Samotność: Poszukiwanie Bliskości w Zgiełku Codzienności

Samotność

Kasia przychodzi po sklepach, koniec jej męża, który już nie żeni się, a ona odrzuca go. Lepiej, że nie płaci za darmową usługę na starość.
– Co ty, Kasiu, jedynego? pyta nieznajomy, człowiek nie powinien być sam, a kobieta zawsze przy mężczyźnie musi stać. Inaczej to niewłaściwe… A tak naprawdę nikt tego nie zauważy. Czy wiesz, co to samotność?
– Co? drwi Kasia, zmęczona własnymi myślami i szukająca ukojenia w przyjaciółce.
– Samotność to burza! śmieje się Marta, nie zauważając nikogo w kościele. To jak chcieć podać wodę komuś, kto nie ma ani kubka! Dzieci są twoje, gdzie są?
– Gdzie? wyplata Kasia, nie mogąc się oprzeć.
– Gdzie, gdzie w Łodzi! w końcu rozumie, że przyjaciółka nie pośmiewa się nad nią, a Marta odwraca się i mówi: Masz rację, a ja cię wspieram. Jedna rzecz ciężka, ale dusza jest lekka. Pozwólmy sobie poznać się, co? Kasia, facet jest w porządku. A kto nie potrafi się podnieść, ten szybko upada

Kasia ma już prawie dziesięć lat doświadczenia. Kostka, jej dobroczynność, o której mówiła, przychodzi dziesięć lat temu, a potem znika. Raz się pojawiła, ale ledwo. Kasia, słysząc o tym, rusza się w stronę podwójnego pokoju i nawet w kwaterze. Choć przyjaciel próbuje udowodnić, że raz na rok można i nic nie straconego, jeśli nie ma się wcale, rozbijając się w głowie na nocnych myślach i wyciskając skąpe męskie łzy, Kasia nie poddaje się. Rozwód się odbywa.

Z żoną mąż zachowuje się dżentelmeński, zostawiając kwaterę byłej żonie i dwóm dzieciom pod opieką. Dzieci dorastają i rozchodzi się po różnych stronach. Syn mieszka i pracuje w Krakowie. Córka szybko wyszła za mąż i wyjechała za granicę. Kasia zostaje sama w małym dwupokojowym mieszkaniu w samym sercu Warszawy.

Samotne życie jej nie przeszkadza. Ma stały remont, dobrą pracę i zarobki, które pozwalają jej żyć po swojemu, gościć dzieci i Martę. Choć nie ma wielkiego intelektu, zawsze znajduje zajęcie i nie nudzi się. Czyta, pływa, chodzi na jogę, lubi podróże, od czasu do czasu jedzie na wieś z przyjaciółmi. Generalnie jest zadowolona.

Do tego czasu, póki Marta nie rozwiąże jej losu
– Posłuchaj mnie, Kasiu. Dobry facet, wciąż nieznany, ma sześćdziesiąt jeden lat. Siedem lat różnicy między wami. Dom duży, dobry, gospodarstwo przyrodnicze. Krowy, kozy, świnie, kury nie brakuje niczego! To zdrowe jedzenie, pierś z kurczaka, jaja, mięso. Przez sto lat przeżyjesz, przyjacielu! A jeszcze facet sympatyczny, wykształcony i całkiem książkowy Kasia, spróbuj. Pozwólmy się poznać, co? błaga Marta przy spotkaniu, kiedy Kasia nie poddaje się.
– Dobrze, Marto, poznaj mojego sąsiada rolnika, niech tak będzie. Ale wiesz, niczego nie obiecałam. mówi Kasia.
– Nie zmienią się sprawy, jak mówią. I tak Marta nie odkłada sprawy w szufladę, od razu organizuje spotkanie z rolnikiem.

Rolnik okazał się zupełnie niczym. Stały, umięśniony, ubrany schludnie i z klasą. Ręce robocze, ale czyste, paznokcie zadbane. Wygląda starannie, mówi powoli, ale donośnie. Nie lubi słów w karnacji, żartuje, rozśmiesza rodzinę do łez. Imię rosyjskie, ale w Polsce znane Jan Kowalski

Słowem po pierwszym spotkaniu trafiła się na Jana, a potem zaczęła przyglądać się Janowi Katarzynie. Zaczęła myśleć, że może i przyjaźń wymaga podniesienia duszy razem. Jan konsekwentnie podąża za współpracą. Młody, już rozumiemy, że małżeństwo to nie tylko przyjęcie, ale i wspólna praca, więc przejedźmy razem.

