SERCE BIJE NA NOWO Tata nieznany, „poślizg” przed ślubem – tak zaczęła się historia Tani i jej cór…

SERCE BIJE NA NOWO

Joanna urodziła swoją Weronikę nie wiadomo, od kogo. Można by rzec, poślizgnęła się przed ślubem.

Tak, za Joanną chodził jeden młodzieniec. O małżeństwie jednak nie mówił. Był za to oszałamiająco przystojny i kulturalny. Joanna brała go pod ramię i z podniesioną głową przechodziła obok babć słoneczników, siedzących na ławce pod blokiem. Te emerytki zawsze (niczym słoneczniki za słońcem) odwracały głowy za każdym przechodniem.

Młodzieniec nigdzie nie pracował. Wolał fruwać przez życie jak motyl. Joanna karmiła go, poiła herbatą, pozwalała nocować u siebie. Była gotowa rozścielić mu się pod nogi jak kolorowy dywan.

Aż pewnego dnia wybranek oznajmił, że nudzi się z Joanną, że nie czuje się doceniany. I w ogóle, mogłaby go kiedyś zabrać nad morze, jeśli naprawdę kocha

Joanna przepłakała cały tydzień. Potem podarła i spaliła zdjęcia niedokochanego. Przez miesiąc cierpiała w samotności. Aż w końcu poznała Wiktora.

Pewnego ranka Joanna, spóźniając się do pracy, czekała niecierpliwie na przystanku autobusowym. Obok zatrzymała się taksówka. Kierowca uchylił drzwi i zaproponował podwózkę. Joanna bez wahania wskoczyła do środka.

Kierowca był rozmowny, uprzejmy, zadbany i pachnący. Joanna od razu pomyślała ręka matki. Ale wkrótce Wiktor, bo tak się przedstawił, wydał się Joannie zupełnym przeciwieństwem pierwszego wybranka. Dała mu numer telefonu. Po raz pierwszy w życiu przejechała się taksówką za darmo.

Zaczęli się spotykać. Wiktor zasypywał Joannę kwiatami, prezentami, obsypywał czułościami.

Pewnej wiosny Joanna i Wiktor spacerowali po lesie. Joanna zbierała przebiśniegi, a Wiktor dołączył do niej z taką samą pasją. Po zebraniu bukietu usiedli w aucie. Wiktor swój pokaźny bukiet ostrożnie położył z tyłu na siedzeniu. Joanna od razu pomyślała: Żonie. Ale sama siebie przekonała do słodkiego złudzenia. Przemilczała sprawę

Wkrótce do domu Joanny zapukała żona Wiktora. Przyszła z dwójką dzieci:

Proszę, wychowuj je, bardzo kochają tatę!

Joanna tylko wydukała:

Przepraszam, nie wiedziałam, że Wiktor jest żonaty. Nie zamierzam rozbijać rodziny.

Tego samego wieczoru Joanna podziękowała Wiktorowi za współpracę.

Następnym wybrankiem był Mamuka.

Był Gruzinem. Ich romans był szybki, żywiołowy jak wichura i tak samo nagle zniknął z życia Joanny.

Poznali się na imieninach przyjaciółki. Mamuka zdobył ją od razu: szczery, hojny, zawsze roześmiany. Organizował niekończące się atrakcje. Joanna mogłaby za nim pójść na koniec świata. Niestety

Przez rok Mamuka nosił ją na rękach. Aż wrócił do Gruzji nie przywykł do polskiego klimatu, mama zawołała

Joanna poczuła się odtrącona, niepotrzebna. Pomyślała: Dość tej męki. Będę sama, byle bez łez.

Gdy już pogodziła się ze swoim losem, okazało się, że pod jej sercem rośnie nowe życie. Joanna oniemiała! Kto będzie ojcem? Jak żyć? Jak nie oszaleć?

Urodziła się dziewczynka. Joanna nazwała ją Weroniką. Weronika była jej światem. Dziewczynka miała ciemne loki i czarne oczy, zupełnie jak Mamuka. Ta myśl dziwnie cieszyła Joannę. Może dlatego, że naprawdę go kochała Patrząc na córkę, Joanna wspominała beztroskie dni spędzone z Mamuką.

Bywało, że Joannie chciało się wyć z bezradności, z żalu do szczęśliwych przyjaciółek. Ale opieka nad Weroniką pochłaniała ją całkowicie.

