Serce kota dudniło głucho w piersi, myśli kłębiły się, dusza bolała. Co się mogło wydarzyć, że jego …

Serce Kota biło głucho w piersi, myśli rozbiegały się na wszystkie strony, a dusza bolała. Czym mogło się to skończyć, że właścicielka oddała go obcym ludziom? Dlaczego go zostawiła?

Kiedy Klaudii na parapetówce podarowano zupełnie czarnego kota brytyjskiego, przez chwilę po prostu nie mogła dojść do siebie…

Skromne, jednopokojowe mieszkanie w bloku na Białołęce, na które uzbierała z trudem i w końcu kupiła za swoje oszczędności, wciąż nie było do końca urządzone. A przecież i tak miała mnóstwo innych spraw na głowie.

I nagle jeszcze kociak. Gdy minął pierwszy szok, spojrzała w bursztynowe oczy malucha, głęboko westchnęła, uśmiechnęła się mimo wszystko i zapytała koleżankę, która sprezentowała jej to futrzaste szczęście:

To kot czy kotka?

Kot!

Dobrze. Kot, to będziesz się nazywał Felek zwróciła się do malucha.

Ten otworzył maleńką paszczękę i cicho zapiszczał: „Miau”…
*****
Okazało się, że brytyjczyki to całkiem sympatyczne stworzenia. I już trzeci rok Klaudia i Felek żyli w zgodzie i spokoju. Mało tego, z czasem wyszło na jaw, że Felek ma wzruszającą duszę i wielkie serce.

Zawsze radośnie witał Klaudię, gdy wracała z pracy, ogrzewał ją w nocy, oglądał z nią filmy przytulony do boku i kręcił się za nią podczas sprzątania.

Życie z kotem nabrało kolorów. Miło, gdy ktoś czeka na ciebie w domu, z kim możesz się pośmiać albo posmucić, a przede wszystkim wystarczy jedno słowo, a już wiesz, że rozumie.

Z pozoru wszystko układało się dobrze, ale…

Ostatnio Klaudia zaczęła zauważać ból w prawym boku. Najpierw zrzucała winę na spanie w złej pozycji, potem na tłuste jedzenie. Gdy ból narastał, poszła w końcu do lekarza.

Kiedy usłyszała diagnozę i dowiedziała się, co ją czeka, przepłakała cały wieczór, wtulona w poduszkę. Felek, jakby wyczuwając jej nastrój, położył się obok i próbował ją pocieszyć swoim melodyjnym mruczeniem.

Niechcący, słuchając Felka, zasnęła. Rano, pogodzona ze swoim losem, postanowiła nie informować rodziny o chorobie, by uniknąć litościwych spojrzeń i niewygodnych próśb o pomoc.

Wciąż miała nadzieję, że lekarze poradzą sobie z jej przypadłością. Zaproponowali kurację, która mogła poprawić jej stan.

Pojawiło się jednak pytanie, co zrobić z Felkiem. W sercu, godząc się z tym, że choroba może zakończyć się tragicznie, postanowiła znaleźć mu nowy dom i dobrych ludzi.

Dała ogłoszenie na olx.pl i lokalnych grupach na Facebooku, pisząc, że odda kota brytyjskiego w dobre ręce.

Kiedy pierwszy z zainteresowanych zadzwonił i zapytał, czemu oddaje dorosłego kota, Klaudia sama nie wiedziała czemu, odpowiedziała, że jest w ciąży i w trakcie oczekiwania na dziecko okazało się, że ma alergię na kocią sierść.

Po trzech dniach Felek, z transporterkiem i całą wyprawką, trafił do nowych właścicieli, a Klaudia została w szpitalu

Dwa dni później zadzwoniła do nowych ludzi i zapytała o kocura. Oni, sto razy przepraszając, wyjaśnili, że Felek uciekł jeszcze tego samego wieczoru i nie mogą go znaleźć.

Pierwszy impuls, jaki poczuła, to uciec ze szpitala i ruszyć na poszukiwania. Nawet poprosiła pielęgniarkę z dyżuru, by ją wypuściła, ale dostała solidną reprymendę i musiała wrócić do sali.

Sąsiadka z łóżka dostrzegła jej rozterki i zapytała, co się stało. Klaudia rozpłakała się i wszystko jej wyznała.

Poczekaj jeszcze z tym smutkiem, dziecko powiedziała jej drobna starsza pani jutro ma tu przyjechać profesor z Warszawy. Ja też mam kiepską diagnozę, syn chciał mnie przenieść do innej kliniki, ale odmówiłam.

Nie wiem, jak mu się to udało, ale załatwił, że profesor mnie obejrzy. Poproszę, żeby spojrzał także na ciebie może nie jest aż tak źle, mówiła, głaszcząc Klaudię życzliwie po ramieniu.
****
Ledwie wyszedł z transportera, Felek zorientował się, że jest w obcym domu. Ktoś całkiem obcy wyciągnął do niego rękę, żeby pogłaskać…

Nerwy kota puściły; uderzył łapą i uciekł w ciemny kąt.

Paweł, nie ruszaj go jeszcze, niech się oswoi usłyszał ciepły głos kobiety, ale to nie był głos jego pani.

Serce Felka dalej biło głośno, w głowie mętlik, a dusza bolała. Co się w ogóle wydarzyło? Dlaczego Klaudia go oddała obcym?

Bursztynowe oczy przeszukiwały pokój pełne strachu. I wtedy wychwyciły otwarte okno. Kocim błyskiem przebiegł przez pokój i przeskoczył na zewnątrz!

