Serhij kupił najpiękniejszy bukiet kwiatów i pełen entuzjazmu ruszył na randkę. Przy fontannie w cen…

Dawno, dawno temu Paweł kupił najpiękniejszy bukiet kwiatów, jaki miał w rękach, szykując się na randkę. Pełen nadziei i odświętnego nastroju, stanął przy fontannie na rynku w centrum miasta, ściskając bukiet. Alicji nie było widać. Rozejrzał się i sięgnął po telefon, wybrał jej numer. Nikt nie odebrał. Może się spóźnia pomyślał i spróbował jeszcze raz. Tym razem odebrała. Już jestem na miejscu, a ty gdzie? zapytał od razu. Między nami koniec powiedziała nagle Alicja. Co? Dlaczego? zaniemówił Paweł. Przez te twoje kwiaty! padła niespodziewana odpowiedź. Co z nimi nie tak? chłopak zupełnie nie rozumiał.

Jeszcze kilka godzin wcześniej pałętał się nerwowo po kwiaciarni. Purpurowe róże, żółte tulipany, białe lilie, kwiaty w donicach i wazonach, kompozycje pełne fantazji i finezji wybór przyprawiał o zawrót głowy. A Paweł tylko stał i nie mógł się zdecydować.

Przypominał sobie rozmowę z Alicją o kwiatach, ale jej treść zlewała się w całość i trudno było przywołać szczegóły. Coś na pewno wspominała, że pewnych nie lubi w ogóle, a inne uwielbia mogłaby patrzeć na nie bez końca. Ale wtedy, podczas ich pierwszego spotkania, mówiła tak dużo, a Paweł był zachłyśnięty nowością znajomości, winem musującym wypitym w kawiarni i samą Alicją.

Zwykle był bardzo wygadany, lecz tamtego popołudnia jedynie kiwał głową i podziwiał delikatną urodę dziewczyny jej długie proste włosy, smukłą szyję i urocze dołeczki na policzkach. Może to właśnie było zauroczenie?

Kogo obchodziło wtedy, co mówiła Wieczór był cudowny.

Teraz jednak, im bardziej się starał, tym trudniej było mu sobie przypomnieć, które z kwiatów były jej ulubionymi.

Proszę spojrzeć na nasze gerbery! Tak pięknych nie znajdzie pan nigdzie właśnie teraz nie sezon! Specjalna odmiana zachęcała sprzedawczyni.

Paweł wiedział, że czas go goni. Musiał podjąć decyzję.

I jak zwykle, w najmniej odpowiedniej chwili, gdy już miał wybrać, zadzwoniła mama. Ostatnio potrafiła dzwonić co chwilę.

No i co, Pawle, nie możesz się zdecydować? Przecież dziś piątek, może podskoczysz na weekend do domu?

Nie, mamo, mam sporo spraw

Babcia już się niecierpliwi, czeka i w okno patrzy, pyta czy przyjedziesz.

Mamo, wybacz, naprawdę dużo obowiązków

Szybko się pożegnał. Mama już po raz kolejny prosiła go, by wrócił do rodzinnej wsi, gdzie mieszkała razem z babcią. Paweł zaczynał być tym przytłoczony miał swoje sprawy.

A tych spraw było sporo zwłaszcza związanych z nową znajomością, o którą tak się starał. Marzył, planował, robił wszystko, by te marzenia się spełniły.

Jeśli dziś randka wypadnie dobrze, może jutro zaprosi Alicję za miasto znał przytulne miejsce nieopodal, w ośrodku wypoczynkowym.

Zresztą mama od dawna namawiała go, by zajął się wreszcie życiem prywatnym, więc czemu nie?

Gdyby tylko potrafił sobie przypomnieć, które kwiaty Alicja lubi! Co za pamięć!

Zresztą, czy to aż takie ważne te damskie upodobania?

Sprzedawczyni już się znużyła i tylko obserwowała jego wahania.

Chyba coś mówiła Alicja o kolcach na różach Może lepiej nie brać róż! myślał.

Powędrował więc z bukietem dużych, biało-różowych gerber. W końcu to tylko wyraz uwagi, gest. Musiał się spieszyć do pracy przerwa obiadowa chyliła się ku końcowi.

Spotkali się pod nową miejską fontanną. Paweł nieco się spóźniał szefostwo zatrzymało go na niespodziewanym zebraniu. Wyglądało, że szykuje się dla niego awans.

Zadzwonił, uprzedził Alicję o poślizgu i wyciszył telefon. W trakcie zebrania mama znowu dzwoniła tym razem już nie odebrał.

Potem, pędem pobiegł na spotkanie. W doskonałym humorze zaparkował w pobliżu i niemal biegiem zbliżył się do fontanny z gerberami w ręku.

