Serce kota ciężko biło w piersi, myśli rozbiegały się, dusza bolała. Co mogło się wydarzyć, że jego …

Wiesz co, muszę ci opowiedzieć historię, która cały czas siedzi mi w sercu. Serce kota tłukło się cicho gdzieś w środku, myśli krążyły jak szalone, dusza bolała. Co mogło się stać, że jego pani oddała go obcym ludziom? Dlaczego go zostawiła?

Kiedy Lucynie na parapetówkę podarowano zupełnie czarnego kota brytyjskiego, przez dobre kilka minut patrzyła zaskoczona.

Skromne, jedno pokojowe mieszkanie z rynku wtórnego, na które ledwo uzbierała, nadal nie było całkiem urządzone. Sprawy piętrzyły się, nowe obowiązki, życiowe rozterki wszystko naraz.

A tu taki niespodziany prezent. Gdy ochłonęła, spojrzała prosto w bursztynowe oczy tego kociaka, westchnęła, uśmiechnęła się, po czym zapytała osobę, która wręczyła jej gościa:

To kot czy kotka?

Kot!

No dobrze, kot, będziesz Bazyl, zwróciła się do kociaka.

Ten otworzył małą pyszczek i cichutko zamiauczał: Miau
*****
Okazało się, że brytyjczyki to bardzo przyjazne zwierzaki. Trzeci rok już Lucyna i Bazyl żyli sobie razem nie tylko zgodnie, ale wręcz w symbiozie. Wspólne mieszkanie ujawniło, jak wrażliwą duszę i wielkie serce miał Bazyl.

Codziennie wyczekiwał Lucynę z pracy, ogrzewał ją w nocy, oglądali razem filmy przytuleni na kanapie, latał za nią jak cień po całym mieszkaniu podczas sprzątania.

Życie z kotem nabrało kolorów. To cudownie, gdy ktoś czeka na ciebie w domu, z kim można się pośmiać, pogadać, a czasem po prostu posiedzieć w ciszy. Najważniejsze rozumiał ją bez słów.

Wydawało się: żyj i ciesz się, ale

Ostatnio Lucyna zaczęła odczuwać ból w prawym boku. Najpierw myślała, że źle się przekręciła, potem obwiniała tłuste jedzenie. Gdy ból się nasilił, poszła do lekarza.

Gdy doktor postawił diagnozę i opisał, co ją czeka, Lucyna przepłakała cały wieczór tuląc się w poduszkę. Bazyl, jakby czując jej nastrój, cichutko przytulił się do niej i próbował uspokoić swoim melodyjnym mruczeniem.

Nie wiadomo kiedy pod tym mruczeniem zasnęła. Rano, pogodzona z losem, postanowiła nie mówić rodzinie o chorobie, by nie patrzyli na nią z litością i nie próbowali na siłę pomagać.

Została w niej jedna iskierka nadziei, że lekarze dadzą radę. Zaproponowali jej leczenie, które mogło poprawić jej stan.

Stanęła przed trudną decyzją: co zrobić z kotem? Z bólem serca, przekonana, że choroba może skończyć się źle, postanowiła znaleźć Bazyla nowy dom i kochających właścicieli.

Dała ogłoszenie w internecie, że odda rasowego kota w dobre ręce.

Gdy pierwszy zainteresowany zapytał, dlaczego chce oddać dorosłego kota, Lucyna sama nie wiedząc czemu powiedziała, że spodziewa się dziecka i wyszła u niej alergia na kocią sierść.

Po trzech dniach Bazyl, zapakowany w transporter z całym dobytkiem, trafił do nowych ludzi, a Lucyna położyła się do szpitala

Dwa dni później zadzwoniła do nowych właścicieli zapytać o Bazyla. Po setkach przeprosin usłyszała, że kot uciekł pierwszego wieczora i nie mogą go odnaleźć.

Jej pierwszym odruchem było wyrwać się ze szpitala i zacząć go szukać. Poprosiła nawet dyżurującą pielęgniarkę, żeby ją wypuściła, ale ta stanowczo odmówiła.

