SERCE BIJE NA NOWO Tatajana urodziła swoją córeczkę Weronikę, nie wiedząc nawet dokładnie, kto jes…

SERCE ZNOWU BIJE

Joanna urodziła swoją Ulę nie wiadomo, od kogo. Można by powiedzieć, poślizgnęła się przed ślubem.
Tak, o Joannę starał się jeden młody mężczyzna. Nie zaproponował jednak małżeństwa, za to był oszałamiająco przystojny i uprzejmy.
Joasia z podniesioną głową prowadziła adoratora pod ramię obok siedzących przy klatce staruszek słoneczników, które za każdym razem odwracały za nią głowy niczym za słońcem.
Młody mężczyzna nigdzie nie pracował. Wolał dryfować przez życie jak motyl. Joasia karmiła go, poiła, pozwalała mu spać przy sobie. Była gotowa rozścielić mu kolorowy dywan pod nogi.
Jednak pewnego dnia adorator stwierdził, że z Joanną jest mu strasznie nudno i że ona go nie docenia jako mężczyzny. I w ogóle, mogłaby go raz zabrać nad morze, jeśli ją na to stać i go kocha
Joasia przepłakała tydzień. Potem podarła ich wspólne zdjęcia i spaliła je. Przez miesiąc cierpiała w samotności. Aż któregoś dnia poznała Witka.

Pewnego ranka Joasia spóźniała się do pracy. Stała zdenerwowana na przystanku, gdy zatrzymała się przy niej taksówka. Kierowca uchylił drzwi i zaproponował podwózkę. Joasia bez wahania wskoczyła do auta.
Po drodze kierowca zagadał. Joasia szybko go oceniła był w średnim wieku, zadbany, ogolony, krótko ostrzyżony, ubrany w wyprasowaną koszulę. Ujęła ją jego galanteria. Cały jego wygląd zdradzał czyjąś troskliwą rękę Joanna uznała, że pewnie matki.
Witek tak się przedstawił był zupełnym przeciwieństwem poprzedniego. Joanna zostawiła mu numer telefonu, bo bardzo chciała kontynuować to nietypowe spotkanie. To był jedyny raz, kiedy jechała taksówką za darmo.

Joanna i Witek zaczęli się spotykać. Obsypywał ją kwiatami, dawał prezenty, okazywał czułość i zakochanie.
Któregoś wiosennego dnia szli razem przez las, zbierali przebiśniegi. Joanna zachwycona własnym bukiecikiem wsiadła do samochodu, Witek starannie położył reklamówkę z kwiatami na tylne siedzenie. Joannie przemknęło przez myśl: To dla żony… Zapytać się jednak nie odważyła i wolała nie wiedzieć prawdy.
Niedługo potem do Joanny zapukała żona Witka, przyprowadzając ze sobą dwójkę małych dzieci.
Proszę, wychowuj je! Bardzo kochają tatę! rzuciła.
Joanna tylko wykrztusiła:
Przepraszam, nie wiedziałam, że Witek ma żonę. Nie zamierzam rozbijać waszej rodziny. Nie zamierzam szukać miejsca pod cudzym dachem.
Tego samego wieczoru powiedziała Witkowi do widzenia.

Następnym mężczyzną w życiu Joanny został Dawid.
Był Gruzinem, a ich romans trwał bardzo krótko. Dawid wpadł w jej życie niczym huragan i zniknął tak samo szybko.
Poznali się na urodzinach wspólnej koleżanki. Od razu zdobył ją swoją szeroką duszą, hojnością i optymizmem. Z nim nigdy się nie nudziła, nie miała czasu na smutki. Zawsze miał jakieś nowe pomysły, wszechobecny śmiech, brak problemów.
Joasia była gotowa pójść za nim na koniec świata. Niestety, po roku Dawid wrócił do Gruzji nie mógł się odnaleźć w Polsce. Czy to klimat, czy może chora matka?
Joasia poczuła się porzucona. Postanowiła, że dość już łez i samotności. Wolę być sama niż płakać.

