Sekret Pysznych Kotletów

O KOTLETACH

Nie wiem, jak u innych samotnych kobiet, ale do mnie ciągnie najróżniejsza nieczysta siła. Wczoraj późnym wieczorem, na przykład, leżę na łóżku, wzdycham. Nachodziłam się po newsach, najadłam kotletów, cierpię ile wlezie, słowem – standard.

Nagle słyszę, że za szafą ktoś zaczyna cicho wyć. Głosik cienki, żałosny.

„Pluskwami mnie nawiedziło?” – myślę. – „W Paryżu pisali, że epidemia tych robali. Może i do Częstochowy dotarły? Zmęczone pewnie.”

Po dziesięciu minutach „pluskwy” zmęczyły się wyciem i zaczęły drapać coś po podłodze.

„Zaraz wstanę i walnę w łeb” – skłamałam.

Po talerzu kotletów nie mam szans wstać. Jakby mi się w nocy chciało siku, to musiałabym się turlać.

„Nie wal w łeb” – grzecznie poprosiły „pluskwy”.

„Gadające” – pomyślałam przez kotletową mgłę. – „Więc nie pluskwy. Więc to sąsiad oszalał. Z drugiej strony, kto teraz nie oszalał? No dobra, ja. Ja nawet nie mam z czego, a inni się męczą.”

Nagle „pluskwy” przestały drapać i w półmroku zaczyna się do mnie skradać coś włochatego i długiego. Wzrok mam kiepski, więc mrużę oczy i próbuję ogarnąć trzy rzeczy: Czy kotlet to jednak idealne nasenne i już dawno śpię?

To trzy uszy czy trzy rogi? Skąd u nas w bloku taki wysoki, nieznany lokator? Wszystkich wysokich od razu zapisuję w notesie, mam kolekcję.

„Wiesław Genoweficz?” – spróbowałam zidentyfikować nieznajomca.

„Zimno” – odpowiedziała wieża i momentalnie walnęła czołem w żyrandol. – „Ałaa!”

„No to kto?”

„Dziad Pichta” – zarechotał długi, wyciągnął w moją stronę długie, czarne łapy i warknął: „Uuuuuu!”

„Na Halloween też czarny lakier brałam. To u ciebie żel, czy własne?”

„Własne” – obraził się długi.

„Niepraktyczne pewnie, z takimi paznokciami w nosie dłubać.”

„Nie rozumiem! Nie boisz się, czy jak?”

Wtedy przysunął swoją straszną mordę tuż do mojej twarzy i okazało się, że ma trzy uszy. Dwa normalne i jedno dziwne na skroni – bardziej jak ogromna gula.

„Mam książkę oddać w tym tygodniu, a napisałam tylko trzy strony. Do tego kredyt i rozwód. Jestem dorosłą kobietą, wybacz. Strasz mnie tam jakimś opadnięciem powieki, faflunami.”

„U nas mówią, że nawet jak miałaś pięć lat, to nie darłaś się. Garnkiem jednego walnęłaś. Do dziś głowę ma przekrzywioną.”

„To po coś przyszedł?”

„U ciebie przytulnie.”

„To przez kotlety. Chcesz?”

„Chcę.”

„To sam leć, ja nie wstanę.”

Strasznomordy gość mignął czarnym cieniem w stronę kuchni, wrócił z herbatą (nalał, uwaga, do mojego ulubionego kubka!), kotletami i kanapkami. A w paszczy ściskał jabłko. Zupełnie jak ja, tylko włosy gęstsze.

„Bierzesz?” – podsunął mi talerz.

„Co?”

„Pytam, czy chcesz. Bierz, nabrałem dużo.”

„Chętnie, ale już nie wejdzie.”

„A wyglądasz na pojemną kobietę, jak wąż w okularach.”

„Dziękuję za komplement. Kładź się obok.”

Przesunęłam się i trochę tak razem poleżeliśmy. Było dobrze. Noc, mlaskanie, zapach kotletów. Czego więcej potrzeba dla uspokojenia myśli i ciała?

„Może zejdziesz do sąsiadki na trzecie piętro? Starsza pani, dużo nie wymaga.”

„Byłem u niej wczoraj. Rzuciła we mnie stołkiem.”

„Stąd ta gula.”

„Nom.”

I poleżeliśmy jeszcze pół godziny, każdy wzdychając o swoim.

Chyba się do nich przyłączę. Fajnie pewnie tak łazić po cudzych mieszkaniach i żreć darmowe kotlety. Tylko na głowę trzeba coś mocnego. Garnek, na przykład…