Samotna Gwiazdka…

Samotna Halinka…

Od kilku tygodni Halinka przyglądała się nowej sąsiadce, która wprowadziła się do klatki na parter, dokładnie naprzeciwko. Nowa nazywała się Kinga. Miał około trzydziestu lat, a jej mała córeczka, Zosia, ledwie cztery. Kobieta właśnie się rozwiódła i teraz żyła samodzielnie, a Zosię zabierała do przedszkola tuż pod blokiem.

Halinka poznała Kingę i zaledwie zaczęły się witać i uśmiechać na korytarzu, gdy tydzień później już siedziała z Zosią u siebie w sobotę.

– Ona jest spokojna, bawi się lalkami na podłodze, a ty możesz robić swoje – tłumaczyła Kinga Halinie. – Dzięki, że pomagasz, mam dziś spotkanie, ale wrócę wieczorem. Jesteś aniołem!

Halinka wzruszyła ramionami i dopiero gdy Kinga wybiegła z klatki, dotarło do niej, że młoda rozwódka poszła na randkę.

– No proszę, „spotkanie”… – szepnęła Halinka, patrząc na dziewczynkę, która, jak przepowiedziała matka, grzecznie bawiła się w kącie.

Halince życie nie układało się najlepiej. Miała dwadzieścia osiem lat, najwyższy czas na dzieci i męża, ale ani jednego, ani drugiego nie było w jej życiu.

– Bo jesteś staroświecka – mówiły przyjaciółki. – Siedzisz w domu z drutami, a trzeba się ruszać! Tańce, spacery, imprezy! A tak przesiedzisz młodość, czekając na księcia z bajki…

Halinka zgadzała się, ale nic nie robiła. Była nieśmiała z powodu lekkiej tuszy i nie uważała się za piękność, mając zupełnie przeciętną urodę.

Teraz, gdy wieczorami często gościła u siebie czteroletnią Zosię, z którą się zaprzyjaźniła, jeszcze mniej rozumiała, jak matka może zostawiać takie cudo, uciekając na randkę do obcego faceta…

Dla Halinki rodzina, a zwłaszcza dzieci, były jak dar niebios, i Zosię pokochała całym sercem, czytając jej książki, bawiąc się czy lepiąc z plasteliny.

– Halinka, jesteś moim wybawieniem – szeptała Kinga, odbierając półśnie córeczkę późnym wieczorem. – Nie wiem, jak ci się odwdzięczyć.

– A co z ojcem? – spytała kiedyś Halinka. – Odwiedza Zosię? Często go wspomina, widać, że tęskni.

– Odwiedzałby, ale jest w delegacji. Och, te jego delegacje! Raz miesiąc, raz dwa… To przez nie się rozwiedliśmy. Ale niedługo wraca, będzie ci lżej, zabierze ją na spacery. Kocha ją i zasypuje zabawkami, choć lepiej by dał więcej złotówek… – zaśmiała się Kinga.

I rzeczywiście, wkrótce pojawił się ojec Zosi. Wysoki, jasnowłosy mężczyzna złapał dziewczynkę pod blokiem i długo nie puszczał. Halinka przypadkiem zobaczyła to przez kuchenne okno i nawet się wzruszyła – tak szczerze cieszyli się na siebie.

Kilka dni później Halinka poznała Jacka – ojca Zosi. Akurat dziewczynka była u niej. Stało się już normą, że Zosia biegała do „cioci Halinki” na bajki albo zabawę, gdy Kinga szła na zakupy. Tym razem ojciec znalazł córkę u Haliny.

– Dziękuję bardzo – mówił. – Zosia tak pana lubi. Zawsze mówi: „moja Halinka”. – Uśmiechnął się, gdy przyszedł po córkę.

– Tato, tato, chodź pic herbatę! – zawołała dziewczynka, kończąc jeść drożdżówkę w kuchni.

– No właśnie, zostańcie. Właśnie pijemy herbatę, musimy dokończyć. I pana poczętaI tak zostali, a gdy Zosia wybiegła do swojego pokoju po kolejną drożdżówkę, Jacek spojrzał na Halinkę i powiedział cicho: „Zawsze miałem słabość do kobiet, które potrafią upiec takie ciasto”.