Pierwszego września Weronika poszła do szkoły.

Posadzono ją z chłopcem o imieniu Daniel. Weronice od razu się nie spodobał. Daniel nazwał ją kędzierzawą głuptaską.

Dzieci nie mogły się znieść. Nauczycielka musiała przesadzić pierwszaki. Ale Daniel i Weronika potrafili się pobić nawet na przerwie.

Joanna odwiedziła szkołę, by dowiedzieć się, czemu jej córka wraca poobijana.

Nauczycielka wydała adres Daniela, sugerując rozwiązać sprawę z jego rodzicami.

Joanna, nie zastanawiając się długo, udała się pod wskazany adres.

Drzwi otworzył młody mężczyzna, wycierając dłonie o kuchenny ręcznik, który nosił na szyi.

Do mnie? Zapraszam! Zaraz poczęstuję kawą, tylko nakarmię swojego rozrabiakę rzucił, po czym pognał do kuchni.

Joanna weszła do małego pokoju, gdzie wyraźnie nie widziano kobiecej ręki. Rzeczy porozrzucane, kurz w kątach, ciężki zapach papierosów.

No, nieźle pomyślała Joanna.

Gospodarz przyniósł na tacy dwie filiżanki aromatycznej kawy.

(Ten zapach Joanna zapamięta już na zawsze).

Czym zawdzięczam wizytę tak pięknej pani? spytał z uśmiechem.

Jestem mamą Weroniki zaczęła Joanna.

Aha wszystko jasne. Mój Danielek jest zakochany w pani córce zaśmiał się.

I dlatego Weronika wraca zadrapana? przeszła do ofensywy Joanna.

Nie rozumiem szczerze zdziwił się ojciec Daniela.

Proszę porozmawiać z synem. I dziękuję za kawę Joanna zbierała się do wyjścia.

Oczywiście, proszę się nie martwić obiecał mężczyzna.

Rozrabiaka milczał w kuchni.

Joanna wróciła do domu.

Nie spała tej nocy. Wspominała spotkanie z ojcem Daniela. Coś ją w nim ujęło, taka domowa aura! Marzenie, nie facet! A ta kawa Żaden kawaler nigdy nie podał jej kawy. Zawsze tylko szampan, wino, martini. Chciała lepiej poznać tę rodzinę.

Myślami Joanna nawet uporządkowała i przewietrzyła to mieszkanie, poustawiała meble, postawiła kwiaty na parapecie Nawet zachciało jej się pogłaskać Daniela po główce.

Rankiem Joanna obudziła się w świetnym nastroju. Poprosiła Weronikę, by nie zadzierała z Danielem w szkole, by była milsza.

Mijały tygodnie…

Na zebraniu rodziców Joanna znów spotkała mężczyznę ze swojego snu. Dowiedziała się, że Daniel nie ma mamy. Gdyby była, to ona przyszłaby na zebranie.

To skłoniło Joannę do odwagi.

Ojciec Daniela po zebraniu zaproponował odprowadzenie Joanny i Weroniki. Był grudzień, szybko robiło się ciemno. Joanna bez wahania się zgodziła.

Przedstawmy się. Michał powiedział.

Joanna, bardzo mi miło rozpromieniła się.

Wyglądało na to, że Michałowi się podoba.

Zaproponował wspólnego Sylwestra. Joanna pomyślała, że nie ma już nic do stracenia. Księcia na białym koniu przestała dawno wyczekiwać…

Ileż można dmuchać na zimne, poparzywszy się na zupie? Siedem lat samotności przekonało Joannę do przyjęcia zaproszenia.

Potem Michał opowiedział, że od dawna jest rozwiedziony. Żona od razu wyszła za jego kumpla, syna sobie nie oddał.

Nie wiedział jednak, jak sam bardzo potrzebował kobiecej czułości i matczynej opieki dla syna. Prędko wyznał Joannie miłość.

Okazało się, że od pierwszego spotkania nie przestawał o niej myśleć.

Widział w niej żonę i opiekunkę dla swojego dziecka.

Joanna i Weronika przeprowadziły się do Michała, lecz najpierw dorośli poprosili dzieci o zgodę.

Weronika i Daniel, trochę niechętnie, kiwnęli głowami.

Życie zaczęło pędzić Michał z radości góry przenosił. Rodzina kupiła przestronne mieszkanie. Joanna prowadziła dom, zajmowała się dziećmi.