Kasia wpadła w las, by go odwiedzić, a potem wróciła. Tam gospodarstwo, nie patrząc w oczy. Krowy muczą, świnie ryczą, koty mruczą, nie widać nic. Pracowników jest dwóch obok twarze azjatyckich narodowości. Jan ma sprzedaż, która nie kończy się. Tylko telefon dzwoni, wołają o mięso, o mleko Nieustannie w domu stoi Kasia, jakby była częścią firmy Jana A on mówi:
– Widzisz, Kasiu, mam wiele spraw. Gospodarstwo potrzebuje pomocy. Pracownicy są dobrzy. Ale, jak mówią chcesz zrobić dobrze, zrób sam. A ty będziesz żoną, nie przegapisz tego, wszystko dopilnujesz. Nawet ręce kobiece są potrzebne. Krowę doić, kozy pasłać, jaja zdobywać. A w domu bez gospodarstwa siorba! Ja to wiem, ale rola kobieca i oczy lepsze niż męskie. Przyjedź więc, co? A wiosna już na nosie, siać trzeba. Kury czekają

Kasia wróciła do domu i zamyśliła się. Co ma ona w tym wszystkim? Ma przytulny dom w mieście, pracę przyzwoitą, niewielką działkę, gdzie latem sadzi warzywa, a zimą piecze chleb. Sama prowadzi gospodarstwo. Maszynę kupiła jeszcze w 2018 roku. Kupiła więc krowy i kury, i sadzi w ogrodzie. Po co jej w ogrodzie ogród? Być może do sprzedawania warzyw, czyszczenia świń, karmienia kur?

W tym wszystkim musi jeszcze przygotować obiad mężowi, złożyć zakupy, kupić przytomność, a potem przyglądać się całemu gospodarstwu. Dodatkowo dom duży utrzymać w czystości. Oczywiste, że przychód z tej działalności jest dobry, ale ona nie żyje w luksusie. Na emeryturę wyjdzie, ale jej wystarczy, a i oszczędności są. To wszystko jest niezbędne i nie tylko dla wygodnego życia Kasi. A na starość, zgiąć się w ogródku, siekać kapustę, a z trzpieniem na dwa piętra łazić czy ona tego potrzebuje? Wieczorem Kasia dzwoni do Marty.

– Marto, nie obrażaj się. Postanowiłam odrzucić propozycję Jana, nie iść za niego. Może komuś innemu przyniesie szczęście taki pracowity mężczyzna, a mnie to nie interesuje. On nie był miły, Marto. On nie szuka żony, a siłę potrzebuje. Żeby na prawnych podstawach w jego gospodarstwie krzyżował się, muszę odmówić. Zostanę w swoim samotności. A na starość, by podać wodę, nie każdy chce pić

Długo Kasia się zamyślała, wciągając się w myśl. Nie wypuściła łzy z gniewu po takim rolniku. Ale pod wpływem obietnicy Katynskiego, że porozmawiają i nie będą się zbliżać, przygnębiała się. Obiecywała sobie, że nie będzie szukać kobiet podobnych do siebie. Nie zamierzała się nimi zajmować.

Kasia napisała Janowi wiadomość, że spotkania odwołuje, bo nie ma chęci, a jej uczucia odwróciły się od niego. Jan po kilku dniach odebrał telefon i po chwili zrozumiał, że nie podąża za dwoma. On zawsze był mądrym mężczyzną. Kasia wstała o ósmej rano, zrobiła porządek, umyła się i usiadła wypić kawę z bułeczką. Spojrzała w okno, myśląc, że nie widziała dzieci od jakiegoś czasu, potrzebowałaby pojechać do syna, a córkę przywieźć na dzień narodzin. Musi jeszcze kupić torebkę do nowego, pięknego płaszcza. Musi zadzwonić do Leny, pośredniczki, umówić spotkanie

I jeszcze pomyślała, że wszystko powinno być trochę bardziej egoistyczne. Czasem to zdrowe egoizm kobiet