Kiedy pogodziła się z losem, dowiedziała się, że pod jej sercem rośnie nowe życie. Była w szoku! Po pierwsze kto będzie ojcem? Po drugie jak dalej żyć? Po trzecie jak nie zwariować?
Urodziła się dziewczynka. Joanna dała jej na imię Urszula. Ula stała się sensem Joanny. Była bardzo podobna do Dawida ciemne loczki, głębokie oczy i czarujący uśmiech. To sprawiało Joannie jakąś cichą radość, bo kochała Dawida jak nikogo. Patrząc na Ulę, wspominała beztroskie chwile
Czasami chciało jej się wyć z samotności, z zazdrości do zamężnych koleżanek. Ale wszystko poświęcała wychowaniu Uli i na łzy nie było czasu.

Pierwszego września Ulka poszła do szkoły.
Sadzili ją w ławce z chłopcem o imieniu Kacper, który od razu się jej nie spodobał. Kacper nazwał Ulę kędzierzawą głupawką. Od razu zrodziła się między nimi niechęć, aż pani musiała ich rozsadzać. Jednak i tak wciąż się kłócili i szarpali na przerwach.
Joanna poszła do szkoły dowiedzieć się, dlaczego jej córka ciągle wraca podrapana.
Nauczycielka szybko podała adres Kacpra, sugerując rozmowę z jego rodzicami.

Bez wahania Joanna udała się pod wskazany adres.
Drzwi otworzył młody mężczyzna, wycierając ręce o ręcznik przewieszony przez szyję.
Do mnie pani? Proszę wejść, zaraz zaparzę kawę! Tylko najpierw nakarmię swojego łobuza zawołał i zniknął w kuchni.
Joanna weszła do niewielkiego pokoiku. Od razu było widać, że kobiety tu nie ma rzeczy porozrzucane, kurz, zapach papierosów
No tak westchnęła.
Wrócił gospodarz z tacą; postawił filiżanki z pięknie pachnącą kawą (aromat ten Joanna zapamięta do końca życia).
Czemu zawdzięczam wizytę tak pięknej pani? zagadnął.
Jestem mamą Urszuli zaczęła Joanna.
Aaa, już rozumiem. Mój Kacperek chyba się zakochał w pani córce uśmiechnął się.
A przez to moja Ulka chodzi podrapana? Joanna przeszła do ataku.
Hm… Nie bardzo rozumiem? zdziwił się tata Kacpra.
Proszę tylko porozmawiać z synem. Dziękuję za kawę powiedziała Joanna, zbierając się do wyjścia.
Oczywiście porozmawiam. Proszę się nie martwić.
Łobuz cichutko siedział w kuchni.
Joanna wróciła do siebie.

Tej nocy nie mogła zasnąć. Przypominała sobie spotkanie z tatą Kacpra. Coś ją ujęło w tym takim domowym mężczyźnie. Marzenie każdej kobiety! I ta kawa! Żaden kawaler dotąd nie zaprosił jej na kawę zawsze wino, szampan, martini A tu kawa prawdziwy domowy gest!
Joanna wyobrażała sobie, jak w myślach sprząta i wietrzy tę zaniedbaną kawalerkę, przestawia meble, czy stawia kwiaty na parapecie Nawet łobuza chciała pogłaskać po włosach.
Rano Joanna obudziła się w świetnym nastroju. Poprosiła Ulę, by nie zaczepiała Kacpra, żeby była dla niego milsza.

Mijały tygodnie
Na zebraniu rodziców Joanna ponownie spotkała mężczyznę ze swoich myśli. Dowiedziała się tam, że Kacper nie ma mamy. To zmotywowało Joannę do działania.
Po zebraniu tata Kacpra przedstawił się jako Marek zaproponował odprowadzenie Joanny i Uli do domu. Był grudzień, szybko robiło się ciemno. Joanna bez namysłu zgodziła się:
Chętnie!
Jestem Marek przedstawił się.
Joanna, miło mi odpowiedziała.
Marek wyraźnie się nią zainteresował.
Nawet wspólnie zaplanowali sylwestra. Joanna stwierdziła, że nie ma już nic do stracenia. Przestała czekać na księcia z bajki
Po tylu latach samotności nie miała już ochoty chuchać na zimne.
Później Marek opowiedział, że dawno rozwiódł się z żoną, która wyszła za jego najlepszego przyjaciela. Syn został z nim.
Marek nawet nie przypuszczał, jak bardzo będzie mu brakowało kobiecej obecności, a Kacprowi mamy. Wyznali sobie z Joanną miłość od pierwszego spotkania nie mógł przestać o niej myśleć.
Marek zobaczył w Joannie czułą, kochającą żonę i troskliwą mamę dla Kacpra.
Joanna wraz z Ulą przeprowadziły się do Marka, ale najpierw spytali dzieci o zgodę.
Ula i Kacper niechętnie, ale się zgodzili.

