Serce kota dudniło głucho w piersi, myśli się rozpraszały, a dusza bolała. Co takiego się wydarzyło,…

Serce kota tłukło się jak u młodego perkusisty, myśli skakały w różne strony, dusza cierpiała. Co mogło się wydarzyć, że pani oddała go obcym ludziom, dlaczego go zostawiła?

Kiedy na parapetówkę Zuzannie podarowano zupełnie czarnego brytyjczyka, przez kilka minut stała niczym sklepowa ekspedientka w szoku przy promocji w Biedronce.

Skromne, wyczekane mieszkanie dwupokojowe na warszawskim Bemowie, za które z olbrzymim trudem uzbierała złotówki i kredytowa ratę, wciąż nie przypominało katalogu IKEA. Do tego pojawiały się drobne życiowe zgryzoty, wymagające jej uwagi.

I ten kociak. Ocknąwszy się, spojrzała w bursztynowo-żółte oczy futrzaka, westchnęła, uśmiechnęła się lekko i zapytała tego, co przyniósł gościa:

To kot czy kocica?

Kot!

Dobra, kot, będziesz Filemonem zwróciła się do kociaka.

Ten otworzył paszczę na trzy zęby i pokornie wymiałczał: Miau.

*****
Okazało się, że brytyjczyki to całkiem przyjemne stwory. Już trzeci rok Zuzanna i Filemon żyli w wyjątkowej harmonii. Co więcej, z czasem wyszło na jaw, że Filemon ma miękkie serducho i duszę wielką jak pierogi na Wigilię.

Czekał na Zuzannę po pracy niczym na pociąg PKP, grzał ją nocą, oglądał z nią seriale przytulony pod bokiem, biegał za nią jak cień podczas sprzątania i zawsze gotowy do kolacji.

Życie z kotem nabrało kolorów jak Neon na Marszałkowskiej. Miło mieć kogoś, kto wraca do domu, z kim można się pośmiać albo pogadać o smutkach. No i najważniejsze rozumiał ją zanim jeszcze skończyła zdanie.

Wydawałoby się, pełnia szczęścia, ale…

Ostatnio Zuzanna zaczęła odczuwać ból w prawym boku. Na początku myślała, że to przez niewygodną pozycję na kanapie, potem obwiniała pierogi z mięsem z baru mlecznego. Ból narastał do tego stopnia, że Zuzanna ruszyła do lekarza.

Diagnoza jak z horroru i ten wieczór przepłakała, zakopana w poduszce. Filemon, wyczuwając napięcie, przytulił się cichutko i próbował ją uspokoić melodyjnym mruczeniem rodem z filharmonii.

Nawet nie zauważyła, kiedy zasnęła przy tym mruczeniu. Rano, pogodzona z losem, postanowiła nikomu z bliskich nie mówić o chorobie nie chciała litości, głupawych rad i dopytywania, kto poda rosół na wzmocnienie.

W głębi duszy tliła się nadzieja, że lekarze wygrają bój z chorobą. Zaproponowano jej leczenie, które mogło poprawić stan.

Zaczęła się zastanawiać, co zrobi z kotem. Pogodzona z ewentualną tragedią, postanowiła znaleźć Filemonowi nowy dom i dobrych ludzi.

Dodała ogłoszenie na OLX, informując, że oddaje rasowego kota w dobre ręce.

Pierwszy, który zadzwonił, zapytał, czemu się rozstaje z dorosłym kotem. Zuzanna sama nie wiedząc czemu wypaliła, że będzie mamą i nagle dostała alergii na kocią sierść.

Po trzech dniach Filemon w transporterze i z wyprawką ruszył do nowych właścicieli, a Zuzanna trafiła na oddział szpitala…

Dwa dni później zadzwoniła do nowych gospodarzy ciekawa, jak sobie radzi Filemon. Po stu przeprosinach szczerze wyznali, że kot uciekł pierwszej nocy i niestety ślad po nim zaginął.

Pierwszym odruchem Zuzanny było zwianie ze szpitala i ruszenie na poszukiwania. Nawet zaczepiła dyżurną pielęgniarkę, z prośbą o furtkę do wolności, ale ta surowo kazała wracać do sali.

Sąsiadka z łóżka obok, zauważywszy zamieszanie, zapytała, co się dzieje. Zuzanna zalała się łzami i opowiedziała wszystko.

Nie martw się, dziewczyno powiedziała chuda starsza pani jutro ma przyjechać specjalista aż z Gdańska. Ja też mam kiepski wynik, syn chciał mnie przewieźć do innej kliniki, bo jest biznesmenem, a ja odmówiłam.

Jak się dogadał, nie mam pojęcia, ale wywalczył. Poproszę, żeby ta gwiazda i na ciebie zerknęła, może nie jest tak źle mówiła, głaszcząc Zuzannę po ramieniu.

****
Filemon, wydobywszy się z transportera, ogarnął, że to nie jego dom. Jakaś obca ręka posunęła się, żeby go pogłaskać

Nerwy mu puściły strzelił łapą w kierunku ręki i zaszył się w najciemniejszym kącie.

Paweł, zostaw go na razie, niech się oswoi Filemon usłyszał damski głos, ale to nie była jego Zuzanna.

Serce kota dudniło, myśli krążyły, dusza bolała. Co się wydarzyło, że pani go oddała obcym? Dlaczego musiała wyjść?

Bursztynowe oczy lustrowały pokój. W końcu dostrzegł otwarte okno. Śmigając niczym Bolt przez pokój, kot wyskoczył na zewnątrz!