Weronika i Daniel dorastali wśród miłości. Joanna pokochała Daniela jak własnego syna.

Michał rozkochiwał się w Weronice, był oddanym ojcem.

Przyszedł dzień, gdy dzieci dorosły. Daniel i Weronika… pobrali się.

Michał i Joanna pobłogosławili ten nieoczekiwany związek. Nowożeńcy zdecydowali się spędzić miesiąc miodowy w Paryżu. Joanna zaproponowała Michałowi urlop nad Bałtykiem.

Michał nie chciał jechać.

Asiu, lepiej kup sobie coś ładnego za te pieniądze.

Michałku, przecież pierwszy raz od dawna możemy być sami! Choć raz, poczujmy wolność! nalegała Joanna.

Michał w końcu wyraził zgodę.

Spędzili tydzień w nadmorskim kurorcie.

Był to tydzień niekończącej się szczęśliwości. Michał był nie do poznania obdarzał kwiatami, komplementami, wyznaniami miłości.

W dzień odjazdu poszli pożegnać się z morzem. Był ranek, plaża pusta. Michał delikatnie pocałował Joannę i smutno powiedział:

Asiu, bardzo cię kocham. Bardzo…

Idę się wykąpać na szczęście.

Joanna już go więcej nie zobaczyła.

Utonął.

Ratownicy nie odnaleźli Michała, mimo że Bałtyk był tego dnia spokojny.

Joanna wróciła sama. Przez długi czas była jak w transie. Niespodziewana, absurdalna śmierć Michała przewróciła jej świat.

Dlaczego akurat jego to spotkało? Przecież świetnie pływał. Czemu w wieku pięćdziesięciu pięciu lat została wdową? Czemu wtedy na plaży nie powiedziała, jak bardzo go kocha?

Tak, Michał się z nią żegnał. Nie zrozumiała…

Dziesiątki dlaczego?, kierowanych ku niebu.

Joanna zamknęła się w sobie. Zgorzkniała do morza. Świat wypłowiał, wszystko straciło smak. Nawet nie miała gdzie odwiedzić grobu męża grobu nie było.

Jej dusza rozlatywała się na kawałki! Nie chciało się już oddychać. Lepiej już siedem razy płonąć, niż raz owdowieć! Mówią, że czas leczy rany. Nieprawda! Nie goi! Tylko tłumi, zagłusza. W środku, głębiej, ból wybucha tym mocniej! Pamięć nie wypuszcza, wciąż rozdrapuje stare rany.

Joanna trzymała za ręce dwoje maluchów: Kasię i Maksymiliana. To byli jej trzyletni wnuk i wnuczka. Całą rodziną spacerowali jesiennym parkiem.

Tradycją stało się, że wstępowali do kawiarni; Joanna kupowała dzieciom lody, sobie zamawiała czarną kawę. Tę wyjątkową. Po jej zapachu lekko kręciło się w głowie. Czuła, jakby Michał był tuż obok, widział i rozumiał swoją Asię

Po latach, gdy nie do zniesienia smutek został oswojony pokorą, Joanna zaczęła dziękować losowi za Michała. Za dwadzieścia pięć lat szczęścia.

Kończy się życie, lecz nie miłośćPewnego jesiennego popołudnia, gdy wiatr rozrzucał liście niczym stare wspomnienia, Joanna usiadła z dziećmi na ulubionej ławce. Zabawiali się, chłonąc jej opowieści o morzu, które potrafi być groźne i łagodne, o miłości niewidzialnej dla oczu, ale wiecznej w sercu. Kasia patrzyła na babcię z rozmarzeniem, Maks rzucał pytania o dziadka, którego znał tylko z bajek Joanny.

Joanna czuła, że przeszłość już jej nie boli, a serce bije, nie z żalu, lecz wdzięczności za każdy dzień, każdą lekcję i każdy pocałunek na do widzenia. Wreszcie zrozumiała, że żaden pożar ani fala nie zabierze tego, co już raz zakwitło w duszy.

Wstała, pogłaskała wnuki po głowach i powiedziała z pogodnym uśmiechem:

Dzieci, chodźcie. Trzeba zdążyć na zachód słońca. Michał zawsze mówił, że wtedy wszystko lepiej się pamięta.

I poszli trzymając się za ręce, wyprostowani, z sercami pełnymi miłości i wdzięczności. Bo czasem naprawdę, gdy wszystko wydaje się stracone, serce bije na nowo.