Sąsiedzka tajemnica Iwana: Im więcej błędów, tym większy gniew!

Słuchaj, wszyscy sąsiedzi wiedzieli, że Jan to niezdara, fajtłapa, leń i gapa, czasem baran, czasem kozioł, czasem pies. Przezwiska zależały akurat od tego, jaką głupotę znowu odwalił. Skala wtop była różna, więc i poziom wściekłości jego żony też nie był stały.
Irka zaś dla niego była: Zajączkiem, Liską, Słoneczkiem i Jaskółeczką. Słysząc jej wrzaski, ludzie myśleli, kiedy ten baran wreszcie da nauczkę zygacie, ale przypominając sobie, że to też gapa, stwierdzali: nigdy. Jan mógł udawać głuchego i niemego, na krzyki i obelgi żony nie reagował. Właśnie to spokojne, kamienne siedzenie bez emocji przy jej szale ponowiło jej długie ataki. Wkurzona po pęknięcie, Iga wychodziła z domu. Ścisk w gardle, dławiło. Twarz w czerwonych plamach, ręce trzęsły się, głos chrypł. Chciała zaryczeć, ale łez nie było. A Jan, do odchodzącej żony, cicho pytał: „A ty gdzie, Zajączku?”
Pierwsze lata po ślubie żyli zgodnie, cicho i spokojnie. Gdyby ktoś jej wtedy powiedział, że za parę lat cisza zamieni się w kłótnie i awantury – Iga na pewno by nie uwierzyła. Wyszła przecież za ukochanego człowieka, za tego, nad którym się rozklejała, a nie za gamonia. Jan pracował jako spawacz, nigdy nie pił, nie palił, był spokojny jak suseł w norze, zawsze na plusie, wszystko mu pasowało. Żony pijaków i hulaków stawiały go za wzór, więc Iga była z niego dumna. Dzieci od razu nie chcieli. Trzeba było wybudować saunę, garaż, kupić samochód. Spółdzielnia dała im dom i Iga chciała go urządzić najładniej, na bogato.
Jan był bardzo opieszały, a może i leniwy. Robota zawsze na niego czekała, śmiał się: „Roboty nie przerobisz. Czasem warto odczekać, może się rozchlapać. Po co się spieszyć? Ja uważam, że bez ochoty, to lepiej nic nie ruszać. To już nie praca, a eksploatacja samego siebie.” A szczególnej ochoty, by być w domowym budowaniu liderem, nigdy nie miał. Iga brała się za wszystko i wychodziło jej równie sprawnie, jak Janowi: kopała ogródek, malowała dom, kosiła trawnik, na saunę rąbała drewno.
Szczęściem dom miał wszystkie wygody, wody wiadrami nosić nie musiała. Lepiej i szybciej było zrobić sama, niż namawiać męża. Raz obudzili się w nocy od walenia na kuchni. Okazało się, że płytka, co Jan ułożył, spadła z góry na dół. Iga nazwała go beksą bez ręki i nazajutrz przyprowadziła fachowca z rękami.
Innym razem wróciła z roboty i nie poznała swoich rabatek: wszystko było rozkopyte kopytami krowy sąsiadów, kwiaty połamane, bo Jan zapomniał furtki zamknąć. Z każdym dniem Igi coraz bardziej wnerwiała ociężałość, lenistwo i obojętność męża.
Obok ich domu stał dom-sierota. Staruszkowie dawno pomarli, a spadkobiercy najpierw czasem kosili chwasty, a potem totalnie opuścili posesję. Aż pewnego dnia pod dom podjechał wypasiony SUV. To był wnuk po dziadku Wojciechu, który przyjechał z rodziną na stałe.
Długo harował na ropie w Płocku, tam się ożenił, a teraz wrócił na swoje. Płock był do zarobku, ale do życia najlepsza rodzima wioska. Kamil zaczął remontować stary dom. I wtedy pokazał Irenie, co to znaczy nie puszczać roboty z pazurów. Pokazał klasę jako budowlaniec, spawacz i elektryk, a przy nim żony nigdy nie było. Ona zajmowała się tylko domem i dzieckiem.
Iga, patrząc na sąsiada, coraz mocniej wściekała się na męża. Zmęczyło ją bycie twardą, chciała być słaba i delikatna. Sto razy podpowiadała, kierowała męża na roboty, co są obowiązkiem prawdziwego chłopa, ale Jan nie był w tych sprawach liderem, jemu i na drugim planie w rodzinie było dobrze. Wkurzona Iga coraz częściej się złościła, coraz częściej obrażała. Ludzie uznali ją za wredną babę, a jego za miłego biedaczka. Zaczęła myśleć o rozwodzie, bo przecież całe życie sama wozu w gospodarstwie nie pociągnie, coraz częściej stawiała sąsiada za wzór, na co Jan się tylko uśmiechał i mówił: „Cudze zawsze lepsze, jeleniowi rogi większe”.
Jan zupełnie nie kumał podpowiedzi żony o rozwodzie. Dużo bab męczy się z pijakami i zdrajcami, a tu niby lubiana, niebita, a chce rozwodu? Przecież nigdy jej nie krzywdził, robiła co chciała, szła gdzie chciała, no a pieniądze… kompletnie nie ogarniał, gdzie je pakuje. „No i co z tego, że się nie spieszę? Po co się denerwować na pusto. I czemu niby mam żonie mówić, co ma robić? Ona wie lepiej, to pani domu. Jasne, że jestem be
Irena przytuliła się do swojego Jana mocniej, myśląc z czułością: „Dobrze, że mój Zajączku jest właśnie taki, jaki jest – powolny, ale wierny i spokojny, jak to on, i niech już tak zostanie na zawsze.”