Na szczęście to był drugi piętro w bloku, a pod oknem wypielęgnowany trawnik. I tam zaczęła się Filemonowa droga powrotna do domu…

*****
Specjalista okazał się przyjazną kobietą po czterdziestce z imieniem Maria Pawłowa. Przejrzała papiery, poprosiła Zuzannę na kozetkę, kazała się obrócić na lewy bok.

Obmacywała, pukając, pytała gdzie i jak boli. Potem raz jeszcze zagłębiła się w dokumentację i wykonała kilka manewrów na dziwnej maszynie, wyglądającej jak stara sokowirówka.

Zuzanna nie spodziewała się cudów. Wróciła do sali, gdzie sąsiadka już wyczekiwała.

Co powiedziała? dopytywała.

Jeszcze nikt nie wie, mają wejść później.

U mnie gorzej, potwierdziła diagnozę westchnęła starsza pani.

Bardzo mi przykro i dziękuję za wszystko odpowiedziała Zuzanna, próbując znaleźć słowa otuchy.

Po pół godzinie do sali weszła Maria Pawłowa w towarzystwie paru doktorów.

Zuzanno, mam dobre wieści. Choroba jest na szczęście uleczalna, zapisałam już leki, poleżysz dwa tygodnie, przejdziesz kurację i będziesz zdrowa ogłosiła z uśmiechem.

Gdy lekarze wyszli, sąsiadka dodała:

No i świetnie. Cieszę się, że przed odejściem zdążyłam zrobić coś dobrego. Bądź szczęśliwa, dziewczyno.

*****
Filemon nie czytał map ani nie znał GPS-a. Szedł do domu własną kocią intuicją. Jego trasa to był survival: trochę jak bohater Klanu przemierzający granice Ursynowa.

Nie znając ulic, brytyjski arystokrata w jeden dzień stał się dzikim drapieżnikiem na miarę warszawskich podwórek.

Zupełnie jak w Panu Tadeuszu: Filemon przemykał, pełzał i leciał przynajmniej tak mu się wydawało, gdy uciekał przed psami szybki skok na drzewo, nieustannie do celu.

W jednym z podwórek, ogłuszony hukiem ulicy, spotkał weterana. Ten od razu wywąchał obcego. Z ryknięciem ruszył na Filemona, a ten z dystyngowanego brytyjczyka zamienił się w dzielniaka.

Bitwa trwała krótko Filemon wygrał, lokalny boss schował się w krzaczorach, zostawiając pamiątkę w postaci lekko nadszarpniętego ucha.

Bo jak miało być inaczej? Miejscowy władca chciał tylko pokazać, kto tu rządzi. Filemon miał swój cel: wrócić do domu, nie patrząc na podwórkowe przepychanki.

Droga powrotna trwała dalej. Z pamięci o przodkach, nauczył się spać na drzewach, wybierając wygodne rozwidlenie gałęzi.

Matko Boska, wstyd się przyznać, ale Filemon pojął, jak smakuje jedzenie ze śmietnika i jak podkraść kolację innym kotom, dokarmianym przez miłosiernych mieszkańców.

Zdarzyło mu się napotkać zgraję burków, która zagnała go na rachityczne drzewko i skakała wokół, szczekając i majstrując przy korze.

Na szczęście ludzie, słysząc hałas, pogonili psy. Jedna z pań nawet postanowiła Filemona przygarnąć, podaje mu kawałek kiełbasy z Jasła.

Głód i strach namieszały w głowie Filemona. Dał się pogłaskać, nawet wziąć na ręce. Ale gdy wyspał się i najadł w cieple, przypomniał sobie, że ma misję. Wyskoczył za panią na klatkę schodową i niczym James Bond przemknął przez drzwi, kontynuując swą podróż.

*****
Po wyjściu ze szpitala Zuzanna wróciła do domu. W głowie kołatały jej słowa starszej pani, która życzyła jej szczęścia. Była przeszczęśliwa, że diagnoza się nie potwierdziła, a ona cała i zdrowa.

Serce jej jednak bolało Filemon ciągle siedział w myślach. Nie mogła sobie wyobrazić, jak wraca do pustego mieszkania, w którym nikt nie czeka.

Tylko przekroczyła próg, zadzwoniła do tych, którzy zabrali kota i poprosiła o szczegóły. Pojechała pod ich adres, dowiedziała się, jak Filemon uciekł, i postanowiła iść jego śladem.

Odradzano jej minęły dwa tygodnie, domowy kot na ulicy to jak pierogi bez farszu, czyli krucho z szansami. Ale ona uparcie nie dawała wiary w porażkę.

Zuzanna szła pieszo, zaglądając do wszystkich podwórek, prześwietlała okoliczne skwery, garaże, myślała jak kot, co pierwszy raz wyszedł na zewnątrz. Wołała Filemona, zaglądała pod piwniczne okienka.

Już blisko domu zrozumiała, że ślad po kocie zaginął. No bo jakże miał się odnaleźć, skoro nawet ona pieszo z trudnościami pokonała taką trasę.

Weszła na swoje podwórko z miną jak po porażce polskiej piłkarskiej reprezentacji, łzy kręciły się w oczach, dusza bolała. Przez mgłę zauważyła, że z drugiej strony chodnika zmierza do niej jakiś czarny kot.

Jakiś czarny kot przemknęło jej przez głowę. Stanęła, przyjrzała się i już wiedziała. Rzuciła się z okrzykiem: Filemon!.

A kot nie pobiegł, bo nie miał siły. Usiadł, mrużył oczy ze szczęścia i cichutko wymiałczał: Wróciłem!.