Sąsiedzi – Opowieści z Sąsiedztwa

Pamiętam, że kiedyś, w małej wiosce Podlesie, Władysław mój sąsiad zmartwił się, że po ślubie z Jadwigą nic nie idzie mu po myśli. Weź ją w małżeństwo, a ona ani gotować nie umie, ani prania nie opanuje jęknął, siedząc na kłodzie przy domu sąsiada. W tle szumiało strumyk, a w jego chacie wciąż krążył zapach dawno uśpianego kłębka słomy, w którym jeszcze spoczywała jego młoda żona.

Mój drugi sąsiad, Mikołaj, kręcił kluczem nasadkę w swoim motorze i rzucił żartobliwie:
Władku, dopiero co weselaście uczcili, daj swojej pani trochę czasu po tym szaleństwie.
Co? odpowiedział Władysław, marszcząc brwi. Ta świętość mnie już wykończyła, nerwy mi wykrętła tego jednego dnia.
Wykrętła? spytał współczująco Mikołaj.

Władysław rozrzucił pestki słonecznika i westchnął:
Zaczęła się od razu, jak tylko przywiózłem ją do domu. W podwórzu stała się nieśmiała, zgadując moje dziwaczne zagadki, a potem zmusiła mnie do tańca przy cygańskim ognisku, aż nowe spodnie rozdarły się od wysiłku. Ojciec dał mi te spodnie, więc wziąłem ją w małżeństwo. Gdy dotarłem do jej pokoju, przeszedłem już przez siedem piekieł, a jej już nie było wyskoczyła przez okno i uciekła. Cała wieś szukała ją pół dnia, a ona potem się roześmiała i powiedziała, że się rozmyśliła. Kiedy zniszczyłem jej bukiet, rozpłakała się. Powiedziała, że nie rozumie żartów. Na uroczystości zachowywała się jak krzywa, jakby zmuszała ją do małżeństwa. Na bankiecie nie pozwoliła mi choćby dotknąć jej sukni, bała się, że ją pobrudzę. Ty, Władku, ręce małe jak węgiel, a moja suknia jest droga, nie twoja serwetka mawiała. Więc nie wspominaj już o tym weselu.

Mikołaj odłożył klucz, pogrzebał dłonie pod czapką i odparł:
Wiesz, moja żona, Katarzyna, jest spokojna, nigdy nie sprawiała mi kłopotów.
Wszystkie kobiety są normalne, a ja dostałem taką z dziwactwem. Już od rana wstaję, pracuję, a ona wciąż leży i śpi! Przynajmniej czajnik postawiłby.
A nie chce pracować?
Mikołaj był zaskoczony.
Nie szuka pracy, mówi, że po studiach potrzebuje odpoczynku. Matka i babcia potajemnie podrzucają jej pieniądze na biżuterię, bo inaczej nie dałaby mi spokoju.

Mikołaj zamyślił się, podszedł bliżej do Władysława i rzekł:
Masz pecha, przyjacielu. Znalazłeś leniwą żonę, odstaw ją na bok, dopóki nie urodzi dzieci. Próbuj.

Władysław westchnął:
Skąd miałem wiedzieć, że rodzina Czerpeków wychowała leniwą dziewczynę? Przecież chwalili swoją Lubkę jako złoto. Zostali oszukani, a teraz czują się jak balast, który zrzucili ze swoich ramion, a ja zostałem w tyle, głupi

Wioska była spokojna, rzeka szumiała, koniki w trawie ćwierkały, od czasu do czasu muły krowy, a kogut witał świt. Traktory i motorowery przejeżdżały rzadko po zakurzonym szlaku, a wiadra brzęczały.

Kolu! z okna domu krzyczała Katarzyna obiad gotowy, chodź do domu.
Mikołaj, rozciągnięty przy motorze, odwrócił się leniwie i wysłuchał rozmów zza otwartych okien w nowożeńców słychać było hałas.

Ała, Władku, obierz ziemniaki, ja cebulę przyniosę mówiła delikatnie Lusia, którą wszyscy znali jako Ludmiłę.
Czemu to ja muszę obierać ziemniaki? To kobiece zajęcie! odpowiedział Mikołaj, słysząc głos przyjaciela. Ja i tak już kroję kurczaka.
Haha, oni tylko obiad gotują, a ja już mam gotowy! zaśmiał się Mikołaj.
Jestem zajęta, rozplątuję loki odezwała się znowu Ludmiła. O, ależ ty jesteś dla mnie najukochańsza, chcę być piękna, nie szara.
Kiedy tak się kręci, wyglądam jak Sophia Loren zaśmiewała się, podnosząc telefon, by pokazać nagrania.

