Sama wśród bliskich

**10 września 2023 r.**

Dzisiaj znów czułam się samotna wśród rodziny.

– Mamo, przestań już się martwić – rzuciła rozdrażniona Wanda, nie odrywając wzroku od telefonu. – No bo co, że nie przyjechali na twoje urodziny? Ludzie mają swoje sprawy.

– Jakie sprawy? – cicho zapytała Janina Kowalska, ściskając serwetkę w dłoniach. – Kasia obiecała przyjechać z dziećmi, Marek też mówił, że się zwolni. A Tomek nawet powiedział, że już kupił prezent.

– No i co z tego? – Wanda w końcu podłą wzrok. – Kasia siedzi z chorymi dziećmi, Marek ma problemy w pracy, a Tomek utknął w delegacji. Nikt specjalnie tego nie zaplanował.

Janina w milcu nakrywała stół w salonie. Piękny obrus, najlepsze talerze – te, które wyjmowała tylko na szczególne okazje. Siedemdziesiąt lat – czy to nie wystarczająco szczególny powód? Cały tydzień kupowała warzywa, rano zaczęła gotować ulubione dania dzieci: śledzie w śmietnej dla Kasi, ziemniaki z grzybami dla Marka, tort „Krakowiec” dla Tomka.

– Wandziu, może jeszcze do nich zadzwonimy? – poprosiła. – Może zdarzą?

– Mamo, daj spokój! – Wanda wstała od stołu. – Muszę już iść. Sławek sam z dziećmi, zmęczy się.

– Ale nawet dobrze nie zjedliśmy…

– Co tu jeść? Same z zimnymi sałatkami. W domu zjem porządny.

Patrzyłam, jak najmłodsza córka szybko pakuje tkania, jakby bała się spóźnić na coś ważniejszego ode mnie.

– Dobrze już, mamo, nie smuć się. Następnym razem się wszyscy zbierzą, zobaczysz.

Pocałunek w policzek, trzask drzwi. Zostałam sama przy stole nakrytym dla siem osób.

Długo siedziałam, wpatrując się w puste talerze. W mieszkaniu panowała cisza, przerywana tylko tykaniem zegara na ścianie. Tego samego, który dostałam od nieżyjącego już męża na trzydzieste urodziny. Ile świąt obchodziliśmy przy tym stole! Urodziny, Nowy Rok, matury, śluby…

Wstałam i zaczęłam sprzątać. Śledzie zapakowałam w pojemnik – jutro zrobię sąsiadce. Ziemniaki też do lodówki. Tort pokroiłam na kawałki i schowałam. Wyszło ich dużo.

Gdy już wszystko było posprzątane, usiadłam w ulubionym fotelu męża i wyjęłam telefon. Na ekranie świeciły się nieprzeczytane wiadomości.

*„Mamusiu, wszystkiego najlepszego! Przepraszam, że nie mogłam przyjechać. Dzieci chore, temperatura pod czterdziestkę. Na pewno wpadnę w weekend. Całuję.”* – od Kasi.

*„Mamo, gratuluję! Kłopoty w pracy, mogą mnie zwolnić, nie mogę się rozpraszać. Prezent przekażę przez Wandę. Zdrowia życzę.”* – Marek, jak zwykle krótko.

*„Mamciu, z okazji jubileuszu! Utknąłem w Lublinie, odwołali pociąg. Nadrobię przy spotkaniu. Kocham.”* – Tomek, najmłodszy.

Wszyscy przepraszają, wszyscy kochają, wszyscy na pewno przyjadą później. Schowałam telefon i zamknęłam oczy. Zmęczenie przyszło nagle, ciężkie i klepzce.

**11 września 2023 r.**

Obudził mnie telefon od sąsiadki, Marii, z bukietem złocieni w ręku.

– Janka, z okazji wczorajszych urodzin! – uśmiechnęła się. – Przepraszam, że nie wczoraj, wnuk miał zawody.

– Dziękuję, Marysiu – wzięłam kwiaty. – Wpadnij, herbatę wypijemy.

– No to jak było? Dzieci przyjechały?

Zapaliłam czajnik i milczałam. Maria zrozumiała bez słów.

– Znowu się nie udało?

– Mają swoje sprawy – cicho powiedziałam. – Praca, chore dzieci…

– Janka, a mówiłaś im, jak bardzo ci zależy?

– Po co? Nie dzieci przecież, powinni sami rozumieć.

Maria pokręciła głową.

– Powinni, ale nie rozumieją. Moje też takie. Dopóki nie powiesz wprost, nie dotrze.

Piliśmy herbatę z resztkami tortu. Maria chwaliła, prosiła o przepis, opowiadała o wnukach. Słuchałam i myślałam, że z sąsiadką rozmawia mi się zwierzej niż z własnymi dziećmi.

– Janka, a może zapiszemy się na jakieś zajęcia? – zaproponowała. – Albo do klubu seniora? Tam są tańce, śpiewanie.

– Daj spokój. Nie dla mnie te rzeczy.

– A co jest dla ciebie? Dzieci dorosłe, żyją swoim życiem. Dlaczego ty nie możesz żyć dla siebie?

Po jej wyjściu długo myślałam o tych słowach. *Żyć dla siebie?* Jak to? Całe życie żyłam dla innych. Najpierw dla rodziców, potem męża, potem dzieci. Nawet po jego śmierci – dalej dla nich. Pomagałam z wnukami, gotowałam, prałam.

Wieczorem zadzwoniła Kasia.

– Mamo, co słychać? Jak obchody?

– Normalnie – odpowiedziałam.

– Wanda mówiła, że byłyście tylko we dwójkę. No ale wiesz, u nas koszmar. Wojtek z gorączką, Zosia kaszle.

– Rozumiem, córeczko. Dzieci ważniejsze.

– Mamo, nie mów tak. Wiesz, że cię kocham. Po prostu pechowo wyszło.

– Wiem.

– Słuchaj, a możesz w sobotę podjechać? Posiedzieć z dziećmi parę godzin? Muszę do lekarza, a z chorymi nie przyjmą.

Zamilkłam.

– Dobrze, przyjadę.

– Dziękuję, mamusiu! Jesteś najlepsza!

Po rozmowie usiadłam przy oknie i patrzyłam na podwórko. Dzieci bawiły się w piaskownicy, matki płakały na ławkach. Zwykły wieczorny widok, ale dziś wydał mi się obcy, jakby za szybą.

**16 września 2023 r.**

W sobotę pojechałam do Kasi. Dzieci rzeczywiście chorowały, choć już wracały do zdrowia. Wojtek marudził, Zosia wisała u mnie, prosiła, żeby poczytać.

– Babciu, a czemu nie przychodzisz do nas codziennie? – zapytała, układając się na moich kolanach.

– A po co codziennie?

– No żebyśmy byli razem. Mama ciągle zajęta, tata w pracy. A z tobą fajnie.

Przytuliłam wnuczkę mocniej. Choć komuś byłam potrzebna.

Kasia wróciła po trzech godzinach.

– Mamo, dzięki wielkie! – wyglądała na zmęczoną. – Lekarz mówił, że to tylko przeziębienie.

– To dobrze.

– Słuchaj, a możesz jutro też przyjechać? Muszę do pracy, a Sławek wyjeżdża.

– Jutro niedziela.”Następnego ranka, zamiast jechać do Kasi, kupiłam bilet do Zakopanego – pierwszy raz w życiu wybierając siebie.”