Sąsiadka z sali, zauważywszy jej rozterki, zapytała, co się stało. Lucyna łzy leciały jej ciurkiem wszystko opowiedziała.

Nie rozpaczaj, dziewczyno powiedziała starsza, szczupła pani jutro do szpitala ma przyjechać specjalistka z Warszawy. Ja też mam nieciekawą diagnozę, mój syn on prowadzi własny interes chciał mnie zabrać do innej kliniki, ale ja się nie zgodziłam.

Jak mu się udało tę lekarkę sprowadzić, nie wiem, ale załatwił. Poproszę, żeby i ciebie zbadała. Może nie będzie tak źle powiedziała, głaszcząc Lucynę po ramieniu.
****

Bazyl wydostał się z transportera i od razu wiedział, że trafił do obcego domu. Ktoś nieznajomy wyciągnął do niego rękę z zamiarem pogłaskania

Nerwy puściły, uderzył łapą i rzucił się w najciemniejszy kąt.

Paweł, zostaw go na razie, niech się przyzwyczai Bazyl usłyszał łagodny kobiecy głos, ale to nie była Lucyna.

Serce tłukło się kotu w piersi, myśli rozbiegane. Skąd to wszystko? Dlaczego ona go zostawiła?

Bursztynowe oczy rozglądały się po pokoju, wystraszone. Dostrzegł uchylone okno. Czarną błyskawicą przemknął przez pokój i wskoczył na zewnątrz!

Na szczęście był to tylko drugie piętro, a pod oknem zadbany trawnik. Stamtąd Bazyl zaczął swoją drogę powrotną…

*****
Specjalistka okazała się kobietą po czterdziestce o łagodnym spojrzeniu Maria Pawłowa. Uważnie przejrzała dokumenty, zaprosiła Lucynę na kozetkę, poprosiła by położyła się na lewym boku.

Długo badała, opukiwała, pytała o szczegóły bólu. Potem jeszcze raz spojrzała w kartę. Zrobiła kilka badań na profesjonalnym sprzęcie.

Lucyna nie spodziewała się niczego dobrego. Wróciła do sali, gdzie już czekała jej sąsiadka.

I co powiedzieli, dziewczyno? zapytała tamta.

Jeszcze nic, ma przyjść na salę.

A u mnie niestety potwierdziło się najgorsze powiedziała smutno sąsiadka.

Bardzo mi przykro, i dziękuję pani za wszystko Lucyna nie wiedziała, jak pocieszyć kogoś, kto wie, że nie zostało mu wiele.

Po pół godzinie do sali weszła Maria Pawłowa w towarzystwie innych lekarzy.

Mam dla pani dobre wieści, Lucyno. Pani chorobę da się skutecznie leczyć, zaleciłam już odpowiednią terapię. Zostanie pani tu dwa tygodnie, przejdzie leczenie i będzie zdrowa uśmiechnęła się lekarka.

Gdy wyszli, odezwała się sąsiadka:

I dobrze! Miło mi wiedzieć, że chociaż na końcu zrobiłam jeszcze jeden dobry uczynek. Szczęścia ci życzę, dziecko.
*****

Bazyl nie miał gwiazdy przewodniej, zresztą nie wiedziałby co to takiego. Po prostu szedł do domu instynktownie kocim tropem. Jego powrót był pełen niespodzianek i drobnych przygód.

Nie znając miasta, brytyjczyk w jeden dzień przemienił się z domowego rozpuszczonego pupila w twardego drapieżnika.

Omijał ruchliwe ulice, przemykał pod samochodami, gdzie się dało wspinał na drzewa, uciekał psom, czasem dosłownie „latał” nad ziemią no, tak mu się wydawało w tej panice.

W jednym z małych, spokojnych podwórek uciekając od zgiełku ulicy spotkał starego kocura.

Ten od razu poznał obcego. Z głośnym miauknięciem rzucił się na Bazyla, ale Bazyl, zostawiwszy dystyngowaną minę, zamienił się w podwórkowego wojownika.

Starcie trwało chwilę. Miejscowy koci boss, z lekko nadszarpniętym uchem, schował się w krzakach.

W sumie, czego się spodziewać? Kocur chciał pokazać, że rządzi podwórkiem, a Bazyl, cóż, miał cel: wrócić do domu.