Mikołaj przewracał oczami, patrząc w okna sąsiada. Co ona odpowie?, myślał, po czym podszedł do domu i cicho wszedł w podwórze. Zobaczył Władysława, który kręcił się pośrodku pokoju w jednej bluzce, włosy miał ułożone w bujną falę. Obok stał stół, a Władysław pochylony nad miską wyglądał jakby rozmyślał o czymś ważnym.

Mikołaj z apetytem zjadł zupę, spojrzał na zadowoloną twarz żony i westchnął:
Wyobrażasz sobie, Katarzyno, jak wciągnęli Vadka w te wszystkie kłopoty?
Katarzyna zapytała:
Co się stało?
Poślubił on Lubkę Czerpek, która przyjechała z miasta.
Katarzyna skinęła głową:
Mówią, że była nauczycielką, choć nigdy nie skończyła studiów.
Pamiętam ją, trochę jak flaczka. Mówiła, że w głowie ma same tańce i ubrania, a Vadek to idiota, że wziął ją za żonę, nie pytając o radę. Gdyby wziął pod uwagę moją siostrę Mańkę, może lepiej by wyszło.

Katarzyna odwróciła twarz, nie chcąc rozmawiać o Mańce była pulchna i nieporadna, podobna do niej samej. W młodości Katarzyna była szczupła, wyszła za Kozła, zanim przybrała na wadę. Mańka od dziecka była otyła, a z latami obie siostry stały się małe i okrągłe jak bułeczki.

W domu sąsiada głośno grała muzyka, a kobiecy śmiech rozbrzmiewał po całej wiosce. Mikołaj podszedł do okien, pokręcił brwi i rozejrzał się:
Władku, co to za hałas w twoim domu w środku dnia?
To Kola, przyjechała przyjaciółka Ludmiła z miasta. Głośna od razu włączyła magnetofon.

Mikołaj z wyrzutem spojrzał na Władysława:
Jak długo wytrzymasz to szaleństwo, Władku? Pracujesz w polu, a twoja żona zamiast wziąć sprawy w swoje ręce, tylko śpiewa i się śmieje. Czyżbyś już się poddał?

Władysław odpowiedział ciężkim spojrzeniem:
Co mam zrobić, gdy taka jest? Niech się bawi, jeśli to ją cieszy.
Nie jest już małą dziewczyną! Jako żona i przyszła matka powinna dbać o dom. Trzeba ją pouczyć, wyrzucić magnetofon z okna, nie pozwolić jej wciągać przyjaciółek do domu. Moja żona nie ma przyjaciółek, siedzi i szydełkuje skarpetki!

Władysław przygniół się, patrząc gniewnie na przyjaciela:
Idź sobie, Mikołaju, zajmij się swoją babą. Ja sam się tym zajmę.

Następnego dnia przyszedł nieustający deszcz, szare niebo nie dało pojęcia o słońcu. Katarzyna w kuchni robiła konfiturę, a Mikołaj krążył po domu jak cień.
Nudzisz się, Katarzyno?
Idź po grzyby. Załóż pelerynę, po deszczu wyjdą świeże grzybki zaproponowała.
Nie chcę iść sam.
Zawołaj Władysława.

Mikołaj westchnął i pomyślał, że Władysław mu się obraził. Spojrzał w okno, zobaczył go z torbą pod pachą, jakby przychodził w gościnę.

Dzień dobry, sąsiedzie wszedł, skrzypiąc drzwiami.
Mikołaj powitał go:
Kolka, przyniosłem wędzoną rybę, sam ją wędziłem, spróbuj.
Mikołaj uśmiechnął się, a Władysław zaproponował:
Chodźmy popić herbatę w kuchni.
Usiedli razem przy stole. W końcu Mikołaj zapytał:
Jak tam małżeńskie życie? Czy twoja gość już wyjechała?
Wyjechała odparł Władysław.