Zaczęła się prawdziwa rodzina Marek z radości góry przenosił. Kupili przestronne mieszkanie. Asia zajęła się domem i dziećmi.
Ula i Kacper dorastali razem otoczeni miłością. Joanna troskliwie opiekowała się obojgiem i traktowała Kacpra jak swojego syna.
Marek rozpieszczał Ulę, dla swoich dziewczynek zrobiłby wszystko.

Aż przyszła chwila, gdy dzieci dorosły. Kacper i Ula wzięli ślub.
Joanna i Marek pobłogosławili ich związek choć nikt by się tego nie spodziewał! Młodzi pojechali w podróż poślubną do Paryża, a Joanna zaproponowała Markowi wyjazd nad morze.
Marek nie bardzo chciał jechać.
Asiu, lepiej wydaj te pieniądze na siebie
Marku, przecież spędzimy czas tylko we dwoje! Chociaż raz poczujmy wolność! namawiała Joanna.
Marek zgodził się.

Spędzili tydzień w nadmorskim kurorcie. Był to czas niekończącego się szczęścia. Marek był wspaniałym mężem, obsypywał Joannę kwiatami, komplementami, wyznaniami
W dzień wyjazdu razem poszli pożegnać się z morzem było bardzo wcześnie, plaża pusta. Marek delikatnie pocałował Asię i powiedział jakoś smutno:
Joasiu, bardzo cię kocham. Bardzo Idę się jeszcze raz zanurzyć.
I więcej Joasia Marka nie zobaczyła.
Utonął.
Ratownicy nie odnaleźli go. Mimo że morze było spokojne.

Joanna wróciła do domu sama. Długo była jak w transie. Nagła śmierć Marka przewróciła jej świat do góry nogami.
Dlaczego właśnie jej mąż? Przecież umiał świetnie pływać Dlaczego w wieku 55 lat została wdową? Dlaczego wtedy nie powiedziała mu: ja ciebie też tak ogromnie kocham?
I wiele pytań pozostało bez odpowiedzi.

Joanna zamknęła się w sobie, znienawidziła morze. Świat stracił barwy. Nie miała nawet grobu Marka, gdzie mogłaby przyjść.
Serce Joanny było w kawałkach. Nawet oddychać jej się nie chciało. Siedem razy lepiej byłoby cierpieć z miłości, niż raz zostać wdową! Mówią, że czas leczy rany nieprawda! Zaledwie przytłumia ból, przykrywa żałość. Wystarczy sięgnąć w głąb, a znów odczuwa się tęsknotę. Wspomnienie nie pozwala zapomnieć, raz za razem przywołuje żal.
Joanna trzymała za ręce dwójkę wnuków Kasię i Maksymiliana. Mieli po trzy lata. Całą rodziną spacerowali jesiennym parkiem.
Powoli stawało się tradycją, że po spacerze szli na lody do kawiarni. Joanna zamawiała sobie filiżankę kawy tej wyjątkowej, aromatycznej, której zapach od razu przypominał Marka. Czuła, że ciągle jest obok, czuwa nad nią
Po latach, po niewyobrażalnym bólu, Joanna nauczyła się dziękować losowi za Marka. Była wdzięczna za 25 lat prawdziwego kobiecego szczęścia.
Życie się kończy, ale miłość pozostaje

Dziś wiem, że nawet po największym cierpieniu serce ma szansę zabić na nowo. Trzeba tylko pozwolić sobie jeszcze odczuwać miłość i ciepło bo to jedyny prawdziwy sens istnienia.