Sąsiedzi: Historie z Naszej Kluczowej Społeczności

No wiesz, pluje Władysław, wziąłem ją za żonę, a ona ani gotować nie potrafi, ani prania nie ogarnia. Siedzę na kłodzie przy domu sąsiada i smutno patrzę na swój stodołę, w której jeszcze śpi moja młoda żona.

Nasz sąsiad, Mikołaj, kręci kluczem w motocyklu:

Właśnie świętowaliście ślub, Wasku. Daj swojej żonie choć odetchnąć po takiej okazji.

Co? Nie chcę już słyszeć o tym weselu. Ten dzień wyssał mi wszystkie nerwy.

Wyssał? współczująco pyta Mikołaj.

Władysław plućkając pestkę słonecznika, marszczy brwi:

To się zaczęło od razu, kiedy przywiózłem ją do domu z wykupem. Na podwórku spędziła pół dnia, rozwiązywała głupie zagadki, a potem zmusiłem ją do tańca przy cygańskiej muzyce jej nowe spodnie aż się rozdarły.

Mój ojciec dał mi te spodnie, więc wziąłem je na ślub w starym szacie. Kiedy dotarłem do jej pokoju, przeszło mnie siedem piekielnych kół, a ona już nie ma! Wskoczyła przez okno i uciekła. Cała wioska szukała ją pół dnia, znalazła, jak się śmieje i mówi, że się rozmyśliła. Kiedy zgnieść jej bukiet, zapłakala. Nie rozumiesz żartów, co?

Na ceremonii udawała jakąś damę, wyglądała, jakby zmuszał ją do małżeństwa. Na przyjęciu nie pozwalała, żebym się do niej dotknął, bała się, że pobrudzę jej suknię. Fiu, Władku, fuś, jedziesz poświeconą rybę, masz brudne palce, mówiła. A moja suknia jest droga, nie jest serwetką. Dlatego, Kolu, nawet nie wzmiankuj o ślubie.

Mikołaj odkłada klucz, drapie się pod czapką:

Słuchaj, Wasku, u mnie Katia jest spokojna, nigdy nie wywołuje takich kłopotów.

Wszyscy mają normalne żony, a ja dostałem głupią. Codziennie rano wstaję, robię całą robotę, a ona leży i śpi! Chociażby czajnik postawiła.

Nie chce pracować?

Mikołaj zdziwiony pyta.

Nie chce szukać pracy. Mówi, że po studiach potrzebuje odpoczynku. Matka i babcia potajemnie wysyłają jej pieniądze na spinki i kolce, bo inaczej by mnie rozrabiała.

Mikołaj zamyślił się, podszedł bliżej i patrzy wprost:

Masz naprawdę ciężką sytuację, Wasku. Znalazłeś leniwą żonę, odstaw ją, dopóki nie urodzi dzieci. Spróbuj…

Skąd miałem wiedzieć, że rodzina Czerpeków wychowała leniwą dziewczynę? Krzycieli, że ich Łubka to złoto. Okazało się oszustwo. A teraz oni chodzą, cieszą się, jakby zrzucili ją jak balast z własnych szyi i zostawili mnie…

W wiosce szumi spokojnie rzeka, świerszcze ćwierkają w trawie, od czasu do czasu muuu się rozlega od krów, pies szczeka, kogut pieje. Traktory i motocykle rzadko ryczą po zakurzonym szlaku, wiadra brzęczą…

Kola! krzyczy z okna z chaty Katarzyna obiad gotowy, chodź do domu.

Już idę odwraca się leniwie Mikołaj i przyklęka przy motocyklu, słysząc, co się dzieje w domu nowożeńców. Z otwartych okien dochodzi mu melodia rozmów.

Waziku, obierz ziemniaki, a ja wyjmę cebulę głosi słodko jak kotka Lidia.

Dlaczego to ja muszę obierać ziemniaki? To kobiece obowiązki słyszy Mikołaj głos przyjaciela.

Hehe śmieje się Mikołaj oni tylko obiad gotują, a u mnie już gotowe!

Jestem zajęta słyszy delikatny głos dziewczyny sprzątam lokówki z włosów.

Och, poczekaj, Łubka!

Ja chcę wyglądać pięknie, nie jak szara krowa. Gdy kręcę loki, czuję się jak Sophia Loren. Prawda, wszyscy tak mówią. Nie wiesz? Pokażę, mam nagrania i płyty.

Mikołaj wzrusza głową i przygląda się oknom sąsiada.

Co ona powie?

Po tym rzuca motocykl i podchodzi, pochylony. Cicho przechodzi przez podwórze i zagląda do środka. Widział, jak żona Władysława wiruje po środku pokoju w jednej sukni, włosy rozpuszczone falą, a przy stole stoi Władysław, pochylony nad miską.