Mikołaj przeglądał gazetę, po czym zapytał:
Co twoja żona teraz robi?
Lubka poszła do sklepu.
Co kupi w sklepie? draskał Mikołaj. Pudełko pierogów i pomadkę? Moja Katarzyna widziała, jak twoja żona przy kasie wybiera kosmetyki. Gdyby przyniosła chleb albo jakąś słodką bułkę, a nie szminkę i farby do włosów…

Katarzyna, stojąc przy garnku, przycisnęła głowę w poduszkę i westchnęła:
Niech kupuje, bo tak ją lubi. Ona w swoim świecie, w makijażu, w lustrze

Mikołaj więc powiedział:
Powinniśmy, żeby nasze kobiety się przyjaźniły. Moja Katarzyna mogłaby uczyć twoją, jak sprzątać i gotować, zamiast błąkać się w próżnościach.

Władysław podszedł do żony i rzekł:
Kochanie, musimy porozmawiać.
Co się stało, kochanie? spytała Ludmiła, patrząc w lustro, z nową białą fryzurą i długimi rzęsami.
Czy podoba ci się nowy wygląd? zapytał Władysław.
Tak, jestem inna, piękna, jakby była z bajki… odpowiedziała, przytulając się do niego.

Ludmiła, zadowolona, podziękowała przyjaciółce Tanice, która pomogła jej przy salonie.

Katarzyna, słysząc o tym, uśmiechnęła się i powiedziała:
Dlaczego nie? Idę do niej od razu.

Zmieniona żona przyszykowała się perfumami, włożyła piękną suknię, wyszła i po chwili wróciła z łzami w oczach, zrzucając suknię i przywdziewając szlafrok, myjąc twarz. Usiadła przy kanapie, gdzie Władysław odpoczywał.

Władku, zaczęła, łamiąc się, nie narzekaj na sąsiadów, jeśli coś cię gnębi.
Co?
Słyszałam wszystko o sobie Jeśli się nie podoba, powiedz to! Nie narzekaj na innych, Władku

Zaczęła płakać, a od tego dnia zmieniła się całkiem. Przestała stać przed lustrem, zamiast tego zajęła się domem, pieczeniem pierogów i ciast. Codziennie odwiedzała sąsiadów, wracała zmęczona i milcząca, zamyślona. Jej uśmiech i radość zniknęły, a w domu nie słychać już kobietnego śmiechu ani muzyki.

W końcu pewnego poranka wstał, a żony nie było w łóżku. Nie było jej w domu, w podwórzu, a na drzwiach leżała kartka:
Władku, doszłam do wniosku, że jestem złą żoną. Ciągle się kłócimy, narzekasz na mnie przed sąsiadami. Nie mogę już tak żyć. Rozstaniemy się. Nie szukaj mnie, nigdy mnie nie znajdziesz. Żegnaj.
Co to za myśl? jęknął Władysław. Ludmiło, moja kochana Ludmiła!

Niedługo po tym Mikołaj przybiegł, by pocieszyć przyjaciela:
Odeszła, niech idzie swoją drogą. Może znajdzie w mieście lepsze życie. Mówiłem ci, że to zła żona, miałeś rację. Nie martw się, znajdziemy ci nową, pracowitą kobietę.

W tym samym czasie do domu Władysława wpadła żona sąsiada, Kasia, razem z młodszą siostrą, Małgorzatą, okrągłą i pulchną.

Małgorzato, nie jesteś żoną, a siostrą? zażartował Mikołaj, a Władysław odwrócił twarz.

Mikołaj spoglądał z okna na dom sąsiada i wzdychał:
Dlaczego nie mam z kim iść na ryby? Katarzyna!
Co krzyczysz? odezwała się niezadowolona Katarzyna z kuchni.
Ostatnio między małżonkami wisiło jak czarna chmura; Katarzyna zmieniła się po przyjaźni z Ludmiłą. To zaczęło niepokoić Mikołaja.

Co, Katarzyno? zapytał z irytacją. Czyżbyś nie mogła zrobić nic w domu? Pracuję jak koń, a ty chcesz tylko perfumy i makijaż, chodzić po mieście, przymierzać suknie
Rozumiem, dlaczego to się dzieje przyznał Mikołaj. Twoja przyjaciółka Ludmiła cię doprowadziła do takiego stanu.

Katarzyna westchnęła:
Nie chodzi o Ludmiłę. Nie widzę już w życiu sensu. Cały dzień przy garniku, w zagrodzie, a kiedy ostatni raz tańczyłam? Na szkolnym balu z tobą, kochany. Och, Mikołaju

W pewnym momencie Władysław wrócił do wioski, pośpiesznie przybijając gwoździe w oknach i drzwiach.W końcu Władysław, z ciężkim sercem i nowym rozumieniem, odszedł w stronę lasu, by odnaleźć spokój, którego szukał od lat.