Sekret Pysznych Kotletów

O KOTLETACH

Nie wiem, jak u innych samotnych kobiet, ale do mnie zawsze jakaś dziwota się przyczepia. Niedawno, późnym wieczorem, leżałam na łóżku i wzdychałam. Naczytałam się wiadomości, najadłam kotletów, cierpiałam na całego.

Nagle za szafą coś zaczęło cicho jęczeć. Głosik cienki, żałosny.

— Pluskwy? — pomyślałam. — W Warszawie pisali, że plaga tych robali. Czyżby dotarły aż do Łodzi? Zmęczone pewnie.

Po dziesięciu minutach „pluskwy” przestały jęczeć i zaczęły drapać coś po podłodze.

— Zaraz wstanę i walnę w łeb — skłamałam.

Nie sposób mi się podnieść po misce kotletów. Jakby się w nocy zachciało siku, to bym się turlała.

— Nie wal w łeb — grzecznie poprosiły „pluskwy”.

— Gadające — przemknęło mi przez myśl, jeszcze przez kotletami. — Więc nie pluskwy. Pewnie sąsiad oszalał. Z drugiej strony, kto teraz nie oszalał? No dobra, ja. Mnie nawet nie z czego, a inni ludzie się męczą.

Potem „pluskwy” przestały drapać i w półmroku coś włochatego i długiego zaczęło się ku mnie skradać. Wzrok mam kiepski, więc mrużyłam oczy, próbując ogarnąć trzy rzeczy: czy kotlety to idealna tabletka nasenna i już dawno śpię?

To trzy uszy czy trzy rogi? Skąd taki wysoki, nieznajomy sąsiad w klatce? Wszystkich wysokich od razu zapisuję w notesiku, mam kolekcję.

— Stanisław Wojciechowicz? — spróbowałam rozpoznać intruza.

— Zimno — odparł dryblas i natychmiast walnął czołem w żyrandol. — Ała!

— A kto?

— Dziadek Piżmo — zachichotał długi, wyciągnął ku mnie czarne, jakby nieskończone łapy i warknął: — Uuuuu!

— Ja też na Halloween maluję paznokcie na czarno. To u ciebie hybryda czy własne?

— Własne — obraził się długi.

— Pewnie niewygodnie z takimi pazurami w nosie dłubać.

— Nie rozumiem! Nie boisz się, czy jak?

Wtedy przybliżył do mnie swoją straszną mordę i okazało się, że to trzy uszy. Dwa po bokach, a trzecie, dziwne, na skroni. Wyglądało jak wielka narośl.

— Muszę oddać książkę w tym tygodniu, a napisałam tylko trzy strony. Do tego kredyt i rozwód. Jestem dorosłą kobietą, wybacz. Strasz mnie czymś innym, opadającymi policzkami.

— Nasi mówią, że nawet jak miałaś pięć lat, to nie wrzeszczałaś. Garnkiem jednego walnęłaś. Do dziś ma głowę przekrzywioną.

— To czegoś przyszedł?

— U ciebie przyjemnie.

— To przez kotlety. Chcesz?

— Chcę.

— To sam idź, ja nie wstanę.

Strasznomordy gość mignął czarnym cieniem w stronę kuchni, wrócił z herbatą (nalał do mojego ulubionego kubka!), kotletami i kanapkami. A w paszczy trzymał jabłko. Zupełnie jak ja, tylko włosy gęstsze.

— Chcesz? — podał mi talerz.

— Co?

— Pytałem, czy chcesz. Poczęstuj się, wziąłem dużo.

— Z przyjemnością, ale już nie wejdą.

— A wyglądasz na pojemną kobietę, jak pyton w okularach.

— Dziękuję za komplement. Kładź się obok.

Przesunęłam się, i tak poleżeliśmy chwilę razem. Było miło. Noc, mlaskanie, zapach kotletów. Czego więcej trzeba, by uspokoić umysł i ciało?

— Może zejdziesz do sąsiadki na trzecie piętro? Staruszka, mało wymaga.

— Wczoraj u niej byłem. Rzuciła we mnie stołkiem.

— A, stąd ta narośl.

— No.

I tak poleżeliśmy jeszcze pół godziny, każdy wzdychając o swoim.

Może się do nich przymknę. Fajnie pewnie tak włóczyć się po cudzych mieszkaniach i jeść darmowe kotlety. Tylko na głowę trzeba coś solidnego. Garnek, na przykład…