Samotność – odkrywanie głębi duszy w polskiej rzeczywistości

Samotność

Damy za stołki, kawaler zamężny зовет, a ona odrzuciła. Lepiej, niż darmowa usługa na staż w lecie stać.

No co ty jedynie, Katarzyno? Człowiek nie powinien być sam, a kobieta zawsze przy mężczyźnie musi być. Inaczej to jak niepoprawnie A potem nikt tego nie zauważy. Samotność, wiesz jakie?

Jakie? ironicznie zapytała Katarzyna, znudzona jego paplaniną, podnosząc się z krzesła.

Samotność to straszne! zaśmiała się złośliwie siostra Małgorzata, nie zauważając spotykanego przy stole. To kiedy chcesz dać wodę komuś. Dzieci to twoje wóny, gdzie!

Gdzie? nie udźwignęła się Katarzyna.

Gdzie, gdzie w Krakowie! w końcu zrozumiała, że siostra przy niej rozbawia się zbyt głośno, odrzuciła się Małgorzata. Tobie wszystko się miesza, a ja za ciebie przeżyję. Jedna to trudne. A dusza podniesiona po drodze. Dajmy się poznać, co? Katarzyna, facet naprawdę dobry. A kto nie rozstaje się i szybko przybiera

Katarzyna była w rozwodzie już od dziesięciu lat. Kostek, jej błogosławiony, którym on kiedyś się zwrócił, był około dziesięciu lat temu wyprawiony na lewo. Raz wyszedł, ale głównie. Katarzyna, kiedy dowiedziała się o tym, wskazała mężowi, że zaczyna od dwóch sypialni, a potem i od dwóch kwater. Choć mąż próbował jej udowodnić, że raz można i nic strasznego, z kim nie będzie, waliąc się w ręce kulką i płacząc męskie łzy, Katarzyna nie była przytomna. Rozwód trwał.

Z mieszkaniem mąż podszedł dżentelmeński, zostawił kwaterę byłej żonie i dwójce dzieci pod opieką. Ale dzieci wyrosły i rozproszyły się wszędzie. Starszy syn mieszkał i pracował w Warszawie. Córka szybko wyszła za mąż i wyjechała za granicę. A Katarzyna została mieszkać sama w bardzo małym mieszkaniu w centrum miasta.

Jednoosobowe życie jej nie krępowało. Zrobiła remont, dobrą profesję i zarobek pozwalały jej mieszkać w zadowoleniu, przyjmując gości dzieci i siostrę Małgorzatę. Mimo niewysokiego intelektu zawsze znajdowała zajęcie i nie nudziło się. Czytała dużo, pływała, chodziła na jogę, kochała podróże, czasem jeździła w restaurację z przyjaciółmi. Po prostu żyła w swoim zadowoleniu.

Dopóki siostra Małgorzata nie zdecydowała ustalić jej losu

No posłuchaj mnie, Katarzyno. Facet dobry, niedawny, sześćdziesiąt jeden lat. Siedem lat różnicy. Dom ogrodowy, dobry, gospodarstwo oblane. I krowy, kozy, świnie, kury i chyba nic nie ma! To zdrowe jedzenie, pierz! Mleko, jaja, mięso. Do stu lat przeżyjesz, dupek! A jeszcze facet sympatyczny, balagur i wykształcony, wszystko po książkowo mówi Katarzyna, no spróbuj. Dajmy się poznać, co? narzekała siostra przy spotkaniu, gdy Katarzyna nie poddała się:

No dobrze, Małgo, poznaj swojego sąsiadabalagura, tak i być. Ale wiesz, nie obiecywałam nic.

Dzieło na bezrobocie nie zmienia, jak mówią. Tak i Małgorzata nie chciała odkładać sprawy w długi szuflad, a szybko organizowała spotkanie z kawalerem.

Kawaler okazał się bardzo niewiele. Statny, muskularny, odzież dobrze i jakościowo. Ruki pracowite, ale czyste, paznokcie akuratne. Wytrzymał starannie, podciągnięty krótko. I w sobie pewny, mówi niegromko, ale wesoło. Za słowem w karierę nie leci, żartowniś, rozwesela się z siostry do kilkukrotnych. Imię rosyjskie, niezawodne Iwan

Słowem za pierwszym spotkaniem wtórnym podciągnęła się, trzecia Stała przyglądać się Iwanowi Katerynie. Pomyślała, że może i prawda siostra, potrzebna podniesiona dusza razem. Iwan nastawia się na związek. Młody, wprost mówiąc, bycie razem, dać się, przyjmijmy, i do końca.