Szlak wiódł dalej. Bazyl, sięgając pamięcią do kocich przodków, zaczął nocować na drzewach, wybierając wygodne rozgałęzienia.

Wstyd przyznać, ale przetrwanie wymagało nowych nawyków: nauczył się jeść ze śmietnika i podkradać jedzenie podwórkowym kotom karmionym przez lokalne dobre dusze.

Raz trafił na bandę bezpańskich psów. Zagnały go na rachityczne drzewko, szczekały, próbowały złapać podskakując, szturchając pień.

Ludzie, którzy usłyszeli hałas, odgonili psy. Jedna z kobiet próbowała go przygarnąć, zwabiła kawałkiem pachnącej kiełbasy.

Głód i zmęczenie sprawiły, że Bazyl zszedł pozwalając się pogłaskać, wzięła go na ręce. Ale…

Po odpoczynku w cieple przypomniał sobie o celu. Gdy drzwi klatki otworzyły się, zwinnym ruchem przemknął na zewnątrz, kontynuując podróż…
*****

Po wyjściu ze szpitala Lucyna wróciła do siebie. Cały czas w głowie brzmiały jej słowa sąsiadki z sali bądź szczęśliwa. Była przeogromnie szczęśliwa, że diagnoza się nie potwierdziła i jest zdrowa.

Ale serce bolało. Bolało za Bazylem. Nie wiedziała, jak znów będzie wracać do pustego mieszkania i nie mieć tam nikogo.

Tuż po przekroczeniu progu Lucyna zadzwoniła do ludzi, którzy zabrali jej kota, poprosiła o dokładny adres. Pojechała do nich i dowiedziała się, jak Bazyl uciekł. Postanowiła ruszyć jego tropem.

Mówili jej, że to niemożliwe, minęły dwa tygodnie, że domowy kot raczej by nie przeżył na ulicy. Nie chciała wierzyć.

Szła pieszo, zaglądała w każdy ogródek, przeszukiwała skwery, garaże. Próbowała myśleć jak kot, nieznający miasta. Wołała go, zerkając w ciemność piwnicznych okienek.

Gdy zbliżała się do własnego bloku, myślała już, że kot zginął albo nigdy tu nie trafi. Przecież ona sama z opóźnieniami szła tu dwie godziny.

Weszła na swoje podwórko z posmutniałą miną, łzy napływały do oczu, czuła ogromną pustkę. Nagle przez łzy zobaczyła z drugiej strony chodnika szedł naprzeciw niej czarny kot.

Jakiś czarny kot przez moment pomyślała. Zatrzymała się, wytężyła wzrok, rozpoznała go. Zerwała się i z okrzykiem Bazyl! ruszyła w jego stronę.

A kot nie pobiegł, nie miał sił. Usiadł, zmrużył oczy ze szczęścia i cichutko zamiauczał: Wróciłem!Lucyna uklękła na chodniku, całkiem obojętna na otaczający ją świat. Wzięła Bazyla w ramiona chudy, zmęczony, ale jego małe serce tłukło się tuż przy jej sercu, dokładnie tam, gdzie czuła największą pustkę.

Przesunęła palcami po aksamitnym futerku, a kot, uszczęśliwiony, wtulił się w nią mocniej niż kiedykolwiek. Wypowiedziała cicho, przez łzy:
Nigdy więcej cię nie zostawię.

Bazyl odpowiedział jej tylko spokojnym, głębokim mruczeniem, które przez lata tak często uspokajało jej duszę. Na przekór wszystkiemu, wrócili do siebie. Przetrwali razem każdą burzę słowo dom nabrało nowego znaczenia.

Wieczorem, siedząc w fotelu, Lucyna piła herbatę, a Bazyl spał zwinięty u jej stóp. Zrozumiała wtedy, że szczęście nie zawsze przychodzi łatwo, ale jeśli choć raz cię odnajdzie trzyma się mocno, jak ciepłe kocie łapki.

Za oknem cicho padał deszcz. W środku iskrzyło się dostatkiem nadziei i prostego, prawdziwego szczęścia.