Na szczęście dla niego, to był tylko drugi piętro, a pod oknem znajdował się zadbany trawnik. I stamtąd rozpoczął się Felkowy powrót do domu…

*****
Przed Klaudią stanęła kobieta około czterdziestki o ciepłym uśmiechu. Przedstawiła się jako dr Maria Pawłowska, dokładnie przeanalizowała wyniki badań, a potem poprosiła Klaudię, by położyła się na kozetce i obróciła na lewy bok.

Długo badała, opukiwała, pytała, gdzie boli i jaki to ból. Wróciła do karty, sprawdziła urządzenia.

Klaudia nie liczyła na dobre wieści. Wróciła do sali, gdzie leżała jej sąsiadka.

I co ci powiedzieli, dziecko? zapytała tamta cicho.

Jeszcze nic, mają przyjść do sali.

Rozumiem. U mnie niestety potwierdzili diagnozę westchnęła starsza pani.

Bardzo mi przykro… i dziękuję, że pani się mną przejmuje odpowiedziała Klaudia, nie mając pojęcia, jak ukoić kogoś, kto wie, że niedługo odejdzie.

Po pół godzinie do sali weszła dr Maria z grupą lekarzy.

Mam dobre wiadomości, Klaudia! powiedziała z uśmiechem. Twoja choroba jest całkowicie wyleczalna, już zapisałam terapię. Zostaniesz na dwa tygodnie, przejdziesz leczenie i wyjdziesz zdrowa.

Kiedy ekipa wyszła, odezwała się sąsiadka:

No i bardzo dobrze. Cieszę się, że mogłam choć jedną dobrą rzecz zrobić przed odejściem. Żyj szczęśliwie, dziewczyno dodała z łagodnością.
*****
Felek nie miał żadnej gwiazdy przewodniej, nie wiedział, co to znaczy. Szły nim tylko kocie przeczucia. Droga przez zawiłe kocie przygody była pełna niebezpieczeństw i śmiesznych epizodów.

Nigdy wcześniej nie poznając miasta, Felek przez jeden dzień zmienił się z arystokraty w dzikiego drapieżnika, wyczulonego na każdy dźwięk.

Unikał hałaśliwych ulic i samochodów, przemykał się sprintem, przeskakiwał krzaki, biegał pod drzewami (przekonany, że leci jak ptak, gdy uciekał przed psami), wskakiwał na gałęzie… szedł w stronę domu.

W jednym z cichych podwórek, gdzie schronił się przed hałasem ulicy, spotkał „rezydenta” lokalnego kociego szefa. Tamten od razu rozpoznał obcego. Z głośnym miauczeniem rzucił się na Felka, lecz nasz brytyjczyk, z grzecznego kota zamienił się w wojownika i nie ustąpił.

Starcie trwało krótko. Podwórkowy boss zniknął w krzakach, zostawiając Felkowi pamiątkę lekko podarte ucho.

Tak to już jest. Tamten chciał tylko pokazać, kto rządzi, ale Felka nie zatrzymało już nic on szedł do domu.

Pamiętając przodków, Felek nauczył się spać na drzewach, wybierając rozgałęzienia najwygodniejsze do drzemki.

O Boże, jak to wstydliwe, ale Felek musiał jeść ze śmietnika, podkradał karmę innym kotom z podwórka, które były dokarmiane przez sąsiadów.

Raz natknął się na sforę psów. Zagnały go na słabe drzewko i szczekając próbowały go dosięgnąć, podskakując i trzęsąc pniem.

Przechodnie przyszli na ratunek, odgonili psy. Jedna z kobiet chciała wziąć Felka do siebie, zwabiła go kawałkiem swojskiej kiełbasy.

Głód i strach sprawiły, że Felek dał się podejść, pogłaskać i wziąć na ręce. Ale…

Odpoczywając i najadłszy się w cieple, Felek przypomniał sobie swój cel, wybiegł razem za panią na klatkę i przemknął przez otwarte drzwi, kontynuując swoją drogę do domu…
*****
Gdy tylko wyszła ze szpitala, Klaudia wróciła do domu. W głowie krążyły słowa starszej pani: „Żyj szczęśliwie”. Była niesamowicie szczęśliwa, że diagnoza nie potwierdziła się i wyzdrowiała.

Ale serce bolało, było pełne tęsknoty za Felkiem. Nie wyobrażała sobie wracania do pustego mieszkania, gdzie nikt nie czeka na jej powrót.

Zaledwie przekroczyła próg, zadzwoniła do ludzi, którzy zabrali Felka, prosząc o dokładny adres. Gdy poszła do nich, dowiedziała się, jak kot uciekł i postanowiła iść śladami Felka.

Wszyscy mówiły jej, że to nierealne minęły dwa tygodnie, domowy kot raczej nie przetrwałby na ulicy. Ale Klaudia nie chciała w to uwierzyć.

Ruszyła pieszo, zaglądając w każdy zakamarek, przeszukiwała skwery i garaże. Próbowała myśleć jak kot, który nigdy wcześniej nie był na dworze. Wołała Felka, zaglądała w piwniczne okna.

Gdy zbliżała się do swojego bloku, wiedziała już, że kot zniknął bez śladu. No bo jak miałby się tam dostać, skoro ona sama, pieszo z wszystkimi przystankami, szła tam dwie godziny?

Weszła na swoje podwórko ze smutkiem, łzy napływały do oczu, w sercu ścisk. Przez łzy dostrzegła, że po drugiej stronie chodnika idzie w jej stronę czarny kot.

„Jakiś czarny kot” przemknęło jej przez głowę. Klaudia stanęła i spojrzała dokładniej. Wtedy już wiedziała. Błyskawicznie ruszyła z miejsca, krzycząc: „Felek!”

A kot nie pobiegł po prostu nie miał już siły. Usiadł, mrużąc oczy ze szczęścia, i cicho zapiszczał: „Dotarłem…”