Mikołaj bez apetytu połyka zupę, patrzy na zadowoloną twarz żony i wzdycha:

Wyobrażasz sobie, Katarzyno, jak Vasia nas wkurzyli?

Co się stało? pyta zdziwiona żona.

Poślubił Czernikowską Łubkę, co właśnie przyjechała z miasta.

Pamiętam mówi Katarzyna mówiła, że jest nauczycielką, ale nic się nie nauczyła.

Pamiętam ją jako małą smarkę. To wredna dziewczyna, w głowie same tańce i gadżety. A Vasia to głupiak, wziął ją po cichu, nie zapytałby się o twoją siostrę Manię, która wciąż siedzi w domu.

Katarzyna odwraca okrągłą twarz. O siostrze Mani, nie ma ochoty rozmawiać. Manusia była pulchna i nieporadna, tak jak Katarzyna. W młodości Katarzyna była chuda, wyszła za Kolka, zanim przybrała na wadze, a Mani nigdy nie miała szczęścia od dziecka była otyła. Z wiekiem obie siostry stały się podobne małe, okrągłe jak bułeczki.

W domu sąsiada gra głośna muzyka, słychać kobiecy śmiech. Mikołaj podnosi brew i podchodzi do okna, patrzy i kiwa głową.

Władysiu woła z ogródka. Tam w szklarnie przywiązuje pomidory.

Czego chcesz, Mikołaju?

Co to za hałas w twoim domu? Dlaczego w południe tak głośno?

To koleżanka Ludmiła przyjechała z miasta. Głośna jak burza, włączyła magnetofon.

Mikołaj patrzy na sąsiada z wyrzutem:

Jak długo będziesz tolerował to szaleństwo, Władysiu? Pracujesz przy gospodarstwie, a żona tylko się śmieje i nie pomaga. Już się nadszarpnęła!

Władysław patrzy na niego surowo:

Co mam zrobić, jak ona taka jest? Niech się bawi, jeśli to jej radość.

Nie jest już mała, by się bawić! Wyszła za mąż, jest przyszłą matką i strażniczką ogniska! Musisz ją uspokoić, wyrzucić magnetofon z okna. Nie mam przyjaciółek, które by mi podcinały skarpety!

Władysław przybiera smutny wyraz i z niezadowoleniem patrzy na przyjaciela:

Idź sobie, Mikołaju, daj radę swojej babci. Ja sam się tym zajmę.

Następnego dnia leje nieprzerwanie deszcz. Szare niebo nie zapowiada słońca; Katarzyna warzy konfiturę w kuchni, a Mikołaj przemyka z kąta na kąt.

Nudzę się, Kasiu.

Idź po grzyby. Załóż kalosze, po deszczu wyrosną świeże.

Nie chcę iść sam.

Zawołaj Władysia.

Mikołaj westchnął.

Och, pewnie jest na mnie zły.

Spogląda w okno, widzi Władysia z torbą. Władysław wchodzi, stuka drzwi.

Cześć, sąsiedzie mówi, wnosząc wędzoną rybę.

Mikołaj się rozluźnia i uśmiecha:

Ryba się przyda, popijmy herbatę.

Mężczyźni siedzą przy stole w ciszy. W końcu Mikołaj pyta:

Jak tam życie rodzinne? Czy twoja gość odjechała?

Odjechała.

Mikołaj zagryza gazetkę i wraca do swoich spraw.

Co twoja żona teraz robi?

Łubka poszła do sklepu.

Co kupuje? Pączki i pomadkę? Moja Kasia widziała, jak twoja żona przy ladzie zamawia kosmetyki zamiast chleba i ziemniaków.

Katarzyna, stojąc przy garnku, milczy i przytula się do stołu.

Niech kupuje, ona lubi się malować, mówi Władysław, spuszczając wzrok.

Mikołaj proponuje:

Może nasze żony się przyjaźnią? Twoja Kasia mogłaby nas nauczyć sprzątać i gotować, a nie marnować się na błahostki.

Władysław wzywa swoją żonę:

Kochanie, musimy porozmawiać.

Co się stało? pyta Łubka, patrząc w lustro, jej włosy już białe, rzęsy podkręcone, brwi podkreślone.

Podoba ci się? mówi Władysław.

Jesteś piękna, jakbyś była zupełnie inna, odpowiada on.

Łubka przyznaje, że jej przyjaciółka Aneta z salonu pomogła jej zrobić makijaż i farbę na włosy.

Wtedy Katarzyna, pod wrażeniem, mówi:

Dlaczego nie? Idę do niej.

