pomyślał sennie.

Wybrał bukiet z różowo-białych gerberów. Ot, taki bukiet, gest i nic więcej. Czas naglił, musiał wracać do pracy, bo lunch się kończył.

Spotkanie umówili na przy fontannie. Szef przypadkowo zatrzymał go przed samym wyjściem z biura.

Zadzwonił do Kasi: Spóźnię się! i wyłączył dźwięk w telefonie. W czasie narady znów dzwoniła matka bezgłośnie i niecierpliwie, jakby jej głos był tylko złudzeniem.

Później z impetem ruszył na spotkanie, serce waliło we śnie jak senny zegar, który nie liczy już czasu.

Przy fontannie nie było Kasi. Przeszedł kilka kroków wokół, wybrał jej numer, a słuchawka była równie nieuchwytna, jak cel jego udanego wyboru kwiatów.

Usiadł na ławce. Może ona też się spóźnia. Myśli wróciły do matki ale nie oddzwaniał, bo czuł, że to może zakłócić sen. Czekał jakby na sygnał zza mgły.

Po dziesięciu minutach zadzwonił ponownie. Tym razem odebrała.

Kasia, gdzie jesteś? Już czekam na ciebie.

Wiem, widzę cię z kawiarni naprzeciwko na piętrze.

Naprawdę? szukał jej oczami w oknach jak we śnie, ale nie widział. Zejdziesz, albo…

Spóźniłeś się ucięła cicho.

Przepraszam, ale dzwoniłem, szef mnie zatrzymał

I bukiet rzuciła.

Co bukiet? nie rozumiał.

Nawet nie pamiętasz, jakie kwiaty kocham!

Kasiu, po prostu nie było… tych Trafiłem na te gerbery…

Róże! Powtarzałam tyle razy, że kocham róże. Są wszędzie! Zawsze mówiłam, że róże! A ty…

Naprawię to! Już idę do ciebie

Wszedł do środka. Kasia siedziała przy końcu sali z twarzą odwróconą do okna. Seweryn delikatnie podszedł i położył bukiet na stole, bez entuzjazmu, jakby chciał, by kwiaty same przemówiły za niego.

Kasia nie spojrzała nawet na bukiet. Seweryn starał się czarować słowami, lecz w śnie nawet najpiękniejsze zdania bywają oślizgłe i kruche jak płatki kwiatów pod butem.

Nastrój się jednak rozjaśnił, ściszony śmiech, łyk kawy i już wychodzili. Ale na bukiet Kasia nie spojrzała. Przybiegła kelnerka młoda, wesoła, jakby świeżo wyśniona przez innego marzyciela.

Zapomnieliście bukietu powiedziała, patrząc wyzywająco.

To dla pani! odpowiedział Seweryn, uśmiechając się przez sen.

Dziękuję szepnęła kelnerka z błyskiem w oku, a Kasia znowu się zasępiała.

Kasiu, kupię ci jeszcze ogromny bukiet róż!

Daj spokój wymruczała mam dziś już dość kwiatów.

Schodzili po kręconych schodach, złudzenie przytłumiało dźwięki, a Seweryn czuł się pogubiony i odrzucony.

Znów telefon od matki niczym sygnał z innego świata.

Przepraszam, chyba znowu nie trafiłam w moment?

Kasia nie słyszała.

Nie, mamo, to dobry moment. Przyjadę. Przyjadę jutro.

Tego wieczoru rozeszli się lekko, nie obiecując sobie niczego. I tak już wiedział, że nie zobaczy Kasi więcej.

A następnego dnia gnał przez znajome pola, gdzie kolorowe maki, chabry i rumianki kładły się do stóp po horyzont. Wiatr gonił barwy, a on zszedł z drogi i wszedł prosto w ten łąkowy ocean.

Jak kwiaciarka we śnie wybierał te kwiaty, których dotyk i zapach znał od dziecka.

Wiedział: ci, do których jedzie, zrozumieją ten wybór. Tym razem nie mógł się pomylić.

W domu pod Kaliszem podzielił bukiet na dwie części.

Mama ucałowała go serdecznie w oba policzki, babcia…

Babcię podtrzymano, by mogła choć na chwilę usiąść prosto. Drżącymi dłońmi ujęła bukiet, powoli prześlizgiwała po nim ręką, wzrok już nie nadążał.

Jak długo nie dostawała już kwiatów!

Zanurzyła twarz w bukiecie, głęboko, jakby chciała wciągnąć przez skórę aromaty młodych lat, zroszone dnie młodości, przesiąknięte zapachem pola i dzieciństwa. Czuła znowu, że życie jest jasne, teraz, bo jej wnuk żyje tą samą tęsknotą.

Seweryn usiadł przy jej kolanach, głowę złożył na jej drżącym udzie, a ona głaskała go, uważając, żeby nie uszkodzić kwiatów, które ściskała tak, jakby ich miała nigdy nie wypuścić.

Leżał tam i myślał, że jeszcze spotka dziewczynę podobną do tych dwóch najdroższych mu kobiet. Że zrozumie, jak kochać, zanim przeminą kolejne sny. Najważniejsze, żeby rozpoznać to na czas.

Babcia długo nie chciała oddać kwiatów mamie.

Poczekaj… Najpierw wody… Ze studni… Do szerokiego wazonu… Ostrożnie… Postaw tu… Będę patrzeć…

Wnuk przyniósł kwiaty.

Tych kwiatów wszędzie pełno. Ale te… Te były najlepsze, bo od wnuka, jak ze snu.