Sama na szczycie…

Samotna Halinka…

Od kilku tygodni Halinka obserwowała nową sąsiadkę, która wprowadziła się do klitki naprzeciwko, na pierwsze piętro. Nową lokatorkę nazywały się Aneta. Miał trzydziestkę na karku, a jej córeczka, mała Kinga, ledwie cztery latka. Kobieta rozwiodła się z mężem i teraz wiodła niezależne życie, a Kingę odprowadzała do przedszkola tuż za blokiem.

Halinka poznała Anetę i ledwie zaczęły się witać i uśmiechać na klatce, gdy tydzień później już siedziała z Kingą w sobotę, przygarniając dziewczynkę do siebie.

— Ona jest spokojna, będzie sobie bawiła lalkami na podłodze, a ty rób swoje — tłumaczyła Aneta Halinie. — Dzięki, że ratujesz, mam dzisiaj spotkanie, ale wrócę przed nocą. Jesteś złoto!

Halinka tylko wzruszyła ramionami, a gdy Aneta wybiegła z klatki, wreszcie do niej dotarło — młoda rozwódka poleciała na randkę.

— No proszę, „spotkanie”… — szepnęła Halinka, czule spodzglądając na Kingę, która już rozłożyła zabawki w kącie pokoju, dokładnie jak zapowiadała mama.

Życie nie rozpieszczało Halinki. Miała dwadzieścia osiem lat, czas najwyższy na dzieci i ukochanego męża, ale w jej życiu nie było ani jednego, ani drugiego.

— To przez to, że jesteś niemodna — tłumaczyły koleżanki. — Siedzisz nad drutami, zamiast ruszyć się na tańce, spotkania, imprezy. Tak można przesiedzieć całą młodość, czekając na księcia z bajki…

Halinka kiwała głową, ale nic z tym nie robiła. Była nieśmiała przez swoją lekko krągłą sylwetkę i nie uważała się za piękność — ot, zwykła dziewczyna.

Teraz, gdy wieczorami często gościła u siebie czteroletnią Kingę, z którą się zaprzyjaźniła, tym bardziej nie mogła zrozumieć, jak matka zostawia taką słodką istotę, by gnać do innego faceta…

Dla Halinki rodzina, a już zwłaszcza dzieci, były jak dar niebios. Kingę pokochała całym sercem — czytała jej książki, bawiła się z nią, lepiła z plasteliny.

— Halusiu, ja ci się nigdy nie odwdzięczę — szepnęła Aneta, odbierając półśpiącą córeczkę późnym wieczorem. — Jesteś moim aniołem stróżem.

— A co z ojcem? — spytała kiedyś Halinka. — Kinga często go wspomina, widocznie tęskni.

— Odwiedzałby, ale jest w delegacji. Och, te jego delegacje! Raz miesiąc, raz dwa… To przez nie się rozwiedliśmy. Wróci niedługo, będzie ci lżej — zabierze ją na spacery. On ją uwielbia i zasypuje zabawkami, co kompletnie bez sensu. Lepiej, żeby dawał więcej pieniędzy… — zaśmiała się cierpko Aneta.

I rzeczywiście, wkrótce pojawił się ojciec Kingi. Smukły, jasnowłosy mężczyzna złapał dziewczynkę przy klatce i długo nie puszczał. Halinka przypadkiem zobaczyła tę scenę przez kuchenne okno i nawet się wzruszyła — tak bardzo cieszyli się na swój widok.

Kilka dni później Halinka poznała Wojtka, ojca Kingi. Akurat dziewczynka była u niej. Stało się już tradycją, że Kinga wpadała do „cioci Halinki” pobawić się lub obejrzeć bajki, gdy mama szła na zakupy. Tym razem ojciec znalazł córeczkę u Halinki.

— Dziękuję pani bardzo — mówił. — Kingusia tak panią kocha. Zawsze mówi: „moja Halinka”.

— Tatusiu, chodź pić z nami herbatę! — zawołała nagle dziewczynka, kończąc jeść drożdżówkę w kuchni.

— Słusznie, proszę do nas. Właśnie siadamy, mamy jeszcze ciasto — zaprosiła Halinka.

Wojtek usiadł z córeczką przy stole i także skosztował wypieków.

— Samodzielnie upieczone? — zdziwił się.

— No jasne — odparła Halinka. — Bierzcie, jedzcie na zdrowie… Uwielbiam je, stąd te krągłości… Ale zamierzam się wziąć za dietę.

— Po co? — znów się zdziwił. — Pani jest… taka jaka powinna być. I w ogóle, nie sądziłem, że młode kobiety jeszcze pieką ciasta. Myślałem, że to domena babć, i to w domkach z piecem chlebowym.

Roześmiali się, a Kinga dołączyła do wesołości, podając tacie kolejny kawałek.

— Jak dorosnę, Halinka nauczy mnie piec ciasta! — oznajmiła. — I będę was wszystkich karmić pysznościami!

— To byłoby fantastyczne — zgodził się Wojtek. — Ale już czas na spacer, bo mama niedługo cię zabierze.

— Mama zabierze mnie dopiero w nocy — odparła szybko dziewczynka. Halinka milczała.

Wojtek spochmurniał. Wyprowadził córkę na podwórko, a po powrocie znów przyprowadził ją do Halinki.

— Może pan zabierać Kingę na noc? Tęskni… — cicho zapytała.

— Myślę o tym. Pracuję od świtu, w fabryce, a mieszkam na drugim końcu miasta. Szkoda by mi było ją tak wcześnie budzić… A tu ma przedszkole pod nosem i matkę… — znów spuścił wzrok. — Ale dziękuję za pomoc. Rozważam zamianę mieszkania, żeby być bliżej…

Gdy po raz drugi Wojtek przyszedł po Kingę na wieczorny spacer, zaproponował wspólną wycieczkę.

Halinka nie spodziewała się zaproszenia i próbowała odmówić, ale Kinga zawisła na niej:

— Chodź, Halusiu, pokażę ci, jak robię babki z piasku!

Nie było wyjścia. Wyszli do pobliskiego parku, gdzie stał plac zabaw. Halinka i Wojtek obserwowali Kingę, która bawiła się z innymi dziećmi, co chwilę oglądając się na tatę i Halinkę. Spacerowali aż do zmroku — letni wieczór był ciepły.

Wojtek wyraźnie denerwował się, że Anety nie ma w domu, a córka wieczorami jest zostawiana sąsiadce.

— Kiedy ona się w końcu nacieszy? — burknął cicho, by Kinga nie słyszała. — To przez jej ciągłe wyjścia się rozstaliśmy…

Halinka milczała.

— Chociaż pani płaci za opiekę? — znów spytał w drodze powrotnej.

Halinka pokręciła głową.

— Więc żyje pani nie swoim życiem. Nie może pani iść na randkę, odpocząć, po prostu się wyspać… — oburzył się. — Myślałem, że ma pani umowę!

Halinka westchnęła:

— Jesteśmy raczej w przyjacielskich relacjach, dobra sąsiadka… A Kinga stała się moją przyjaciółką.

— A gdzie pani życie osobiste, Halinko? — spytał wprost Wojtek. — Była pani zamężna? Jest ktoś?

— Nie byłamNastępnego roku, w ciepły majowy wieczór, Halinka i Wojtek stali przed ołtarzem w małym wiejskim kościele, a Kinga, trzymając ich za ręce, uśmiechała się tak szeroko, jakby całe szczęście świata zmieściło się w tym jednym momencie.