Łubka zakłada perfumy, ubiera się elegancko, wyjmuje suknię, zakłada szlafrok i myje twarz. Siada na krawędzi kanapy, obok Władysława.

Władku, dlaczego narzekasz na sąsiadów? pyta.

Bo mnie nie rozumiecie, odpowiada Władysław, łzy spływają po policzkach. Od tego dnia zmienia się. Przestaje stać przed lustrem, zaczyna sprzątać, piec ciasta, codziennie odwiedza sąsiadów, wraca zmęczona, milczy, myśli o czymś ciężkim. Uśmiech i radość znikają, nie słychać już jej kobiecego śmiechu, w domu nie gra muzyka.

W końcu ucieka. Władysław wstaje rano, jej nie ma w łóżku, nie ma jej w domu, a na drzwiach leży kartka:

Władku, pomyślałam i postanowiłam jestem złą żoną. Ciągle mi narzekasz, płaczesz przy sąsiadach. Nie mogę tak dalej żyć. Rozstajmy się. Nie szukaj mnie, nie znajdziesz. Żegnaj.

Co to znaczy? krzyczy w środku Władysław. Łubko, Łubeczko, miła moja!

Mikołaj przybija się jako pierwszy, by pocieszyć przyjaciela:

Uciekła, niech idzie swoją drogą. Nie pasuje jej wioska, pewnie wyjechała do miasta, tam jest lepiej. Mówiłem ci, że będzie zła żona, miałem rację. Nie martw się, znajdziemy ci nową, pracowitą.

Wtedy do domu Władysława wbijają się z garnkami jego żona Katarzyna i młodsza siostra Manusia.

Manusia to nie żona? żartuje Mikołaj. Władysław odwraca twarz, zły.

Mikołaj zagląda przez okno i mówi:

I co, nie chcesz już w domu? Nie mam z kim iść na ryby. Katarzyna!

Co krzyczysz? gniewna z kuchni głos Katarzyny.

Ostatnio małżeństwo przypomina czarną panterę, która przemyka przez dom: po ucieczce Łubki, Katarzyna też zmieniła charakter, co niepokoi Mikołaja.

Co Katarzyna, co Katarzyna? podnosi ton żona. Jakby nie mogła bez mnie żyć Zrzuciła na mnie całą robotę domową, nie mogę ani usiąść, ani się położyć.

Mikołaj wpada do kuchni:

Dlaczego jesteś zmęczona?

Katarzyna podnosi wzrok:

Co myślisz, że jestem jak koń pociągowy? Jestem kobietą, kochanie. Chcę perfum i makijażu, chcę zobaczyć się w lustrze, pojechać do miasta na zakupy, przymierzyć sukienki

Aha rozumie Mikołaj. To wietrzy wiaterek od Łubki.

To nie wina Łubki wzdycha Katarzyna. Nie widzę już życia z tobą. Stałam przy piecu, pod kurnikiem Kiedy ostatni raz tańczyłam? Na studniówce w szkole z tobą. Och, Kolu…

Władysław wraca do wioski zadowolony, szybko przybija w okna i drzwi. Mikołaj słyszy stuk młotka i przybiegł.

Co tu robisz, Wasku?

Mikołaj zatrzymuje się przy bramie, zdumiony.

Zbieram się wyjechać, sąsiadko.

Dokąd?

Mikołaj otwiera usta w przerażeniu.

Przeprowadzam się do centrum, tam jest klub i kawiarnia, gdzie można zabrać żonę na randkę.

Jaką żonę? Łubka uciekła.

Znajdę nową

Władysław odwraca się i szeroko się uśmiecha:

Znalazłem moją Łubkę. Pracuje w centrum, wynajęła mały domek. Jadę do niej.

Mikołaj nie może uwierzyć, aż krzyczy:

Czy zwariowałeś? Zaufałeś tej bezmyślnej żonie! Jak będziesz żył z taką? Sam mówiłeś, że poślubiłeś pod wpływem, zmęczony jej kaprysami Wracaj bez bielizny i bez żony! Posłuchaj mnie, weź moją siostrę Manię. Ona będzie gotować barszcz, piec ciasta, prać koszule

Władysław śmieje się i potrząsa głową:

Szczęścia nie ma w pierogach, a w kochanej kobiecie. Niech jedziemy z półfabrykatami, a ona, moja piękność, przy mnie! Co mówiłem, to tylko paplanina! Myliłem się!

Mikołaj krzyWładysław wsiadł do samochodu, a za oknem mijały pola pełne dojrzałych zbóż, i w sercu już nie było wątpliwości, że los uśmiechnął się do niego.