Samotna Króliczka…

Samotna Halinka…

Od kilku tygodni Halina przyglądała się nowej sąsiadce, która wprowadziła się do klatki naprzeciwko, na pierwsze piętro. Nową lokatorkę nazywała się Anna. Miała koło trzydziestki, a jej małej córeczce, Kasi, ledwie cztery latka. Kobieta właśnie się rozwiodła i teraz radziła sobie sama, a córkę woziła do przedszkola tuż pod blokiem.

Halinka poznała Annę i zaledwie zdążyły się przywitać i uśmiechać na korytarzu, gdy tydzień później już siedziała z Kasią u siebie w sobotę, opiekując się dziewczynką.

— Ona jest spokojna, będzie się bawić lalkami na podłodze, a ty rób swoje — tłumaczyła Anna Halinie. — Dzięki, że ratujesz. Mam dziś spotkanie, ale wrócę na noc. Naprawdę doceniam!

Halinka wzruszyła ramionami, dopiero gdy Ania wybiegła z klatki, dotarło do niej, że młoda rozwódka poszła na… randkę.

— No proszę, „spotkanie”… — szepnęła Halinka, czule spoglądając na dziewczynkę, która, jak przepowiedziała matka, zaszyła się w kącie pokoju z zabawkami.

Halinie życie nie układało się po myśli. Miała dwadzieścia osiem lat, czas najwyższy na dzieci i ukochanego męża, ale ani jednego, ani drugiego w jej życiu nie było.

— Bo jesteś niemodna — mówiły koleżanki. — Siedzisz w domu z drutami, a powinnaś się ruszać, tańczyć, wychodzić, poznawać ludzi. Tak można przesiedzieć całą młodość, czekając na księcia z bajki…

Halinka kiwała głową, ale nic z tym nie robiła. Była nieśmiała przez drobną nadwagę i nie uważała się za piękność, mając całkiem zwyczajną urodę.

Teraz, gdy wieczorami często gościła u siebie czteroletnią Kasię, z którą się zaprzyjaźniła, tym bardziej nie rozumiała, jak matka może zostawiać takie cudowne dziecko, uciekając na randkę do obcego faceta…

Dla Haliny rodzina, a zwłaszcza dzieci, były jak dar od Boga. Pokochała Kasię całym sercem, czytając jej książki, bawiąc się i lepiąc z plasteliny.

— Ojej, Halka, ja ci się nigdy nie odwdzięczę — szeptała Ania, odbierając półśpiącą córeczkę późnym wieczorem. — Jesteś moją wybawicielką.

— A co z ojcem dziecka? — zapytała kiedyś Halinka. — Odwiedza Kasię? Często o nim mówi, widać, że tęskni.

— Odwiedzałby, ale jest w delegacji. Och, te jego delegacje! Raz miesiąc, raz półtora… To przez nie się rozstaliśmy… Wkrótce wróci i będzie ci lżej, bo zabierze ją na spacery. Bardzo ją kocha i zasypuje zabawkami, co zupełnie niepotrzebne. Lepiej, żeby dał więcej pieniędzy… — zaśmiała się Ania.

I rzeczywiście, wkrótce pojawił się ojciec Kasi. Smukły, jasnowłosy mężczyzna złapał dziewczynkę przed klatką i długo nie puszczał. Halinka przypadkiem zobaczyła to przez kuchenne okno i nawet się wzruszyła — tak bardzo cieszyli się na swój widok.

Kilka dni później Halinka poznała Michała, ojca Kasi. Akurat dziewczynka była u niej. Stało się już tradycją, że Kasia biegała do „cioci Haliny” na zabawę czy bajki, gdy mama szła do sklepu lub na targ. Tym razem ojciec znalazł córkę u Halinki.

— Dziękuję bardzo — mówił. — Że się pani tak opiekuje Kasią… A ona bardzo panią lubi. Zawsze mówi: „moja Halinka”. — Uśmiechnął się, odbierając córkę.

— Tatusiu, tatusiu, chodź z nami pić herbatę! — zawołała nagle dziewczynka, kończąc jeść drożdżówkę w kuchni.

— No właśnie, wchodźcie. Właśnie pijemy herbatę z drożdżówkami, trzeba dokończyć. I was poczęstujemy — zaprosiła Halinka Michała.

Wszedł do kuchni, usiadł z córką i też skosztował ciasta.

— Naprawdę domowe? — zdziwił się.

— No pewnie — odparła Halinka. — Bierzcie więcej, smacznego… Sama je uwielbiam, stąd i trochę w biodrach… Ale zamierzam się wziąć za dietę.

— Po co? — znów się zdziwił Michał. — Pani jest piękna taka, jaka jest… I w ogóle, nie spodziewałem się, że młode dziewczyny jeszcze pieką ciasta. Myślałem, że to tylko babcie robią, i to na wsi, przed świętami.

Roześmiali się, a Kasia dołączyła do wesołości, podając tacie kolejną drożdżówkę.

— Jak podrosnę, to Halinka nauczy mnie piec ciasta — oświadczyła. — I będę was wszystkich karmić pysznościami!

— O, to byłoby cudownie — zgodził się Michał. — Ale czas na spacer, bo mama wkrótce cię odbierze, a my się nie nagryzamy.

— Mama bierze mnie dopiero wieczorem — szybko odpowiedziała dziewczynka, a Halinka milczała.

Michał spochmurniał, po czym zabrał córkę na podwórko. Po spacerze znów przyprowadził ją do Halinki, a ta cicho zapytała:

— Nie mógłby pan zabierać Kasi na noc? Tęskni…

— Myślę o tym. Pracuję od rana w fabryce, mieszkam na drugim końcu miasta, szkoda by mi było ją tak wcześnie budzić… A tu ma przedszkole pod domem i matkę… — znów spuścił wzrok. — Ale dziękuję za pomoc. Może wymienię mieszkanie, żeby być bliżej…

Gdy po raz drugi odbierał Kasię od Halinki na wieczorny spacer, zaproponował, by poszli wszyscy razem.

Halinka nie spodziewała się zaproszenia i zaczęła odmawiać, ale Kasia zawisła na niej:

— Chodź, Halinko, pokażę ci, jak robię babki z piasku!

Musiała pójść do pobliskiego skweru z placem zabaw. Cieszyli się razem z Michałem, widząc, jak Kasia bawi się z innymi dziećmi, co chwilę zerTak właśnie, spacer po sąsiedzkim skwerku stał się początkiem ich wspólnej drogi, a Halinka, Michał i Kasia już wkrótce zasiedli przy jednym stole nie jako sąsiedzi, ale jako prawdziwa rodzina.