Alicji nie było. Rozejrzał się, przeszedł przez rynek i zadzwonił do niej cisza.

Usiadł na ławce. Może ona także się spóźnia. Przyszło mu do głowy, że znowu nie oddzwonił do mamy ale nie wybrał jej numeru, bo przecież mógłby za chwilę zadzwonić do niego Alicja. A dzwonka nadal nie było. Po dziesięciu minutach sam do niej zadzwonił.

Tym razem odebrała.

Alicjo, gdzie jesteś? Czekam na ciebie.

Wiem. Siedzę w kawiarni naprzeciwko, na piętrze i widzę cię od dawna.

Naprawdę? Paweł przeszukiwał okna długiego budynku kawiarni, ale dostrzec jej nie potrafił. Może zejdziesz? Albo

Spóźniłeś się, Pawle przerwała mu.

Wiem, Alicjo, przepraszam. Ale przecież dzwoniłem, szef mnie zatrzymał

I te kwiaty!

Co nie tak z kwiatami? nie zrozumiał Paweł.

Nawet nie pamiętasz, jakie lubię!

Alicjo, naprawdę nie było innych!

Róż? Tak trudno pamiętać, że lubię róże? Są wszędzie! Tyle razy opowiadałam ci o moich ukochanych różach A ty

Poprawię się Zaraz przyjdę, znajdę cię.

Paweł wszedł do środka kawiarni. Alicja siedziała na końcu, odwrócona do okna.

Podeszedł nieśmiało, nie śmiejąc już wręczać bukietu, położył go na stoliku. Nawet nie spojrzała.

Zazwyczaj był rozmowny i dziś także, czując się winny, próbował uratować sytuację swym urokiem.

Miał wrażenie, że udało mu się choć trochę. Alicja zaczęła się znowu uśmiechać.

Wypili po kawie i ruszyli do wyjścia. Alicja nie spojrzała na bukiet:

Zostawił pan bukiet dogoniła ich młoda, miła kelnerka.

Proszę, niech pani weźmie odparł Paweł z uśmiechem.

O! Dziękuję dziewczyna była zaskoczona, ale wyraźnie ucieszona.

A Alicja znowu przygasła.

Alicjo, zaraz kupię ci wielki bukiet róż!

Dziękuję syknęła już nie trzeba. Dziś mam już dość kwiatów.

Schodzili po schodach. Paweł szedł za obrażoną dziewczyną. I znowu telefon od mamy.

Przepraszam, znowu chyba nie w porę?

Alicja tego nie usłyszała.

Nie, mamo, bardzo w porę. Przyjadę. Jutro przyjadę.

Tego wieczora z Alicją rozstali się bez żalu. Paweł już rozumiał więcej się nie spotkają.

A następnego dnia pędził już przez znajome pola. Tam, aż po horyzont, rozciągało się bezkresne bogactwo barw. Wszystko tętniło życiem, pachniało, wirowało na wietrze.

Paweł zatrzymał się i zszedł w ten wielobarwny ocean. Niczym troskliwa kwiaciarka wybierał spośród polnego kwiecia te, które do niego przemawiały.

Wiedział tym razem na pewno się nie pomyli. Tam, dokąd jechał, zawsze cieszyli się z jego wyborów.

Gdy przekroczył próg rodzinnego domu podzielił bukiet na dwie części.

Mama całowała go w oba policzki, promieniejąc szczęściem, a babcia

Babci pomogli wstać. Drżącymi rękoma ujęła bukiet, przetarła go dłonią, niemal niedowidząc.

Jak dawno nie miała podarowanych kwiatów!

Utonęła twarzą w bukiecie, wchłaniając zapach młodości, gdzieś ukryty w zakamarkach pamięci, a teraz, budzony przez powiew wiatru i polny aromat, wrócił i ożywił duszę.

Nie były to tylko wspomnienia, lecz ożywienie jasnych i płynących z głębi serca uczuć, pragnienia pięknego, co wracało poprzez kwiaty.

Jak dobrze! Życie trwa, życie trwa w jego wnuku.

Paweł usiadł przy babci, położył głowę na jej kolanach. Babcia głaskała go, ostrożna, by nie pognieść kwiatów, które tuliła do piersi

Paweł leżał i myślał, że kiedyś na pewno spotka dziewczynę podobną do tych dwóch najważniejszych kobiet w jego życiu. A wtedy będą się kochać tak, jak kochali się jego dziadkowie i rodzice. Trzeba tylko umieć to poczuć w porę.

Babcia długo nie chciała oddać kwiatów swojej córce.

Zaczekaj Najpierw nalej wody najlepiej ze studni weź szeroki wazon delikatnie postaw tu będę patrzeć

Wnuk przyniósł kwiaty.

Kwiaty, których wokół całe mnóstwo, ale te Te były najpiękniejsze. Te dał jej wnuk.