Sąsiadka przestała odwiedzać babcię Warię i rozpowszechniła plotkę, że babcia straciła rozum na starość, bo trzyma w domu łasice albo wilkołaka.

Sąsiadka przestała wchodzić do domu babci Wery i zaczęła rozpowiadać, że staruszka zwariowała, bo trzyma w domu jakąś rosomakę albo wilkołaka.

Pewnego dnia babcia Wera znalazła na swoim ogródku szare, malutkie kociątko. Mieszkała sama, ale była złotą duszą.

Kociątko przytuliła do siebie, gdy nagle zaczął lać deszcz i cała chata drżała. W babci był rozgrzany węgiel w starym piecu, a drewno trzaskało radośnie.

Wkrótce kotek, już rozgrzany, pił mleko, które babcia Wera starannie przelała mu do miski. Babci nie było już nudno w końcu miał z kim pogadać.

Kotek mruczał, słuchał babciowych piosenek i bawił się wełnianą kulką, a babcia wijała skarpetki i rękawiczki.

Klienci w pobliskim sklepie wciąż przychodzili po świeże warzywa, więc kociak szybko urosł na prawdziwego wędrowca. Łapał myszy i szczury, nauczył się doskonale terenu.

Skakał po drzewach i zgrabnie schodził, gdy tylko zobaczył babcię. Babcia nie zastanawiała się nad dziwnymi zwyczajami swojego pupila.

Wkrótce przyzwała go czułym zdrobnieniem Kocurek! Kocurek odpowiadał na wołanie. Pewnego dnia sąsiadka zakrzyknęła, że to nie kot, a raczej rosomaka.

Babcia nie przejmowała się plotkami. Lato było gorące, a ona w ogrodzie zbierała maliny i czarne porzeczki, kiedy usłyszała syczenie.

Patrząc w dół, dostrzegła ogromną żmiję w położeniu gotowym do ataku. Babcia zdała sobie sprawę, że skok na stół nie wchodzi w grę nogi stały się jak watą, a wiek nie pomagał.

Zanim zdążyła się obudzić, Kocurek zerwał się i w jednej chwili wystrzelił na żmiję. Rozwalili się razem, a potem Kocurek bawił się wężem, wspinając się nawet na wysokie drzewo.

W pewnym momencie żmija spadła na podwórko sąsiadki, wyjąc jak prosiaczek. Kocurek, nie bacząc na krzyki, złapał węża i wrócił z nim do domu.

Sąsiadka przestała odwiedzać babcię Wery, szerząc plotkę, że staruszka zwariowała, bo trzyma w domu rosomakę albo wilkołaka.

Babcia nie zwracała uwagi na rozmiary swojego pupila był jej ukochanym. Głaskała go, a on zasypiał zwinięty na dywaniku przy łóżku.

Kocurek uwielbiał węszyć w gęstej trawie, czasem w upale nawet drzemnął. Gdy jednak nadszedł czas, zawsze wracał do domu.

Pewnej nocy babcia zasnęła, nie słysząc nic i nie widząc nic. Zostawiła okienko lekko uchylone, bo kot lubił węszyć po podwórku.

Do otwartego okna wpadli dwaj miejscowi pijacy, wiedząc, że babcia dopiero co otrzymała emeryturę. Z ręcznika zrobili jej opaskę.

Gdy zobaczyli śpiącą babcię, obudzili ją i zaczęli dopytywać o pieniądze. Przerażona, bez możliwości mówienia, płakała i drżała.

Jedna z przestępców nagle wyciągnęła rękę, a opaska wpadła do ust babci. W domu zaczęto przewracać meble, aż nagle pojawiła się wielka, kudłata cień, który wskoczył do okna.

Jeden z rabusiów, nie patrząc wstecz, krzyknął:

Borzyszek, to ty? Znaleźliśmy u sąsiadki coś? Ona dopiero co emeryturę dostała!

Jednak ogromny cień skoczył na jednego z nich i wbił się w gardło, potem na drugiego i wbił w oczy. Drugi ryczał jak prosiaczek.

Panie Boże! Nieczysta siła! Domowy! krzyczał, a Domowy był kudłaty i syczał. Zielone oczy jarzyły się w półmroku. Domowy przeskakiwał z jednego na drugiego.

Babcia cicho wyciągnęła opaskę i gwałtownie włączyła światło. Natychmiast rozpoznała włamywaczy i z całych sił krzyknęła:

Pomocy! Wszyscy w oknach zobaczyli jasne światło.

Kiedy sąsiedzi wpadli do domu, zobaczyli przerażający widok: na podłodze leżeli dwaj pijacy, jeden leżał przyścielony, twarz podarta, drugi trzymał się za gardło, a wszystko było splamione krwią. Babcia siedziała na łóżku, obejmując kota.

Kot syczał i nie wpuszczał nikogo do domu. Babcia nagle przypomniała sobie o sąsiadce i trzecim pomocniku złodziei. Mężczyźni ruszyli w różne strony, znaleźli jednego z przestępców w saunie, gdzie próbował przeżyć zamieszanie i uciec. Tarł go długim czasem, odebrali mu skradzione pieniądze i oddali sąsiadce. Nie zadzwonili na policję wiedzieli, że samodzielnie rozwiążą sprawę.

Złodzieje zostali wystarczająco ukarani i zagrożono im, że jeszcze raz nie zadziałają na kota.

Jeden z nich, zacinając się, powiedział, że to nie kot, a MAJ HUN! widział w telewizji.

O ty drańu, jeszcze i przeklinasz! Mój kot nazywasz! wykrzyknęła babcia, dając mu klapsa. Sam jesteś taki!

Uśmiechnijcie się i zostawcie komentarz!