Katarzyna przyjęła zaproszenie do domu Iwana, by się przyjrzeć. Tam miał gospodarstwo, nie było widać. Krowy muczą, świnie chrzęszczą, tręby nie liczyć, widzimy nie widać. Pracownicy są, dwie sztuki twarze azjatyckiej narodowości. A u Iwana sprzedaże nie kończą się. Tylko i telefon odpowiada, to po wodorze mięsa, to mleka Nieustannie stało się Kate, jakby ona też część biznesu Iwana A on mówi:

Widzisz, Katarzyno, tyle mam rzeczy. Gospodarstwo potrzebne, by pomóc. Pracownicy to dobrze. Ale, jak mówią chcesz zrobić dobrze, zrób sam. A ty żona będziesz, już swojego nie przegapisz, wszystko przebierzesz. Dalej ręce żeńskie potrzebne. Krowę doić, kozy, jaja zbierać. A dom bez gospodarstwa sirota! Ja ubijam naprawdę, ale ręka żydowska i głaz lepszy męski będzie. Przejedź daj, co? A to wiosna na nosie, szaść już nadejść. Tręby czekają

Wróciła Katarzyna do domu i pomyślała. A co jej to wszystko? Ma piękną kwaterę w mieście, pracę przyzwoitą, niewielką działkę, gdzie latem chcę grządki siać, a wiosną na podwórku warzę. I sama gospodarstwo. Maszynę kupiła sobie jeszcze osiem lat temu. Kiedy chciała, seli i pojechała. Po co jej w ogródzie gorbaty, świnie czy kury?

Przy tym jeszcze trzeba obiad mężowi przygotować, rzeczy posprzątać, zakupy zrobić, i za wszystkim gospodarstwo pilnować. A jeszcze dom ogrodowy w czystość utrzymać. Oczywiście, że dochód z tego biznesu dobry, ale ona i tak nie żyje źle. Na emeryturę wyjdzie, jej wystarczy, a i oszczędności są jakieś.

To wszystko niezbędne i nie tylko, dla wygodnego życia Katarzyny. A na staż lat w ogródku naginać, kartofle siać, i z trawą po dwóch etapach gnać a czy to jej potrzebne? I wieczorem Katarzyna zadzwoniła do siostry.

Małgo, nie obrażaj się. Chcę odrzucić propozycję Iwana o wyjściu za mąż. Może komuś i szczęście taki facet pracujący, a mnie tego nie potrzebuję. Onto nie pomachał, Małgo. On nie tylko żonę szuka, ale siłę roboczą. Coś na prawnym fundamencie w jego gestach wkładałam. Chcę, Małgo, zostać w swoim samotności. A na staż, po wodę podać, tak nie wszystkim i pić chce

Długo sosruchała się siostra Katia, worek. I choć łza nie wpadła od żalu po takim kawalerze, pod wpływem groźnego Katia obietnicy, że ta i rozganiać się będzie i wołać jak za bądź, śmieszna nie szukała. I obiecywała więcej żenichów przychodzących do siostry nie szukać. Działaniami niebłogosławionymi nie zajmować się.

A Katarzyna napisała Iwanowi wiadomość na telefon, że spotkanie proszę nie szukać, bo nie ma chęci i okoliczności naprawdę się zmieniły nie w jego pożytek. Na to później Iwan odmówił jej telefonu nie długo dnia trzy. A po zaciśnięciu, pojawił się widocznie, że nie do dworu przyjechał. On był przecież mądry mężczyzna. A Katarzyna poszła w wczesnym ranku o osiem, zrobiła zakupy, umyła się i w salonie wypiła kawę z bułką. Spojrzała w okno i pomyślała, że dawno nie widziała dzieci, trzeba do syna pojechać, a córkę przywitać na dzień pożegnania. Jeszcze, co koniecznie trzeba kupić to torbę do tego pięknego, głębokiego płaszcza. I trzeba zadzwonić do Lenki pedicure, umówić spotkanie

I jeszcze pomyślała, że tak naprawdę wszystko jest w porządku, nie przyjmując egoizmu. Czasem to bardzo pożyteczne. Zdrowy kobiecy egoizm

Samotność nie jest wyrokiem, lecz szansą, by odkryć własną wartość i nauczyć się żyć w harmonii z sobą samym.